JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Sprookje

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Sprookje

2 minuten leestijd

Het is een decemberavond 1996, ergens in Midden-Afrika. Een groepje angstige vluchtelingen zit rond een vuurtje. Er zijn veel kinderen bij, die huilen van uitputting en honger. Daarom vertelt Barko, één van de oudere mannen, een verhaaltje om ze rustig te krijgen.

„Er was er eens een klein landje bij de zee. Alle mensen woonden daar in huizen. Ze hoefden nooit te vluchten en nooit vanwege de kou een vuurtje aan te leggen". De kinderen worden al wat rustiger. „In dat land had niemand honger, want iedereen kon zoveel eten als hij maar lustte.”

„Ook maispap? ", vraagt de kleine Duno hongerig. „Sssssst", sissen de andere kinderen. Maar Barko antwoordt rustig: „Ook maispap jongen. Eten deden de mensen daar graag en veel. Te veel zelfs! Daardoor werden die mensen steeds dikker en dat vonden ze lastig. Want in dat landje droegen alle mensen kleren, die steeds strakker gingen zitten. Daarom probeerden ze telkens om toch weer magerder te worden.”

De kinderen kijken Barko ongelovig aan: „Proberen om magerder te worden? !" Maar Barko vervolgt: „Als het in dat landje december was, gaven de mensen elkaar prachtige kado's. En ze aten nog lekkerder en nog meer dan anders. Vooral op een groot feest in december. Vroeger dachten bijna al die mensen dan aan een Koning, Die lang geleden geboren was. Maar daar geloofde vrijwel niemand meer in. Toch bleven ze dat feest vieren. Een feest met veel lichtjes, kado's, veel muziek, veel eten en veel drinken...”

De zeventienjarige Brenise wordt het verhaal zat. Die onzinnige sprookjes vullen haar hongerige maag niet. Spottend maakt ze een eind aan het verhaal: „En ze leefden zeker nog lang en gelukkig? " Barko kijkt dromerig in het vuur en zegt: „Lang wel. Tenminste... langer dan wij. Maar gelukkig...? Vraag het ze eens als je ze tegenkomt.”

Zorg dat jij je antwoord klaar hebt. Voor het geval je Brenise onverwachts tegenkomt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 6 december 1996

Daniel | 32 Pagina's

Sprookje

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 6 december 1996

Daniel | 32 Pagina's