Barnabas zoon der vertroosting

Hij voelde zich een vreemdeling als Cyprioot;
zijn stamboom had haar wortels bij Gods woning;
hij was Leviet: zijn erfdeel was de hoogste Koning!
Hij hoopte Hem te dienen na zijn dood.

Want bij Jeruzalem had hij zijn graf gekocht:
een akker bij de stad des Alllerhoogsten.
Zo zocht hij met zijn sterven zich te troosten
tot God hem in zijn doodslaap heeft bezocht.

Toen Hij de Levensvorst Zijn leven weg zag geven,
werd deze gift voor hem een bron van leven.

Hij gaf zijn akker, eens zijn troost, nu zonder pijn,
om in zijn leven dienaar in Gods huis te zijn.
Nu mocht hij tot op Cyprus toe verkonden
dat God vertroost, die treuren om hun zonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen