,,Zijn ze daar weer?"

Ze zien er niet al te snugger uit: de twee meisjes die door het gangpad in de trein in mijn richting komen gelopen. Hun leeftijd is moeilijk te schatten. Ze kunnen best de twintig gepasseerd zijn, maar als je op hun wat kinderlijke gedrag en kleding afgaat, zou je ze nog geen vijftien jaar geven.

Ze zoeken een zitplaats, dat is duidelijk. Liefst een twee-zitje. „Ja, daar", roept de een. De blijdschap slaat echter al snel om in teleurstelling: er ligt al een tas en een jas, van iemand die blijkbaar even naar het toilet is. Wat nu? Na enig aarzalen strijken ze tegenover mij neer. Bij gebrek aan beter. Een pottenkijker nemen ze dan maar voor lief.

Vanachter m'n krant werp ik een blik in hun richting. Wat zijn het voor meisjes? Wellicht leerlingen van het speciaal onderwijs. Of werkneemsters van een sociale werkplaats. Na enig innerlijk beraad houd ik het op het laatste. Ziezo, nu kan ik m'n nieuwsgierigheid weer op het ochtendnieuws richten.

Onrustig

Als dat lukt tenminste, want opeens worden de personen tegenover mij onrustig.

„Zijn ze daar weer? Als ze nog eens komen, ga ik het tegen de conducteur zeggen", zegt de een. De ander is het er roerend mee eens: „Het is echt gemeen om ons uit lachen. Wij zijn toch ook gewone mensen".

Ergernis en angst straalt van hun gezichten af.

Even later zie ik in een flits de oorzaak van de ellende. Een paar meisjes verschijnen lachend en wijzend achter de glazen tussendeur van de trein. Om vervolgens weer snel terug te rennen. Met wapperende rokken. Refo's dus, denk ik spijtig.

Een voorval als dit zet je aan het denken. Over christenen die eigenlijk het goede voorbeeld horen te geven, nog meer door gedrag dan door kleding. Over het nadeel van lange treinreizen naar school, waardoor ook de allerbraafste Hendrik weieens baldadig wordt. Over het venijnige wapen van de spot, dat mensen net zo hard kan treffen als een slag in het gezicht. Maar ook hierover: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook aan een ander niet.

Al te bang

In de gereformeerde gezindte wordt soms geklaagd over onheuse bejegening door de buitenwereld. Toch is het beter er niet bij voorbaat vanuit te gaan dat anderdenkenden ons vijandig gezind zijn. Daarmee snijden we onszelf in de vingers. Want wie al te bang is voor de 'boze buitenwereld', durft zich niet open te stellen en haalt zo juist kritiek en achterdocht over zich heen. Leg aan anderen rustig uit waarom je 's zondags naar de kerk gaat of hoe het komt dat je niet op de hoogte bent van de nieuwste speelfilm. Als er dan gespot wordt, is het vroeg genoeg om over de vijandschap van de buitenwereld te beginnen.

Voorzichtig

Het gaat in elk geval niet aan ons te beklagen over spot, terwijl we zelf net zo goed ieder die afwijkt en anders is meteen afkeuren of uitlachen. Juist omdat velen van ons weten wat het is om uitgelachen te worden vanwege uiterlijk of opvattingen, zouden we voorzichtig moeten zijn in ons gedrag tegenover andere minderheidsgroepen. Die voorzichtigheid moeten we in ons persoonlijk leven aan de dag leggen, maar ook als we maatschappelijk of politiek actief zijn. Dat laatste kan ondermeer door als samenleving zuinig te zijn op de sociale werkplaatsen. En dat is iets anders dan bezuinigen op de sociale werkplaatsen, al klinkt het bijna gelijk.

Luciferkopjes

Er is de laatste jaren een ontwikkeling gaande om de sociale werkplaatsen marktgerichter te laten werken. Op zich is dat een goede ontwikkeling. Er liggen op dit gebied mogelijkheden. Als het om precies werken en om kwaliteit gaat, kunnen de sociale werkplaatsen best concurreren. Een werknemer in de sociale werkvoorziening die de hele dag lucifers met rode en gele kopjes moet sorteren, maakt minder fouten dan een werknemer die hetzelfde werk doet in de vrije sector!

Toch moet de overheid oppassen de SW-bedrijven niet zo sterk te korten, dat ze in hun bestaan bedreigd worden. De sociale werkvoorziening is enorm belangrijk voor het gevoel van eigenwaarde van veel mensen. Hoewel zij minder mogelijkheden hebben, gaan ook zij elke morgen met hun lunchpakketje naar hun werk. Dat geeft ze het gevoel erbij te horen. Maar dan moeten ze vervolgens niet bij het bushokje uitgejouwd worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen