Mirjam en Sheila Bondsdagverhaal deel 2

Een vrolijke stem rukt haar los uit haar gedachten: „Hallo, Mirjam, laat hé? 't Spijt me hoor. Ik moest voor moeder een boodschap doen en dat duurde langer dan ik dacht”.

Sheila laat zich naast Mirjam op een verweerd stoepje zakken. Zonder tijd te verliezen begint ze te praten. „Ik heb groot nieuws te vertellen joh. Mijn vader had een oude oom, die in Jeruzalem woonde. Hij is overleden en omdat hij geen vrouw en kinderen had, heeft hij zijn huis en winkel aan vader nagelaten.

Vanmorgen kregen we bericht van een notaris. Mijn ouders denken er serieus over om in Jeruzalem te gaan wonen en zelf die winkel te gaan drijven. Hoe vind je zoiets? " Mirjam reageert een beetje koel. „Je schijnt het helemaal niet erg te vinden dat wij elkaar dan bijna nooit meer zien”.

Sheila protesteert. „Dat is niet waar. Natuurlijk vind ik dat jammer. Maar wees nou eens eerlijk. Wie zou er nu niet liever in Jeruzalem wonen dan in Hebron? ledereen toch zeker. En wat ons betreft, zo vaak zien we elkaar nü ook niet. We kunnen lange brieven schrijven. En zeg, gaat ze levendig verder. „Jij logeert in vakanties toch wel eens bij je tante Naomi in Jeruza-lem? Meid, dan kunnen we elkaar zo vaak zien als we willen, al was het iedere dag". Mirjams gezicht klaart op. Ja, da's waar. Nu ze dat in 't vooruitzicht heeft, lijkt alles wat minder erg. Ze beloven elkaar trouwe vriendschap. Als het van hén afhing, zou er geen vijandschap tussen Joden en Arabieren meer bestaan.

„Moeder, een brief van Mirjam. Een hele dikke!" Meteen rent Sheila de trap op naar haar kamertje. Op de rand van haar bed maakt ze de brief open. Wat heeft Mirjam vlug teruggeschreven. Ze wonen pas twee weken in Jeruzalem en nu al een brief! Sheila's ogen vliegen over de fijn-beschreven velletjes. Wat kan Mirjam leuk schrijven. Van de meest alledaagse dingen maakt ze een gebeurtenis, zodat Sheila het leven in Hebron helder voor zich ziet. Aan het eind van de brief heeft

Mirjam een verrassing. Ze schrijft:

„Over drie weken hopen we ons jaarlijkse schoolreisje te maken. We gaan naar Galilea. Als het m weer is, maken we vanuit Tiberias een boottocht over het meer. Op de tegenoverliggende over ligt de kibboets Ein-Gev. Daar gebruiken we de lunch. We varen weer terug naar Tiberias en rijden daarna naar

Megidoh, waar we de opgravingen zullen bezichtigen. Maar nu komt het, Sheila. Op de terugweg doen we Jeruzalem aan voor een bezoek aan de klaagmuur. We denken daar ongeveer een half uur te blijven. Nu zou ik het zo fijn vinden, als jij daar kon zijn, zodat we elkaar even kunnen spreken, 't Zal denk ik vijf uur zijn, als we daar aankoen. Probeer het alsjeblieft. Het is op woensdag de 23ste. Goed onthouden hoor. Als Sheila de brief gelezen heeft, vouwt ze de velletjes weer netjes in elkaar en steekt ze in de enveloppe. Ze is van plan al de brieven te bewaren.

In haar schoolagenda maakt ze bij de 23ste een aantekening. Niet, dat ze het vergeten zou. O nee! Het is alleen maar voor de zekerheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen