Mirjam en Sheila

Blindelings rent Sheila naar huis. Tegen de schouder van haar vader snikt ze het uit, in radeloos verdriet. Als ze wat gekalmeerd is, vertelt ze wat ze gehoord heeft.

Haar vader, die in alle omstandigheden rustig blijft, treedt ook nu handelend op. Hij belt naar het ziekenhuis en vraagt, of er onder de slachtoffers van de busramp ook een zekere Mirjam Cohen is. Na een moment van grote spanning komt het antwoord. Zij is in het ziekenhuis en heeft verwondingen aan hoofd en armen. Gelukkig niet levensgevaarlijk.

Alle drie slaken ze een zucht van verlichting. Op vaders vraag, of ze even mogen komen, krijgt hij een bevestigend antwoord. Heel even mogen ze bij haar. Maar wel heel rustig zijn, want emoties zijn slecht voor de patiënt.

Zo lopen ze een kwartier later door de stille gang van het ziekenhuis. Een verpleegster wijst hen, waar Mirjam ligt.

Als Sheila Mirjam ziet, bijt ze zo hard op haar lip om niet te huilen.

Geen emoties, had de zuster gezegd. Daar ligt Mirjam, het hoofd en de armen in verband. Het gezicht van pijn vertrokken. Toch komt er een blijde trek op, als ze de mensen ziet, waar ze zoveel van houdt. Sheila's moeder buigt zich over haar heen. „Kind, God heeft je wonderlijk bewaard. We zullen er Hem ootmoedig voor danken en bidden voor je herstel”.

Sheila, die nog steeds vecht tegen de tranen, zet een grote bos bloemen in een van thuis meegebrachte vaas. Daarna schikt ze fruit op een schaal. Op dat moment is er gerucht bij de deur.

Mirjams vader staat op de drempel. Zijn blik wordt hard als hij ziet, wie daar staan. Wat doen die mensen hier? ! Maar dan kijkt hij naar Mirjam, zijn kind. Alles wat hij nog heeft op aarde.

Hij ziet haar ogen smekend op zich gericht, haar hand wenkt hem dichterbij te komen. Hij overwint zijn aarzeling en gaat naar het bed. Als hij de bloemen en het fruit ziet, trekt er iets van de hardheid weg uit

zijn gezicht. Mirjams lippen bewegen; ze wil iets zeggen. Haar vader ziet het en buigt zich diep over haar heen. En dan zegt Mirjam dat, wat ze al zo lang had willen zeggen, maar nooit durfde.

„Vader, de hoofdsom van de wet is liefde”.

Hij buigt het hoofd en begrijpt. Helder ziet hij op dit ogenblik, dat de liefde de beslissende faktor is in een mensenleven. Liefde tot God, maar ook tot de naaste. Niet de haat, maar de liefde overwint. Aarzelend kijkt hij op naar de man tegenover hem. In diens ogen leest hij eerlijke genegenheid.

Langzaam staat hij op. Dan reiken de Jood en de Arabier, beiden zonen van Abraham, over het gewonde kind heen, elkaar de hand.

Werkendam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen