JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Op bezoek bij een Chinese huisgemeente

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Op bezoek bij een Chinese huisgemeente

Verdrukking en vervolging

5 minuten leestijd

„Qing zuo", zei de predikant na het gemeenschappelijk gebed tot zijn huisgemeente op die maandagavond toen wij de dienst mochten bijwonen. „Gaat u maar zitten." In een achterafbuurt was een vertrek waar de mensen heel stilletjes en zo onopvallend mogelijk naar toe gekomen waren. Het was een heel waardige dienst, waar we echt blij mee waren. Want ook in China is niet elke dienst even aan te bevelen. Ook daar is kaf onder het koren. VJe proberen als Stichting 'China' de huisgemeenten, die met ons sterk verwant zijn te helpen.

Die maandagmorgen moesten we met een bus een afstand van enkele honderden kilometers afleggen naar deze plaats, omdat we daar een dienst van een huisgemeente wilden bijwonen. Het bleek een rit van ongeveer zeven en een half uur te zijn. De voorafgaande dag waren we naar een geheime bijeenkomst geweest, waar veel studenten van de universiteit waren. Er waren enkele studenten die graag met mij wilden spreken om hun Engels te oefenen. Onder Chinese studenten altijd een gewilde bezigheid.

De busreis

Toen we om even over acht de bus instapten, zaten er vier passagiers in en verder de chauffeur en de eigenaar. In China kunnen namelijk twee personen met toestemming van de overheid een bepaalde lijndienst onderhouden.

De rit door de stad naar de autoweg leverde nog enkele passagiers op, maar de bus bleef vrij leeg, zodat ik me afvroeg hoe zo'n lijndienst rendabel kon zijn. Op een kruispunt kwam een vrouw met haar dochtertje aan de hand al roepend en zwaaiend dwars door het verkeer aangerend, maar ze werd door een agent teruggestuurd naar de stoep. De chauffeur had hen echter wel gezien en wachtte een eindje verder. Het bleek de conductrice te zijn, de vrouw van de chauffeur. Hoewel het tijd was om te vertrekken, bleef de chauffeur telkens weer even wachten in de hoop meer passagiers te krijgen. En inderdaad was na verloop van tijd de bus toch vol. De mensen hadden grote pakken bagage bij zich, inclusief dieren als kippen en schildpadden. Er bleef geen loopruimte meer over.

Op de autoweg leek het alsof de chauffeur de bus niet meer onder controle had. Hij schommelde van de ene kant naar de andere, vooral met het inhalen. Ik vroeg me werkelijk af of ik nu in een bus zat of op een schip in een ruwe storm op zee.

Vooral toen we over een wiebelende brug reden. Ik voelde me bepaald niet veilig in het schommelende gevaarte. Achteraf bleek dat de bus niet goed beladen was. De rechterkant was veel zwaarder dan de linkerkant.

Het schommelen van de bus had ook effect op de maaginhoud van sommige passagiers. Diverse keren ging het schuifraam open... Het was bepaald geen smakelijke reis.

Er ontstond ook nog tumult toen een gezette militair in de verkeerde bus bleek te zitten. Het was een opluchting toen hij na veel schelden en bekvechten de bus had verlaten. Zo heeft elke busreis in China zijn bijzonderheden.

Ondanks alles kwamen we veilig op de plaats van onze bestemming aan.

Onbetrouwbare overheid

Nadat we een hotel hadden gevonden, werd zo gauw mogelijk door

mijn Chinese medereiziger contact met de voorganger van de huisgemeente opgenomen met het verzoek of een buitenlander de dienst van die avond kon bijwonen.

Er worden in China nog steeds voorgangers opgepakt en gevangen gezet door de geheime politie.

Daarom is uiterste voorzichtigheid voor elke huisgemeente en hun voorganger geboden. Het bleek ook op deze reis weer dat de Chinese overheid het godsdienstig leven van de huisgemeenten graag zou willen uitroeien. Alleen de staatskerken mogen in stand gehouden worden.

Die kan men immers controleren. Het onbetrouwbare optreden van de overheid is onlangs nog eens duidelijk naar voren gekomen. Op 1 juli 1997 wordt Hong-Kong door China van Groot-Brittannie overgenomen. Tegen de internationaal gemaakte afspraak in, benoemde China een eigen Chinees parlement voor Hong-Kong. Daarmee wil men het gekozen parlement na de overname opzij schuiven. De argwaan waarmee men in Hong-Kong de Chinese regering tegemoet treedt, is dan ook goed te begrijpen. Het is dezelfde argwaan die de huisgemeenten tegen de regering koesteren. En die blijkt helaas ook terecht te zijn. Je begrijpt dat de huisgemeenten zich niet met de regering en haar ambtenaren wil inlaten.

Toen die maandagavond het sein veilig van de voorganger kwam, werd ook aangegeven hoe ik met mijn Chinese begeleider daarheen moest gaan.

De dienst

Het was in een afgelegen buurt, waar je geen diensten zou verwachten. Er waren die avond ongeveer honderd mensen bijeen. Niet alleen oudere mensen, maar ook jongeren en jonge echtparen. De dienst werd begonnen met enkele psalmen. De zang werd begeleid met een soort electronisch orgeltje. Er werd zeer gedragen gezongen. Daarna werd er een schriftgedeelte gelezen en volgde het openbare gebed. Toen werd er nog eens gezongen en volgde de preek. De predikant werd in het plaatselijke dialect vertaald. De dienst kwam sterk overeen met een Nederlandse kerkdienst en duurde die avond anderhalf uur. Voor de predikant en de vreemde bezoekers had met nog wat eten klaar gemaakt. Daarna zijn we zo onopvallend mogelijk via een andere weg naar ons hotel teruggegaan.

Geestelijke lectuur

De volgende dag hebben we de geestelijke lectuur die we meegenomen hadden aan de predikant overhandigd. Elke keer als we naar China gaan, nemen we geestelijke lectuur mee. Daar rekenen de huisgemeenten ook op. Gelukkig hebben we als Stichting 'China' heel wat goede lectuur beschikbaar. En we proberen die steeds met andere goede boeken uit te breiden. Ook door het vertalen van onder ons bekende boeken.

We wilden ook graag nog wat meer informatie over de noodlijdende christelijke gezinnen. Uit een verborgen plaats in zijn huisje haalde de predikant een notitieboekje, met namen en adressen.

We hebben tenslotte een afspraak voor een volgend bezoek gemaakt en zijn daarna zo onopvallend mogelijk vertrokken.

Verantwoordelijkheid

Wat een verschil met het kerkelijk leven in ons land. In China kun je niet in vrijheid naar de kerk en de catechisatie, ondanks dat soms het tegenovergestelde beweerd wordt. De Chinese denkwereld is ook zo heel anders dan de onze. je moet heel wat over hen gelezen en met hen gesproken hebben om ze een beetje te begrijpen. Maar als je dan hun kerkelijk leven meemaakt, besef je wat zij moeten missen.

En dan besef je ook onze verantwoordelijkheid omdat wij zoveel voorrechten gekregen hebben. En wat doen wij daar nu mee? Wat is dan ook het gebed belangrijk. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de huisgemeenten in China.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 januari 1997

Daniel | 32 Pagina's

Op bezoek bij een Chinese huisgemeente

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 januari 1997

Daniel | 32 Pagina's