Evangelist in Nizjnevartovsk

Uit bijgaand vraaggesprek blijkt dat Andrej al enkele jaren als evangelist werkzaam is in Nizjnevartovsk, een oliestad in het barre noorden van Siberië. We hopen dat de band die gegroeid is tussen Andrej en de jongeren van de ]BGG bestendigd mag blijven.

Levensloop

Ik ben geboren in 1966 in Altry. Thuis hadden we een groot gezin, dat naast vader en moeder nog bestond uit acht broers en drie zussen. Mijn ouders waren gelovig en namen mij al vroeg mee naar de samenkomsten van de gemeente. Zij hebben veel verdrukking meegemaakt. De zondagsschool waar in heen ging, werd in het geheim gehouden. Ook huiszoekingen en invallen in de kerk heb ik meegemaakt. Vaak werd de aanwezige literatuur meegenomen. Toen ik 17 was, zijn wij naar Novosibirsk verhuisd waar ik in 1988 getrouwd ben met Vera. Inmiddels hebben we vijf kinderen. Sinds 1993 mag ik als evangelist werkzaam zijn in Nizjnevartovsk dat achthonderd kilometer ten noorden van Novosibirsk ligt.

Zij hebben de Heere nodig, andere gaan ze verloren

Als klein jongetje had ik al het verlangen om het Evangelie door te mogen geven. Ik dacht toen al na op welke manier ik de mensen het beste zou kunnen bereiken.

Als er samenkomst gehouden werd, probeerde ik ook altijd zo vroeg mogelijk in de kerk aanwezig te zijn. Dan keek ik hoe de mensen binnenkwamen: keken ze blij of waren ze juist verdrietig.

Op een gegeven moment heb ik tegen mijn vader gezegd: "Ik wil ook predikant worden, net als jij." Mijn vader zei toen: "Als God dat wil, dan zal Hij daar ook voor zorgen. Maar jij moet de Bijbel gaan bestuderen." Sinds die tijd ben ik ook in de gemeente actief geweest. Eerst in het jeugdwerk, later ging ik ook mee als vanuit onze gemeente evangelisatietochten gehouden werden naar afgelegen gebieden. Ik begon steeds meer medelijden te krijgen met mensen die zonder God leefden. Zij hebben de Heere nodig, anders gaan zij verloren. Ook mocht ik wel eens spreken in de samenkomst. Vanuit de gemeente kwam het verzoek of ik niet vaker wilde preken. In 1992 ben ik ingezegend als evangelist.

Nizjnevartovsk

In 1993 zijn we vertrokken naar Nizjnevartovsk. Dat is een industriestad die ongeveer achthonderd kilometer ten noorden van Novosibirsk ligt. Er wordt veel olie en gas gewonnen. Eind jaren tachtig zijn enkele gelovige gezinnen naar Nizjnevartovsk verhuisd in verband met hun werk. Zij hebben elkaar opgezocht en af en toe kwam er een voorganger uit een

andere plaats hen opzoeken. De Heere heeft het eenvoudige getuigenis en het evangelisatiewerk van de gelovigen willen zegenen, zodat er nu meer mensen komen. Inmiddels komen er honderd mensen in de samenkomst, waarvan zo'n dertig jongeren.

Naast de samenkomsten wordt in Nizjnevartovsk veel aandacht besteed aan het evangelisatiewerk. Zo staan we elke week met een lectuurkraam op straat, en hangen we in de stad posters op met een uitnodiging voor een jongerenavond. Op zo'n avond komen er ongeveer vijfentwintig jongeren af, waarvan er altijd wel enkelen zijn die de volgende keer de gemeente bezoeken. Daarnaast wordt Nizjnevartovsk ook gebruikt als uitvalsbasis. Vandaar uit bezoeken we ook de dorpen en het platteland in de verre omtrek.

Carrière maken

De jongeren die ik tegenkom, zijn min of meer te verdelen in twee groepen. Aan de ene kant heb je de jongeren die in de stad wonen en studeren. Je komt bij hen veel materialisme tegen. Carrière maken en veel geld verdienen in de olie-industrie is bet beeld dat veel jongeren in de stad aanspreekt. En er is veel werk voor goed opgeleide mensen. Het schrijnende is dat de steden door de industrie steeds rijker worden, terwijl het platteland door dezelfde industrie steeds armer wordt.

Niet trouwen

De olie-industrie brengt een enorme milieu-vervuiling met zich mee. Daardoor zijn de eeuwenoude beroepen van het platteland zoals rendierfokkerij en het werk in de bossen bijna uitgestorven. Tweederde van de bossen is vervuild. Veel rendieren zijn ziek. Op het platteland is daarom veel werkeloosheid. Opleidingsmogelijkheden ontbreken, en zonder papieren kun je in de stad niet aan de slag. Alcoholisme komt veel voor. Het lijkt wel alsof het platteland gedoemd is om te verdwijnen.

Enige tijd geleden sprak ik een Chant (oude bevolkingsgroep in Noord Siberië), hij zei: "lk wil niet trouwen zolang ik niet weet wat de zin van bet leven is. Als ik kinderen krijg, dan vragen ze immers: 'Papa, waarom ben ik? '. En wat moet ik dan zeggen? "

Gedachten des vredes

Gelukkig geeft het Woord van God antwoord. Vanuit Jeruzalem mocht

Jeremia een brief schrijven naar Babel. Gericht aan degenen die om hun zonden in ballingschap gevoerd waren. In deze brief spreekt de Heere Zelf. We lezen in vers 11 van deze brief in Jeremia 29: "Ik heb gedachten des vredes over u, en niet des kwaads".

Dat is het Woord van God dat ik door mag geven aan deze jongeren. De Heere heeft vanaf de geboorte gedachten des vredes. Hij heeft de ziel van de mens op het oog. En de ziel is het kostbaarste van de mens.

Ziel verloren is alles verloren zegt Mattheüs 16 : 26. Ik vraag dan aan die jongeren: Waarom hebben jullie dat goede van God niet? Jullie hebben Gods raad verworpen, want God had gedachten des vredes.

Maar gelukkig, God zoekt jullie op." Ik probeer hen hoop te geven dat er een uitweg is uit de ellende van hun

bestaan. Dat de mensen zich tot de Heere wenden om redding.

Zichtbaar

Bekering wordt zichtbaar in je leven. Zo is er iemand in de gemeente die vroeger inbreker van 'beroep' was. Zijn is leven is totaal veranderd.

Een andere jongeman zocht de zin van het leven in Oosterse religies.

Het lezen van het Nieuwe Testament is voor hem het middel geworden tot bekering. Zijn collega's spotten met hem en zeiden: de Bijbel is toch geen boek voor jonge mensen zoals jij. Maar hij heeft al zijn boeken over Oosterse godsdiensten in zijn zijspan geladen, daarna ook die bij zijn ouders opgehaald en deze, samen met een broeder uit de gemeente, in de tuin van de kerk verbrand.

Vaak gaat bekering gepaard met strijd. Een jong meisje moest het ouderlijk huis verlaten toen ze de samenkomsten bleef bezoeken. Haar ouders waren erg atheïstisch en wilden hun gelovige dochter niet meer zien. Eind van de zomer is ze gedoopt. Het seizoen was eigenlijk al te ver voor een doopdienst in de rivier. Ik vertelde haar dat het water heel erg koud zou zijn en vroeg of ze niet wilde wachten tot de volgende zomer als het water weer warmer was. Ze weigerde.

Het verlangen om te getuigen is ook een kenmerk van een echte bekering. Zo heeft een docent van de Technische Hogeschool een lectuurstand ingericht. Op bruiloften nodigt men vaak niet-christenen uit met de bedoeling hen in aanraking te brengen met de Evangelie.

Boodschap aan Daniël-iezers

Wees net zo trouw als Daniël. Daniël was nog jong toen hij kwam in een land waar afgoden aanbeden werden. Hij miste zijn familie, hij miste de tempel in Jeruzalem. De mensen zeiden tegen hem: „Pas je toch aan. Waarom zou je al het oude willen vasthouden, je bent nu toch in een nieuwe situatie".

Maar Daniël deed dat niet. Hij liet zich niet in met de zonde van zijn omgeving. Ook in het vreemde land bleef hij trouw aan de God van zijn volk. Hij at alleen groente en dronk alleen water en hij bad trouw elke dag zijn gebed.

De trouw van Daniël heeft de Heere willen zegenen. Daniël werd een rijk man, heeft carrière gemaakt aan het heidense hof. En dat terwijl hij God diende.

Ik wens alle jongeren in Nederland diezelfde vastberadenheid toe als Daniël. Zoek eerst het Koninkrijk van God. Laat je niet bezoedelen door de begeerlijkheid van de wereld, van het vlees, van je ogen. Bedenk: De wereld gaat voorbij en haar begeerlijkheid; maar die den wil van God doet, blijft in der eeuwigheid. (1 Johannes 2:15-17).

Woerden W. P. Boogaard

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen