Red hen, Jean!

Jean Cavalier klautert langzaam de steile heuvel op. Hij kijkt speurend rond. „Suzanne, Suzanne, kom...", roept hij.

Er is een frons boven zijn donkere ogen. Hun geit, dat dwaze dier, is weer eens losgebroken en zoals gewoonlijk moet hij eropuit om haar te zoeken.

Hoger en hoger klimt hij, telkens roepend, telkens rustend. Wie weet hoe lang hij nog moet zoeken. Suzanne doet niets liever dan klauteren en ze springt op de smalste richeltjes.

Op de top van de heuvel staat hij stil. Met zijn mouw veegt hij langs zijn bezwete voorhoofd. Zijn ogen gaan over het beboste dal. De ene helft van het bos ligt in de schaduw, de andere helft wordt beschenen door de avondzon.

Opeens stokt zijn adem. „O!", zegt hij hardop en hij slaat zijn hand voor zijn mond. Tussen de bomen bewegen kleine figuurtjes. Het zijn mannen op paarden. Mannen met soldatenmutsen op en geweren bij zich... Even blijft hij onbeweeglijk staan.

Dan draait hij zich om en begint struikelend en glijdend naar beneden te rennen. Suzanne is hij vergeten.

Aan de voet van de heuvel staat hun boerderijtje. In de deuropening staat een jonge vrouw met een donkere schort aan en een mand aan haar arm.

jean holt op haar af. „Maman... soldaten... in het dal!" Hij snakt naar adem.

„O Jean!" Zijn moeder wordt doodsbleek.

Met ogen vol angst staren ze elkaar aan. Soldaten in dit verlaten oord van de Cevennen en dat juist nü... nu er boven in de bergen een godsdienstoefening wordt gehouden... Dat kan maar één ding betekenen. „Zal ik...", begint Jean.

Moeder klemt haar handen in elkaar en denkt vertwijfeld na. Ja, Jean moet de mensen boven gaan waarschuwen, het kan niet anders. Samen halen ze het kleine, zwarte bergpaardje uit de stal.

„Wees voorzichtig!" Moeder drukt hem even stijf tegen zich aan, haar gezicht is nat. „Denk eraan, het hangt nu van jou af. Red hen, Jean!"

Die woorden hameren steeds door Jeans hoofd als hij over het kronkelige weggetje stuift. Red hen! De redding van vijfhonderd mensen hangt van hem af... Van hem, Jean Cavalier, tien jaar oud! „Vooruit, sneller!" Hij klopt het paardje op de hals.

Vijfhonderd protestanten luisteren daar boven in de bergen naar een preek van dominee Brousson. Een eigen kerkgebouw hebben ze niet. Sinds in 1685, nu zes jaar geleden, het Edict van Nantes herroepen is, hebben de protestanten geen enkel recht meer. Zelfs in hun schuilplaats, een bergweide tussen hoge rotsen, zijn ze niet veilig.

Hoe is het uitgelekt dat er een samenkomst wordt gehouden? Jean weet het niet. Hij weet alleen maar dat hij die soldaten voor moet zijn en papa moet waarschuwen en grand-père en dominee Brousson en buurman Meunier...

Jean boort zijn tanden diep in zijn onderlip. Hij stuurt zijn paardje nu het bos in. Midden in dat bos is een pad dat naar boven leidt. Dat pad is heel smal en de soldaten weten het vast niet te vinden.

Het paard snuift onrustig. „Toe maar, doorgaan", jacht Jean.

Plotseling schrikt hij. Hij hoort stemmen, iemand roept een bevel. Heeft hij nu toch misgerekend? Hij wil keren, maar het paard gehoorzaamt niet direct aan zijn verwarde aansporingen.

Het is al te laat. Tussen de bomen door ziet hij soldaten naderen. En wat erger is: ze hebben hem ook opgemerkt! Nu kan hij niet meer terug, dat zou argwaan wekken.

Met kloppend hart rijdt hij hen tegemoet. Hij probeert zo argeloos mogelijk te kijken.

„Hédaar!", hoort hij roepen. „Wat doe jij hier? " Eén van de soldaten komt op hem af.

„Ik zoek mijn geit", zegt Jean.

„O." De soldaat haalt zijn schouders op en Jean krijgt al hoop dat hij passeren mag. Dan komt er opeens een andere militair aanrijden. Hij heeft een gezicht vol groeven en een litteken op zijn wang. Hij moet hoger in rang zijn, want de anderen maken direct plaats voor hem.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen