Draagt elkanders lasten

D In 1979 bezocht mijn man als lid van het Deputaatschap Buitenlandse Kerken onze gemeente in Nieuw-Zeeland. Tijdens deze onvergetelijke reis mocht ik hem indertijd vergezellen. Tot op de huidige dag bewaar ik nog fijne herinneringen aan dat bezoek, waar de Heere zo kennelijk heeft willen werken in die kleine gemeente aan de andere zijde der aarde. Tijdens dat bezoek mocht mijn man aldaar een nieuwe school officieel openen: de Ponatahi Christian School. Eindelijk zag men de reeds lang gekoesterde wens verwezenlijkt: een 'eigen' school met veertien kindertjes. Gods voorzienigheid en leiding mocht worden opgemerkt: Rehoboth, de Heere had in de meest letterlijke zin ruimte gemaakt. Inmiddels is de school flink uitgebreid; sinds 1984 is er ook een High School aan verbonden. Mede hierdoor groeide de school toch wel uit z'n jasje en met een aantal van 63 leerlingen moest worden uitgezien naar een groter schoolgebouw. De financiële middelen om tot daadwerkelijke aankoop over te gaan ontbraken echter. Maar mede door steun vanuit de Nederlandse gemeenten en van het Deputaatschap Hulpverlening in Bijzondere Noden kon uiteindelijk op een wonderlijke wijze een nieuwe school worden aangekocht. De gemeente van Carterton is Nederland daar nog altijd zeer erkentelijk voor!

In november 1996 kreeg ik van diaken N. Bertram uit Masterton een en andermaal het vriendelijk verzoek om toch vooral ook aanwezig te willen zijn bij de officiële opening van deze nieuwe school, welke zou worden verricht door ds. G. ]. Baan uit Lisse. Uiteraard hoefde ik niet lang na te denken alvorens te besluiten dit verzoek in te willigen. Nooit had ik durven denken dit prachtige land nog eens een keer terug te zien na het heengaan van mijn geliefde man.

Het land heeft een aangenaam klimaat en de natuur is er werkelijk schitterend. Om de lange en zeer vermoeiende reis niet alleen te hoeven maken, vond ik mijn vriendin, mevrouw j. janse uit Amersfoort, bereid om samen met mij deze trip te maken, juffrouw janse is onderwijzeres aan de Johannes Calvijnschool te Amersfoort.

Na de nodige voorbereidingen kwam dan de bewuste 14e januari waarop we samen vertrokken van Schiphol naar Wellington. Daar werden we reeds opgewacht door de familie Bertram. Het weerzien was allerhartelijkst en ontroerend. Uiteraard vermenigvuldigden de gedachten als je daar na zoveel jaren weer staat; ditmaal als weduwe.

Het leek me nuttig en leerzaam voor ons allen om het een en ander voor u op te tekenen over de offers die met name de vrouwen in Nieuw-Zeeland brengen om de school in stand te houden. En dan zijn we zo gauw geneigd om onze schouders op te halen en te zeggen: ach, de vrouw! Maar als er ergens iets wordt beoefend van het ambt aller gelovigen, dan is het in die kleine gemeenschap van Carterton. Want zo ergens, dan blijkt daar wel overduidelijk dat niet alleen elkanders lasten worden gedragen, maar zeer zeker ook dat de lasten met elkander worden gedragen. En dat geeft een gevoel van saamhorigheid. Wij hebben zo makkelijk de mond vol over 'offers' brengen voor 'onze' scholen, maar als er nu eens geen overheidsbemoeienis was met het bijzonder onderwijs zoals wij dat in ons land kennen, zouden we dan ook nog bereid zijn zulke offers - en méér nog - te brengen voor onze arme kinderen? Want dan denk ik in de eerste plaats aan

mrs R. j. Bertram. Haar persoonlijk, huwelijks-en gezinsleven heeft ze gegeven om

te werken aan het christelijk onderwijs. Haar doorzettings-en uithoudingsvermogen hebben uiteindelijk geleid tot het oprichten van de school met de Bijbel in september 1978. Audrey, haar hulponderwijzeres, heeft haar trouw terzijde gestaan in al die jaren en is, mede door de training van mrs Bertram, inmiddels bevoegd onderwijzeres van de groepen 2, 3 en 4 van de basisschool.

Hier vinden we Josje: moeder van zeven schoolgaande kinderen. Zij is ook hulponderwijzeres en organisator van diverse activiteiten, om geld bij elkaar te krijgen voor de school. Zij heeft speciaal haar rijbewijs gehaald om met de schoolbus van Masterton naar Carterton te kunnen rijden.

Daar is Rita, moeder van twee jongens en twee meisjes op school en nog drie jongens thuis. Zij geeft naai-en kookles en is bijzonder actief als het gaat om het verkopen van diverse artikelen op de openluchtmarkt. Deze markt wordt twee maal per jaar gehouden. De laatste keer bracht dit het mooie bedrag op van $ 900, - (Nieuw-Zeelandse Dollar). Dit is ongeveer ƒ 1100, - .

Verder is daar ook Corry, een nog jonge weduwe en moeder van twee kinderen. Zij helpt met lesgeven maar houdt tevens het schoolgebouw schoon.

Dan hebben we joliza; zij heeft drie schoolgaande kinderen en nog een peuter thuis. Zij verzorgt de administratie en zorgt ervoor dat de ouders op de hoogte blijven van het schoolleven door middel van nieuwsbrieven.

Daar is Chielie, moeder van vijf kinderen - drie zijn er al van school af, twee gaan nog op school. Ze is inmiddels oma van drie kleinkinderen. Toch helpt ze nog altijd mee met de verkoop van cakes en koekjes één keer in de maand ten bate van de school. Tevens helpt ze bij het schoonhouden van de school.

Ook Reineke, moeder van drie jonge kinderen, waan/an er al één op school zit. Zij houdt trouw de schooltuin bij en kweekt zelf planten en dergelijke in een kas. De verkoop daarvan komt geheel ten goede van de school.

Dan is er nog Marian; ze heeft twee kleuters. Zij verzorgt de bibliotheek van de school en geeft het vak Duits en helpt verder wat kinderen met leren lezen. Ook is daar judy. Zij heeft geen kinderen meer op school, maar geeft met heel haar hart les in de vragen en antwoorden uit de Bijbelse Geschiedenis van joh.

Vreugdenhil; deze is vertaald in het Engels, judy is tevens 'leesmoeder'. Niet te vergeten: Mary. Zij heeft vier schoolgaande kinderen, is onderwijzeres èn lerares op de High School. Zij is eind 1996 met haar man vanuit Australië overgekomen naar Nieuw-Zeeland.

En om er niet meer te noemen: daar is Bea, moeder van negen kinderen, waarvan er nog twee thuis zijn, die als een algemeen-adjunct het geheel coördineert en in goede banen leidt. Verder zorgt zij ervoor dat de kinderen op school iedere maandag weer schone handdoekjes hebben (zo'n 40 stuks). Ook heeft zij geholpen met handenarbeid. Zij helpt ook tweemaal per jaar mee met de grote schoonmaakbeurt van kerk en school. Dan zijn er nog de moeders en grootmoeders die weliswaar niet wekelijks meehelpen, maar dan toch van tijd tot tijd meehelpen aan de grote schoonmaak van de school. Zelfs vrouwen die geen lid zijn van de gemeente, helpen daaraan mee.

Als we bedenken, dat deze gemeente slechts 39 leden en 68 doopleden telt, dan gevoelt u wel hoe groot het (financiële) offer is wat deze mensen willen brengen in het belang van hun kinderen. Daar komt nog bij dat de afstanden soms zo groot zijn. Sommigen wonen wel 80 kilometer van de kerk.

Dit was dan ook het antwoord op mijn vraag of het niet mogelijk is ter plaatse een vrouwenvereniging op te richen. De gemeente doet al zoveel. Met nadruk werd mij daarom verzocht u te wijzen op de grote financiële nood. Ik wil vanaf deze plaats daarom de (vrouwenverenigingen oproepen door middel van acties geld in te zamelen voor de school aldaar.

Draagt elkanders lasten! Juffrouw Janse mocht tijdens de officiële opening van de nieuwe school een cheque van ƒ 500, - overhandigen namens de school van Amersfoort.

Toen ik werd uitgenodigd om over te vliegen voor de opening van de school, werd mij tevens verzocht een foto van mijn man mee te brengen; deze zou opgehangen worden in de nieuwe school. Onder deze foto is de volgende tekst aangebracht: "Rev van Haaren was a means used in the hand of the LORD to assist in the establishment of Ponatahi Christian School. He was instrumental in the sending out of Evangelist J. J. Groen to New Zealand; he formally opened the school in 1979; and he was a friend of the school until dis death. His widow, Mrs van Haaren, was able attend the formal opening of the current premises in 1997".

Vrijdag 7 februari kwam het ogenblik waarop we afscheid moesten nemen van onze Nieuw-Zeelandse vrienden. We mochten weer behouden thuis komen. Zo heb ik u hiermee een indruk willen geven van de vrouw achter de schermen in Nieuw-Zeeland; mocht het zijn tot lering. Met opzet heb ik niet de mannen en vaders èn jongens genoemd die ook - soms wekelijks, soms dagelijks - meehelpen bij het runnen van de school. Een deugdelijke huisvrouw "beschouwt de gangen van haar huis, en het brood der luiheid eet zij niet. Haar kinderen staan op en roemen haar welgelukzalig; ook haar man, en hij prijst haar, zeggende: ele dochters hebben deugdelijk gehandeld, maar gij gaat die allen te boven. De bevalligheid is bedrog, en de schoonheid ijdelheid, maar een vrouw die den HEERE vreest, die zal geprezen worden. Geeft haar van de vrucht harer handen, en laat haar werken haar prijzen in de poorten" (Spreuken 31:27-31).

J. van Haaren-van der Spek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen