“De dans naar het paradijs"

De temperatuur is goed vanavond en de motregen stelt gelukkig niet veel voor. Achter een tafeltje staan we bekertjes cola in te schenken en uit te delen. Ondertussen proberen we wat korte gesprekjes aan te knopen. De housers komen cola halen met een waardebon die ze een paar meter verderop van andere werkgroepleden hebben gekregen. Als ze de bon in willen leveren, zeggen wij: "Hou maar en lees thuis nog eens wat er achterop staat." Achterop staat de bekende tekst

Een aantal reageert met een opgewekt ''Oké, dat zai ik doen". Sommigen zijn verbaasd dat de cola niets kost: "Helemaal gratis? Dat is relaxed!" Binnen kost een glas cola al gauw vijf piek. Aan een jongetje dat zo te zien niet veel ouder dan dertien jaar kan zijn, vraag ik z'n leeftijd. Zeventien zegt hij met een stalen gezicht. Ook dit gesprekje is maar kort want ze willen maar één ding en dat is: naar binnen!

Mogen uitdragen

Evangelisatiewerk bij houseparty's wordt door de werkgroep 'House Utrecht' al sinds begin 1994 gedaan. Gewoontegetrouw zijn we de avond begonnen bij de familie Brons thuis. Ditmaal houdt ds. A. B. van der Heiden een korte bijbelstudie naar aanleiding van Efeze 2.

"Paulus bepaalt de Efeziërs bij hun 'eertijds'. Zij waren 'dood in zonden en misdaden'. Paulus sluit zichzelf daarbij in. Hij knielde als vrome farizeeër voor zijn eigen godsdienstige 'ik', zoals de Efeziërs voor de godin knielden. Diana

Vers 4 begint met het wonderlijke "maar". God is - gelukkig niet "was" - rijk in barmhartigheid. Hij heeft een brandend hart van liefde voor zondaren. Die liefde betoont God aan ons door de zending van Zijn Zoon jezus Christus. Zondaren worden uit genade zalig. Genade betekent gratie. Gratie is niet te verdienen, maar wordt ons geschonken. De boodschap en het getuigenis van die God, Die rijk is in barmhartigheid, mogen wij vanavond uitdragen. De liefde van God en van jezus Christus mogen wij vanavond bekend maken. Dat wij die liefde uit zouden mogen stralen. Dat housers die warmte mogen voelen. En dat de liefde van Christus ons zou mogen dringen."

Fotootje

Taxi's rijden af en aan. Vlak bij ons stopt een volle personenauto. Drie jonge meiden met het haar strak naar achteren in een korte paardenstaart, stappen uit. Pa en moe brengen hun dochter met haar vriendinnen naar het feest. Komen ze hen morgenochtend vroeg ook weer ophalen? Verderop staan bij een auto een man en een vrouw die nauwlettend de passerende jongeren

in de gaten houden. Een werkgroeplid raakt met ze aan de praat. Het blijkt dat deze mensen uitkijken naar hun dochter van wie ze vermoeden dat ze vanavond naar dit feest zal gaan. Ze zijn ongerust en vragen of we als werkgroep ook op willen letten. Een fotootje van het meisje gaat rond. Ik zie op de foto een vrolijk kind met lange blonde haren. Hoe oud zal ze zijn? Dertien, veertien jaar hoogstens. Zijn deze ouders hun dochter nu al kwijt?

Ton

Drie housers staan bij de bus. Eén van hen voelt zich beroerd. De jongen heeft, zoals zovele housers, een kaal hoofd en gaat gekleed in een trainingsjack, gebleekte spijkerbroek en sportschoenen. Hij gaat in de bus zitten en we geven hem komkommer en koffie. Hij blijkt Ton te heten en hij vertelt dat hij de vorige nacht doorgefeest heeft en dat hij de hele dag niet geslapen en vrijwel niets gegeten en gedronken heeft. We halen de EHBO uit de hal erbij, maar die kunnen ook niets voor hem doen. Hij probeert nog drie keer binnen te komen, maar telkens als hij in de rij stond, wordt hij weer niet lekker. Tenslotte verkoopt hij zijn kaartje en brengen twee werkgroepleden hem met de auto thuis. Zij wijzen hem erop dat het feit dat hij zo ziek was, mogelijk een middel van God is om hem met de Bijbel in contact te brengen. Ze geven hem een klein boekje mee en een telefoonnummer van één van onze mensen. Werkgroep lid Rudolf de Rooij zegt ervan: "We hopen en bidden dat dit inderdaad het middel is geweest waardoor hij tot inkeer gebracht wordt."

Kopstoot

Later op de avond komt een jongen bij de bus met zijn mond vol met bloed en twee loszittende tanden. Hij heeft een kopstoot gehad en de EHBO heeft hem naar het ziekenhuis gestuurd. Hij moet er zelf maar zien te komen. Hij komt van ver en heeft geen vervoer, daarom komt hij bij de bus vragen of wij hem willen brengen. Natuurlijk wordt daar gehoor aan gegeven.

De EHBO-ers geven 's morgens aan dat het zelden zo druk bij hen geweest is. Het Utrechts Nieuwsblad spreekt later over ruim honderd partybezoekers die bij de EHBO geweest zijn voor kneuzingen en uitputting door XTC-gebruik.

Jongens uit de straat

Eén van de werkgroepleden, de heer Van Breugel, is ouderling in onze gemeente in Houten. Hij ontmoet deze avond bekenden: "Uit één van de eerste auto's die stopt, stapt een jongen uit mijn straat. Mijn eerste reactie is om de andere kant op te kijken. Het Evangelie anoniem brengen is gemakkelijker. Maar we behoeven ons voor het Evangelie niet te schamen. Daarom stap ik op de auto af en roep: "Houtenaren hier? " De jongens kijken verrast op en de één zegt tegen de ander: "Hé Jowie, dat is je buurman! " Ik geef de jongens een hand en we hebben een kort gesprek. Ze zeggen geen tijd te hebben; ze willen zo snel mogelijk naar binnen."

Onverwacht krijgt deze ontmoeting een snel vervolg. Van Breugel vertelt: "De volgende avond zitten we rustig thuis aan de koffie als de bel gaat.

De twee jongens staan voor de deur: "Wij willen op het gesprek van gisteren terugkomen." De één blijkt moslim te zijn en de ander komt alleen in de kerk bij dodenherdenking. "Ik vind het knap meneer, als u die gabbers bij jezus krijgt voordat ze naar binnen gaan. Er zal best iets zijn als een God, want ik kan ook niet geloven dat alles er zomaar gekomen is. Maar voorlopig wil ik eerst maar eens van het leven genieten. Als God bestaat, kom ik er wel achter als ik sterf. Ik vind het prima dat jullie die dingen geloven, maar ik heb mijn eigen mening." Zo reageren heel veel housers.

We hebben verder een open gesprek waarin ik mijn beweegredenen probeer uit te leggen en de ernst van het Evangelie probeer over te dragen. Erg vatbaar lijken de jongens niet. Maar het zaad is gestrooid; we bidden of God de wasdom geeft. We gaan als vrienden uit elkaar, met de afspraak om later nog eens verder te praten. Ik heb er twee vrienden bij. Housers, jongens uit de straat. Niet mijn eerste keus. Maar wel jongens met een ziel voor de eeuwigheid".

Hetzelfde

Ze zien er veelal hetzelfde uit: kale koppen of het haar in de meest bizarre vormen opgeschoren, baseball petten, bomberjacks, spijkerbroeken of wijde housebroeken. De meisjes hebben heel vaak het haar in een staart en kleden zich opzichtig en uitdagend. Ze zijn jong: we schatten de gemiddelde leeftijd op zo'n zestien jaar.

Bij de ingang wordt iedereen zorgvuldig gefouilleerd op drugs en wapens. Vijf en dertig man beveiligingspersoneel loopt rond. De politie is met acht man aanwezig en verricht twee arrestaties in verband met XTC-bezit.

Zinvol

We gaan door met het uitdelen van cola. De housers waarderen het en we hebben het druk. Veel van hen lijken in een roes te verkeren. Wijde pupillen verraden gebruik van XTC of speed.

Er zijn er ook die niet te benaderen zijn en duidelijk laten merken dat ze niets van ons willen weten. Maar de meeste zijn best aardig. We voeren veel korte gesprekjes. De houding van de housers tegenover ons is nog weieens verschillend. Het komt ook voor dat we veel tegenstand en spot ontmoeten. Er zijn ook jongens die agressief zijn en expres beginnen te vloeken. Maar vanavond valt het mee.

Heeft dit werk wel zin? Als je de afwerende houding van verreweg de meeste housers ziet, dan lijkt het van niet. Maar de vruchten van dit werk zijn gelukkig niet van ons afhankelijk. Het is God Zelf en Hij alleen, Die de vruchten kan en zal geven.

Soms zijn er bemoedigende dingen. Zoals dat meisje dat zondagmiddag naar één van de werkgroepleden belt naar aanleiding van een folder. Een afspraak voor een gesprek wordt gemaakt.

Of die - kerkelijke - jongens die nadat ze door werkgroepleden bij de ingang van een houseparty zijn aangesproken, toch maar besluiten om niet te gaan. En voor het overige moeten we gewoon doen wat de Heere ons opdraagt: Werp uw brood uit op het water, want gij zult het vinden na vele dagen" (Prediker 11:1)

Vierduizend jongeren blijken de party bezocht te hebben. Vierduizend gasten die zich met hart en ziel in de House wereld storten. Onbereikbaar? Voor de Heere niet. Hij zoekt het verlorene. ja, Hij at met tollenaren en zondaren. Daarom is er ook hoop voor Housers. En voor ons.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen