Die de dood heeft teniet gedaan...

Paulus schreef deze tweede brief aan zijn geestelijke zoon Timotheüs vlak voor zijn terechtstelling in Rome. In vers negen van dit hoofdstuk mag Paulus met insluiting van zichzelf roemen in vrije gunst alleen. Hij mag terugzien op het eeuwige welbehagen Gods, de bron der zaligheid: naar Zijn eigen voornemen. Maar hij mag ook zinken op het enige Fundament der zaligheid: genade, die ons gegeven is in Christus Jezus, vóór de tijden der eeuwen.

„Door de komst van de Heere Jezus in het vlees is die van eeuwigheid geschonken genade nu geopenbaard, door de verschijning onzes Zaligmakers Jezus Christus, die de dood heeft teniet gedaan..."

Jongens en meisjes, de paasdagen liggen weer achter ons. Wat heeft het ons persoonlijk gebracht? Hebben we alleen maar uitwendig de prediking aangehoord, herdacht de opstanding van Christus? Of zijn er jonge mensen, die op hun knieën hebben gelegen in het verborgene en die gesmeekt hebben of de Heere Zelf eens tot hun ziel zou willen spreken, en of Hij Zelf die schatten en weldaden die door de Heere Jezus verdiend zijn, aan hun zielen zou willen wegschenken? En of Hij die dood van binnen in hun hart eens teniet zou willen doen.

Het is niet genoeg, dat de Heere Jezus geboren werd, dat Hij leed en stierf, en opstond uit de dood. Nee, de grote vraag is: zijn al die schatten nu ook voor mij? Heeft Hij ook mijn dood, waarin ik geestelijk verzonken lig, teniet gedaan?

Voor velen in onze dagen is dat helemaal geen vraag. Natuurlijk zijn die schatten voor hen. Zij zijn immers gedoopt en zij zoeken de Heere en je moet toch geloven wat in Gods Woord staat? Zij zijn toch kinderen van het verbond? Van een overtuiging en wat gevoeligheden en enige blijdschap in het Woord, maken zij hun grond voor de eeuwigheid.

Maar als de Heere in je hart gaat werken (en vraag daar toch veel om), dan ga je niet zien dat je gelooft en bekeerd bent, maar dan ga je zien, dat je God mist. En dat je overal buiten staat! En dat je gezondigd hebt tegen een heilig en rechtvaardig, maar ook tegen een goeddoend God. Ja, dan ga je er juist iets van inleven dat je midden in de dood ligt. Bij de één gaat dat snel, krachtig, bij een ander behaagt het de Heere om dat van lieverlee te leren, allengskens (om het zo eens te zeggen). Zij kloppen met de tollenaar op de borst. „O God, wees mij, zondaar genadig!" En er is voor hen geen Persoon zó verborgen, dan de Heere Jezus. Ze hebben wel heel hun leven over Hem gehoord. En toch: ze kennen Hem niet! En op de bodem van hun hart ligt de smeekbede: „Wie is Hij Heere, opdat ik in Hem moge geloven? " Ken jij daar nu ook iets van?

Misschien zeg je wel: „Wat heeft dat nu met Pasen te maken? " Wel, alles! Want voor zulken krijgt die opgestane Levensvorst nu zo'n onuitsprekelijke waarde.

Van Hem schrijft Paulus aan Timotheüs: „Die de dood heeft teniet gedaan". Wat een wonder, wij onderworpen aan een drievoudige dood: de lichamelijke dood, de geestelijke dood en de eeuwige dood, maar Hij heeft de dood teniet gedaan. Hij heeft stervend aan het vloekhout de dood gedood voor de Zijnen. Maar Hij heeft ook op die Paasmorgen over de dood en de hel en het graf getriomfeerd. En daar moeten we nu in de weg van een GESCHONKEN geloof deel aan verkrijgen, zal het wél met ons zijn.

Hij, de opgestane Levensvorst, heeft de poorten van de dood weggedragen, gelijk éénmaal Simson de poorten van Gaza wegdroeg, waardoor hij besloten was. En daarom kan het nu nog voor de grootste der zondaren, voor de meest verharde, de meest biddeloze, ja voor dode zondaren. Wij, die het oordeel van de drievoudige dood ons hebben onderworpen, wij kunnen nog lévend gemaakt worden door die onwederstandelijke werking van de Heilige Geest. Op grond van het Borgwerk van Hem, Die de dood heeft teniet gedaan. Nee, niet door onze doop, of door ons godsdienstig activisme of enthousiasme, nee alleen uit vrije souvereine genade!

En daartoe is Hij nu opgestaan, om de verworven weldaden toe te passen. Aan een volk dat zichzelf leert kennen midden in de dood te liggen. Dat is nu ook de prediking van Pasen: de HEERE moet er Zelf aan te pas komen. Hij Zelf moet en kan die banden van blindheid, duisternis, vijandschap, ongeloof en verharding, ja kort gezegd: die BANDEN DES DOODS verbreken.

En in welke weg wil de Heere dat leven nu schenken? In de weg van het gebed. Op de knieën, smeken. Gevouwen handen. Nee, niet dat daarin enige verdienste zou liggen, dat nooit, maar het is wel de weg waarin de opgestane Koning die weldaden door Zijn lijden en sterven verworven, wil wegschenken uit louter genade.

O jonge mensen, wees toch op je hoede, voor een aangeprate bekering, voor een ingebeeld geloof en smeek om de waarachtige bekering die uit God is. Dan ga je leren zelf door eigen schuld midden in de dood te liggen. Dan ga je ook leren dat alle zelfverlossingspogingen op de eeuwige dood uitlopen. Welk een onuitsprekelijk wonder als Hij dan geopenbaard wordt in je ziel, als de Weg, de Waarheid en het Leven, Die de dood heeft teniet gedaan. Ja, Die MIJN dood heeft teniet gedaan. Dat zal het grootste wonder zijn. De Heere, Die eeuwig leeft, werke dit Godswonder in ons aller ziel. Hij wil erom gevraagd worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen