Welvaartsproblemen

Wat was Pieter blij. Met die gekregen stoel. Met de kast van oma. En dat tafeltje dat nog op de vliering stond. De rommelmarkt ten behoeve van de kerkbouw leverde hem nog een bed op. Zijn huishouden was compleet.

Het voldoet. Uit z'n omgeving komen complimenten. Leuk hoor, gezellig. Men weet wel dat een studiebeurs geen vetpot is.

Heb je je wel eens gerealiseerd dat heel wat zaken die ons tijd en hoofdbrekens kosten, eigenlijk luxeproblemen zijn: voortkomen uit de overvloed van onze welvaart?

Pieter is een tevreden man. Hij kan niet van allerlei materiële mogelijkheden van de welvaart gebruik maken. Hij heeft zijn wensen moeten aanpassen (wat hem redelijk gelukt is). Zijn omgeving verwacht ook niet meer van hem.

Welvaartsproblemen dus. Nee, dan heb ik niet hart-en vaatziekten op het oog, waar in boterreclame wel naar verwezen wordt. Maar bijvoorbeeld keuzeproblemen,

's Morgens vroeg begint het al. Voor een kast vol kleren. Wat zul je aantrekken. Wil ik deze dag sportief, netjes of vooral modebewust gekleed gaan?

Vervolgens ga je op een goed moment boodschappen doen. Gelukkig als je nog een moeder hebt die je met een eenduidige boodschappenlijst de deur uit stuurt. Dan is de keus tussen zeven-of meergranen, maanzaad of vloerbrood wellicht sneller gemaakt. Dan de zuivelproducten. Of het nu vol of halfvol moest zijn, daar was je al uit. Maar of het nu mager, links-of rechtsdraaiend van het boerenland, mild of met extra calcium moet zijn? Intussen passeerde je de wasmiddelen. Links en rechts staan meters lang de meters hoge schappen vol met kleurige met elkaar concurrerende produkten. Vernieuwd en verbeterd.

En je ging naar die ene winkel, terwijl je soortgelijke produkten ook in een andere winkel had kunnen kopen. En er is nog veel en veel meer te koop.

Kijk dat is nu nog zo'n punt. je zou gaan denken dat het erom gaat pas tevreden te zijn wanneer je exact hetgeen gevonden hebt dat het meest perfect bij jouw wensen past. Bij veel mogelijkheden en veel welvaart stelt ook de omgeving hogere eisen.

Neem nou Pieter. Pieter krijgt een baan. Een goeie baan. En wat denk je? Het is uit met zijn shirt en broek. Een colbert moet het worden, stropdas incluis. Kijk dat wagentje voor een habbekrats deed het. Maar ja, gezien zijn baan wordt nu toch wel verwacht dat... En z'n bezoek blijft niet met het bord op schoot eten!

Pieter krijgt zelf ook de smaak te pakken. Het volgende maandsalaris wordt een cd-speler heeft hij al bedacht. Nog even doorsparen, en dan... Verre reizen komen in beeld en voor het eigen land een sportfiets. Het voldoet en er blijven wensen te over. Waar is het eind. Als je tien procent van je inkomsten aan goede doelen geeft, mag je dan verder maar doen wat je wilt?

Mensen die erover nagedacht hebben, kunnen wel eens dingen zeggen die een ander verder helpen. Zo iemand zei: stel maar eens drie vragen bij je keuzes. Moet het? Kan het? Mag het ook?

Tja, die eisen van de omgeving. Moeilijk tevreden te blijven. Nog maar even terug naar die klerenkast, je hoort er bij als... En dan volgt een nauwkeurig omschreven definitie. Merkkleding. Merkschoenen. Je loopt niet op sportschoenen, je draagt... Zie maar eens te verkopen aan je klasgenoten dat je niet met het kopen van dure merkkleding mee kunt doen of niet mee wilt doen. Je sluit je niet aan bij een bepaald groepje, je voelt dat je qua kleding niet aan ze kan tippen en je kapsel valt ook al uit de toon. Wat dan? Een schooluniform? Zoals Afrikaanse of Engelse scholieren? Zou dat nodig zijn om de verschillen met hun invloed op acceptatie kwijt te raken?

Zullen wij onze mogelijkheden en welvaart gebruiken om anderen buiten te sluiten? Waar zijn we dan mee bezig? Zullen wij kost wat kost alles maar doen om er bij te horen?

Willen we dat echt op die manier? Laten wij proberen goed door uiterlijkheden heen te kijken en vrienden vinden die geïnteresseerd zijn in wat je denkt en voelt en niet op de buitenkant afgaan.

Ach, wat is de teneur van dit verhaal? Moeten we maar smachtend de eenvoud van de schaarste verheerlijken? Waar blijft de dankbaarheid? De man Agur verwoordde het in zijn gebed zo: „Rijkdom of armoede, geef mij niet, voed mij met het brood van het mij bescheiden deel" (Spreuken 30).

Veel mogelijkheden maakt onze verantwoordelijkheden groter. Dat we als trouwe rentmeesters in een welvaartsmaatschappij goede keuzes zullen maken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen