Wat leert ons 1907?

Deze indringende woorden zijn op

9 oktober 1907 uitgesproken in het kerkgebouw aan de Boezemsingel te Rotterdam door ds. N. H. Beversluis. Aan het einde van de eerste synodedag hield hij als preses een preek over Romeinen 14:19 „Zo dan, laat ons najagen wat tot de vrede en wat tot de stichting onder elkander dient". De Vereniging van een groot aantal Kruisgemeenten en Ledeboeriaanse Gemeenten was kort tevoren een feit geworden. En nu waren afgevaardigden uit beide vroegere verbanden in een generale synode bijeen om een groot aantal zaken te regelen. De preek maakte diepe

Na 90 jaar

Wat is er veel in de tussenliggende tijd gebeurd. Geweldige veranderingen hebben plaatsgevonden op politiek, maatschappelijk en kerkelijk gebied. Hoe anders ziet de wereld er nu uit. Landsgrenzen zijn verlegd.

Koningshuizen zijn verdwenen. Europa maakte twee oorlogen mee die een spoor van verwoesting en verderf nalieten. Wij zijn vertrouwd met zaken die ons voorgeslacht zich zelfs niet kon voorstellen. De luchtvaart stond in de kinderschoenen, auto's waren er praktisch nog niet, telefoon kende men niet. Daarbij moet worden opgemerkt dat in het algemeen genomen onze voorouders in die tijd in een maatschappelijk en kerkelijk isolement leefden.

En in al die jaren waren er de Gereformeerde Gemeenten in de dorpen, maar ook in de grote steden zoals Rotterdam, Amsterdam en Utrecht.

Elke zondag en ook in de weekdienst vulden de vaak eenvoudig gebouwde kerkjes zich met jongeren en ouderen om te luisteren naar dominees, die vaak weinig theologische opleiding hadden genoten of ouderlingen die een preek lazen van een predikant uit vroeger tijd. En toch groeiden de gemeenten in aantal en leden.

Bovenal, de Heere bouwde Zijn Koninkrijk onder ons. Hij gebruikte het ambtelijk werk maar ook het jeugdwerk om jongeren en ouderen te trekken uit de duisternis van zonde en dood en te brengen tot Zijn wonderbaar licht.

1907 en 1997

Er is tussen de wereld van 1907 en 1997 bijna geen vergelijking te maken. Maar heeft het dan wel zin om elkaar de vraag te stellen of 1907 ons nog iets te zeggen heeft? Hebben wij aan 1907 nog wel een boodschap? Alles is zo anders: ons huis, onze kleding, onderwijs, denkwereld enzovoort. We hebben nu onze auto's en vakanties. De kerkgebouwen zien er fraaier uit. De theologische opleiding is niet te vergelijken met die van vroeger. Het maatschappelijk en kerkelijk isolement is doorbroken. Ook onder ons kerkvolk heeft zich een emancipatie voltrokken. De tijdgeest is ook onze gemeenten niet voorbijgegaan.

Trouwens, er is nog iets waaraan we niet voorbij kunnen gaan. Het is de vraag wie van onze jongeren weet

wat er in 1907 plaatsvond? Een onderzoek naar de kennis van de historie van onze gemeenten zou wel eens onthutsend kunnen zijn! Geschiedenis is niet 'in' bij jongeren. Misschien ligt dit bij kerkelijk jongeren iets gunstiger, maar het is te vrezen dat ook onder onze jeugd de belangstelling voor geschiedenis niet zo groot is.

Dat geldt dan ook het ontstaan van ons kerkverband. Toch moet dat betreurd worden.

Immers, in het verleden ligt het heden. In het nu wat worden zal.

Schriftuurlijkebevindelijke prediking

Als wij de geschiedenis rondom 1907 bestuderen, valt de behoefte en begeerte naar schriftuurlijk-bevindelijke prediking op. Het was een zaak die bij ons voorgeslacht hoog in het vaandel stond. Dat verbond hen, ondanks allerlei verschillen van mening rond ambtskleding, psalmberijming enzovoort. Men vond elkaar in de prediking. In een schriftuurlijk-bevindelijke prediking krijgt het toepassend werk van de Heilige Geest alle aandacht. Dan wordt de bevinding uit de tekst opgediept en gelegd aan de deur van het hart.

Dan wijst de prediking op het werk Gods voor, maar ook in de mens.

Hebben wij die prediking nog lief? Gaat naar zulk een prediking ons hart uit? In deze prediking worden zielevragen aangewezen en beantwoord. Dan horen we van de strijd in de harten van hen die door genade wedergeboren zijn. Zijn wij daarom verlegen? Dan gaat het niet in de eerste plaats om de woordkeus, de boeiende voordracht, maar dan ziet het hongerige hart uit naar brood, ja naar het Brood des levens, jongelui, bestudeer de geschiedenis van je kerkverband en ontdek waar het ons voorgeslacht ten diepste om te doen was. Maar leg er dan ook je eigen hart naast en onderzoek of dat verlangen ook in jouw hart te vinden is. Het verlangen naar het Woord en om door het Woord onderwezen te worden in de zaken van het Koninkrijk der hemelen. Acht die prediking hoog die nadruk legt op de noodzaak en mogelijkheid van de bekering, van het geloof in Christus, van de bevinding van degenen die uit de duisternis getrokken zijn tot Gods wonderbaar licht. Gereformeerde Gemeenten behoren gemeenten te zijn die gereformeerd begeren te zijn in leer en leven.

Reformatie-Nadere Reformatie-Afscheiding

In onze gemeenten is altijd een zekere voorliefde geweest voor schrijvers uit de tijd van bovengenoemde 'stromingen'. Vaak worden in de leesdiensten nog preken van oudvaders gelezen. Lezen jullie ze nog?

Graag wek ik jullie op de werken van oud-vaders te lezen en biddend te bestuderen. Er zijn tegenwoordig eenvoudige uitgaven van Brakel, Comrie, de Erskines en bijvoorbeeld het boekje van Myseras: De geestelijke pelgrim, die voor jongeren goed leesbaar zijn. je zult ontdekken dat er veel geestelijk onderwijs in te vinden is en dat ze verrassend actueel zijn.

Er komt vandaag helaas veel op de markt waarin de bijbels-gereformeerde leer en waarin ook op een pastorale wijze op levensvragen van jongeren wordt ingegaan.

Weet je trouwens, dat ter wille van de leesbaarheid de Reveil-serie preken van oud-vaders uitgeeft die in hedendaags Nederlands herschreven zijn, waardoor deze ook voor jullie toegankelijker geworden zijn?

Kerkregering

Ik denk dat vele jongeren nauwelijks meer de waarde van een gereformeerde kerkregering inzien.

Ons kerkelijk leven verloopt nu eenmaal zo! Toch was dit in de begintijd van onze gemeenten niet het geval.

Ds. G. H. Kersten, een van de stuwende krachten achter de vereniging in 1907, heeft een sterke behoefte gevoeld om niet alleen in leer en leven gereformeerd te zijn, maar ook in de kerkregering. In woord en geschrift wekte hij de ambtsdragers op zich te houden aan de kerkorde. De eerlijkheid gebiedt hier op te merken dat het veel moeite en tegenwerking kostte om onze gemeenten in het spoor van de Dordtse Kerkorde te brengen. Wie daarover meer wil weten, kan in de (kleine) kerkgeschiedenisboeken over die tijd terecht. Maar de Heere heeft dat werk gezegend.

Onze Gereformeerde Gemeenten kenmerken zich door een nauwe verbondenheid met de Dordtse Kerkorde. Zij is de leidraad in het gemeentelijk leven en op de bredere kerkvergaderingen: classis, particuliere synodi en generale synode. Daar mogen we dankbaar voor zijn. Zo wordt willekeurig handelen voorkomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen