Een woest interessant verhaal

Houd je van groen? Nee, ik bedoel niet of je graag groene kleding draagt of een voorkeur hebt voor groene schriften. Het gaat me om het groen van de natuur, van grasvelden, bomen en struiken. Onbegrijpelijk vind ik het altijd dat er mensen zijn die er niet van houden. Nu ja, ze hebben er geen hekel aan, maar het doet ze niets. Bossen, heiden, zandverstuivingen, ze rijden er met de auto of trein doorheen omdat ze zich nu eenmaal van het ene punt naar het andere moeten verplaatsen. Maar de schoonheid van het landschap zien ze niet. Althans, je hoort deze mensen er nooit over en dat is toch een betrouwbaar teken dat de "wonderen der natuur" niet sterk bij hen leven.

Het zijn waarschijnlijk niet zo veel mensen die op deze manier leven, maar ze bestaan echt. Dat heb ik herhaalde malen tot mijn verwondering vastgesteld. Daarnaast heb je ontzettend veel mensen die de natuur wel belangrijk vinden, maar andere zaken toch net een tikkeltje belangrijker. Zodoende is er de afgelopen decennia heel wat groen verloren gegaan. Want er moesten toch ook huizen komen en industrieterreinen en wegen.

Oase

Wat dit betreft, prijs ik me gelukkig met het uitzicht van mijn werkkamer. Hoewel ik midden in de stad woon, zie ik als ik naar buiten kijk een oase van groen en een grote lap blauwe lucht. Geweldig. Het geeft een gevoel van rust en van verbinding met de natuur, ook al ratelen je vingers over het toetsenbord van je pc.

In het voorjaar valt het altijd weer op hoeveel verschillende soorten groen'er bestaan. Het groen van een els is anders als dat van een populier en dat van een conifeer. Maar ook 's zomers, als de kleuren groen meer naar elkaar toetrekken, blijft er van alles te beleven. Alleen al door de telkens veranderende lichtval - 's morgens ziet het er anders uit dan 's avonds, bij een bewolkte lucht toont het anders dan bij een effen lucht - raak ik op mijn groene stadslandschap niet snel uitgekeken.

Futuroloog

Een stuk dat ik onlangs las in een landelijk dagblad sprak me enorm aan. Het is een interview met een futuroloog en een stadsarchitect die een "groene stad" hebben ontworpen. Nee, niet een doorsnee wijk met hier en daar wat extra bomen en struiken, maar een heel nieuwe integratie van woningen en groenvoorzieningen. De plaatjes die er bij staan, zien er spannend uit. Het zijn piramide-achtige flats die ruimte bieden aan een veelheid van wooneenheden. Door de terrasvormige bouw valt het licht op een speciale manier naar binnen. Dat geeft mensen vervolgens de kans om heel veel planten en bomen in hun directe leefomgeving te plaatsen, op het terras en binnenshuis.

Een hersenspinsel? Dat moet je niet te snel zeggen, ledereen is ervan overtuigd dat we in Nederland steeds meer gebrek aan ruimte krijgen. Woningbouw en behoud van natuur strijden met elkaar. Sommige deskundigen op het gebied van ruimtelijke ordening lossen het probleem op door de gebieden strict van elkaar te scheiden. Stedelijke gebieden met een dichte bebouwing, landelijke gebieden met bijna alleen maar groen. De futuroloog en de architect die in het inteiview aan het woord komen, kiezen voor het omgekeerde: samenvoegen van wonen en groen.

Welbevinden

Boeiend zijn de argumenten die de ontwerpers aandragen. Zij gaan eivan uit dat de mens de afgelopen honderd jaar de biologische band met de natuur min of meer heeft verbroken. 80 tot 90 procent van onze tijd brengen we in afgesloten ruimtes door, omgeven door niet-natuurlijke materialen. Dat beïnvloedt ons algehele welbevinden op een negatieve manier.

Onderzoeken hebben aangetoond dat ziekenhuispatiënten die uitkijken op een park veel minder pijnstillende middelen nodig hebben dan zij die uitkijken op een betonnen muur. Werknemers die het uitzicht hebben op een saaie straat of parkeerplaats, voelen zich eerder gespannen dan hun collega's. Een andere studie toont aan dat klachten als moeheid, hoofdpijn, hoesten en geïrriteerde ogen met 30 procent kunnen afnemen als er flink wat meer planten in een kantoorruimte worden geplaatst. Geen wonder dat de eerder genoemde ontwerpers hun groene stad ook in economische zin "een woest interessant verhaal" vinden. Meer groen kan werkgevers en zorgverzekeraars flinke besparingen opleveren.

Nonsens

Meer aandacht voor groen kan alleen maar toegejuicht worden. Als het maar wel bij gezonde aandacht blijft. De roman van James Redfield, de Celestijnse belofte, was ook in 1996 weer een van de best verkochte boeken. Ook hierin gaat het over de relatie tussen de mens en de natuur. De natuur krijgt hier echter magische en goddelijke krachten. Door je open te stellen voor de straling van een eeuwenoude boom, stroom je vol met de meest wonderbaarlijke energie. Baarlijke nonsens. Ongelooflijk dat dit als zoete koek wordt geslikt. Maar aan gezonde aandacht voor de natuur, ook in onze directe leefomgeving, is wel behoefte. Aandacht die zich tevens richt op de Schepper van die natuur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen