JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Het helicopterprobleem

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Het helicopterprobleem

4 minuten leestijd

„Alle rotorbladen nog an toe!", moppert hij voor zich uit. Met een boos gebaar doet john de computer uit. Hij heeft zojuist op Internet gelezen dat minister Ted Donkersloot de belasting op kerosine met een tientje per liter wil verhogen. „Als ze maar niet denken dat ze mij uit de lucht houden", sist hij.

Met stevige passen beent ]ohn de kamer uit, de gang door, de straat op. Hij doet de deur van zijn helicopter open en stapt in. Even controleren of alles in orde is... oliepeil, kerosine, ja starten maar. Boven zijn hoofd beginnen de rotorbladen zacht te zoemen. Langzaam verheft de libel zich in de lucht. „Hè, hè, even een rondje vliegen. Even m'n woede af laten koelen. Hoe kunnen ze het toch bedenken? Wie laat er nou z'n helicopter staan om die paar honderd euro per dag? 'k Snap best dat ze het helicopterprobleem uit de lucht willen helpen, maar dit helpt niks." Hij werpt een blik naar beneden. Als een grijze slang ligt daar de autoweg. Hier en daar kruipt een auto. Hij herinnert zich nog hoe vroeger de snelwegen propvol zaten. „Wat is het toch heerlijk om zelf te kunnen bepalen hoe je vliegt. Vroeger moest je met de auto helemaal omrijden om op de snelweg te komen. Dat kostte je zeker vijf minuten extra tijd. En als je dan op de snelweg zat, dan was de kans groot dat je in een file terecht kwam." john weet nog dat z'n vader eens vertelde dat de regering vroeger ook wel eens probeerde om de mensen uit de auto te krijgen: dan steeg de benzineprijs met een kwartje. Het hielp natuurlijk niets. Totdat men de lucht als alternatief ontdekte. De prijs van helicopters zakte behoorlijk. Probleem is nu wel dat de lucht aardig vol is geraakt. Als oplossing werkt men nu aan openbare helicopters, maar die vliegen star van het ene dorp naar het andere. Dat kost allemaal veel te veel tijd. Je bent dan ook niet vrij meer. „Wel even opletten, John", mompelt hij tegen zichzelf. Met moeite ontwijkt hij een tegenligger.

In een scherpe bocht draait John terug naar z'n huis. Met een volleerde beweging plaatst hij de Grasshopper in de parkeerplaats. „Multispeler niet vergeten", denkt hij hardop, „je weet tegenwoordig maar nooit."

Op hetzelfde moment draait Karin de parkeerplaats op. Ze zet haar op zonne-energie aangedreven Fiat Quattuor naast de heli.

„Zo buurvrouw, nog steeds aan de auto? ", vraagt john, terwijl zij haar twee kinderen uit de auto helpt. „Ik snap niet, hoe jij dat redt, zonder helicopter. Dat is toch tobben, met zo'n auto. je zit altijd vast aan die wegen, je bent tijden bezig om op je bestemming aan te komen. Ik begrijp niet waarom je niet overstapt op een heli."

„Ach ja", antwoordt Karin, „ik heb hem niet nodig. Ik rijd ook alleen auto om boodschappen te halen, en voor familiebezoek."

„Maar de hele straat vliegt tegenwoordig in een heli", werpt John tegen.

„Ik vraag me af wie hem echt nodig heeft", antwoordt Karin. „Vroeger kon iedereen ook zonder." „Ja, vroeger. Maar die tijd is voorbij. Je kunt niet meer zonder."

„Dat ben ik niet met je eens. Ik denk dat veel mensen 'm kopen voor hun status. En als je hem eenmaal hebt, ja dan heb je hem ook nodig. En uiteindelijk kun je dan niet meer zonder. je doet vanzelfsprekend wat je buurman ook doet. Het is toch een dwaas gezicht, al die keurig opgepoetste machines op een rij." „Dus als ik jou goed begrijp, dan ben jij dus voor die accijnsverhoging van een tientje? "

„Ik denk dat dat weinig helpt. Ik denk dat er iets anders moet gebeuren. Ik wou dat de mensen wat meer bewust z'n helicopter zouden gebruiken, en ook gingen nadenken over andere mogelijkheden."

Haar laatste woorden gaan verloren in het lawaai. De helibus raast over. John kijkt op z'n horloge. „Twee minuten vertraging. Zie je wel, een lachertje, die dienstregeling." „Twee minuten te laat is inderdaad verschrikkelijk", spot Karin. „Weetje hoe lang je al met mij staat te praten? Dat is toch verloren tijd? "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 27 september 1996

Daniel | 32 Pagina's

Het helicopterprobleem

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 27 september 1996

Daniel | 32 Pagina's