Alle goede gave is van boven

"Alle goede gaven is van boven" (jakobus 7 : 7 7). Zo zagen we het toen we in 7 987 met een nieuw project begonnen en een grote gift kregen van de Bond van Vrouwenverenigingen. Dat de Heere, Die ons een opdracht gaf, ook Zelf zou zorgen dat er middelen zouden zijn om die opdracht uit te voeren. Sinds die tijd is er veel veranderd in Igede. Vanuit dat kleine begin met een paar gehandicapten in de Bijbelschool is nu een project ontstaan met vele takken. Een groot aantal gehandicapten is geopereerd. Poliopatiënten, blinden of slechtzienden en anderen leerden een vak of handwerk, waardoor ze in staat zijn voor zichzelf te zorgen. Dit is in een paar regels geschreven, maar wat een verschil voor iemand die blind was en weer kan zien, of iemand die alleen over de grond kon schuifelen of kruipen en nu weer kan lopen - normaal of met beugels of krukken - of zich kan verplaatsen met een rolstoel. Al deze mensen konden geholpen worden, doordat de Heere steeds weer harten neigde, zodat er middelen ter beschikbaar kwamen als ze nodig waren. Hoe kunnen we Hem daarvoor bedanken! We zien hoe deze mensen weer geaccepteerd worden in hun dorpen, terwijl ze voorheen verwaarloosd en geplaagd werden.

Jacob had een groot gezwel in het gezicht. Vreselijk om te zien, omdat oor en oog verplaatst waren. Plotseling kreeg hij een bloeding, dus brachten we hem naar een specialist in Enugu, die hem twee keer opereerde. Daarna leerde hij bij ons klein vee te verzorgen en nu is hij met konijnen weer terug naar zijn dorp. Hij moet nog een keer geopereerd worden door een oogspecialist uit Amerika, die waarschijnlijk nog dit jaar een bezoek aan Nigeria zal brengen. Kort voor mijn vertrek was er een dankdienst in het dorp, om de Heere te danken voor de geslaagde operaties. Jerina moest voor een operatie naar het ziekenhuis. De familie zei, dat het niet nodig was. Ze moest maar offeren en de medicijnman vragen om hulp. Ze weigerde jaren lang, kwam tenslotte bij ons en werd geopereerd in Enugu, drie uur rijden van onze post. We brachten haar naar het ziekenhuis. Niemand van de familie ging met haar mee. Ook bezocht niemand van haar familie haar gedurende de zes weken dat ze in het ziekenhuis was. Later hoorden we van een verpleegkundige dat ze getuigd had tegen de doktoren dat ze geen hulp verwachtte van de medicijnmannen die offerden, maar alleen van God, Die haar er door zou helpen. Ze is nu weer terug, heeft een naaimachine en is begonnen met een naaicursus. Gabriël heeft een spierziekte, 't Begon veertien jaar geleden, hij was toen ongeveer twaalf jaar. Er is niets aan te doen. Hij kan alleen met veel moeite op een hoge stoel zitten, heeft toch bij ons leren naaien. We noemden hem de evangelist, want hij hield altijd 's avonds een avondsluiting met de andere gehandicapten, 't Wordt steeds moeilijker voor hem, maar toch spreekt hij nog steeds met anderen in zijn omgeving over God en Zijn woord. Hij zei laatst tegen mij: , , 'k Zal leven zolang God het nodig vindt".

Idu is spastisch vanaf zijn tweede jaar door hersenvliesontsteking. Z'n ouders brachten hem naar allerlei inlandse medicijnmannen zonder resultaat. Toen ze zagen dat er geen genezing kwam, lieten ze hem aan zijn lot over. Hij werd geplaagd door zijn broertjes en zusjes. Hij is zwakbegaafd, maar - hoewel hij gebrekkig liep - was hij de enige van de familie die een kerk bezocht. Hij zag het dan ook als Gods leiding toen we met hem in aanraking kwamen.

We lieten hem opereren en met speciale laarzen kan hij nu wel wat beter uit de voeten. Ook hij leerde kleinvee te verzorgen op Elim en is nu met geiten en konijnen terug in z'n eigen dorp. Hij trouwde vorig jaar met Linda, een gehandicapt meisje dat in een rolstoel zit en bij ons leerde naai-

en. Hij zegt tegen iedereen dat God goed is. Het was wel even moeilijk voor hem toen Linda een miskraam kreeg dit jaar, maar hij gelooft dat hij toch kinderen zal krijgen.

Friday is een verlamde jongen van ongeveer 18 jaar. Hij kan zichzelf niet helpen. Niet alleen de benen zijn verlamd, ook de handen kan hij alleen met veel moeite gebruiken. Toch heeft hij geleerd tekeningen te maken en kan met de verdiensten ervan zichzelf onderhouden. Ook hij is weer terug in z'n dorp op 150 kilometer afstand, waar we hem regelmatig bezoeken.

Jerina O is een lilliputter van ongeveer zeventien jaar. Ze zat altijd op een krukje en kon niet lopen of kruipen.

Vorig jaar is ze geopereerd en na enkele maanden fysiotherapie kan ze met krukken lopen. Ze is erg dankbaar en wil graag naar school. Ze gaat wel mee naar de kerk, maar is nog erg bang voor de afgoden. Ze maakt ook anderen bang met haar dromen en visioenen. We hebben ze nu naar Elim Uje gehaald, waar ze wat meer toezicht heeft dan in haar eigen dorp. Daniël heeft heel korte en verlamde benen door polio en zit in een rolstoel. Hij leerde in Elim schoenen repareren en woont en werkt nu als schoenmaker in Gboko (twee uur rijden van onze post). Hij was tijdens z'n opleiding heel geïnteresseerd in de bijbellessen, leerde zelf de Bijbel lezen, wat heel weinig gehandicapten kunnen. Doordat ze voor de familie geen waarde hadden, gingen ze ook niet naar school.

Zomaar een greep uit de vele gehandicapten, met wie we in aanraking kwamen en die onder toezicht staan van Elim-personeel.

Igede is zo groot als de provincie Utrecht. We hebben het gebied verdeeld in tien districten, leder district heeft een veldwerker die bij Elim in dienst is. Deze zoekt de gehandicapten op en bespreekt wat er voor hen gedaan kan worden. Als er toestemming is van de ouders gaan ze voor operatie of opleiding naar Elim, steeds begeleid door de persoon die ze bezoekt. Voorheen moesten de ouders bijdragen aan de kosten, maar dat is de laatste jaren niet meer mogelijk. De eenvoudigste oogoperatie kost drieduizend Naira. Samen met de opnamekosten en het reisgeld betekent dat voor degenen die een baan hebben ongeveer een jaarsalaris. Lang niet iedereen heeft een baan. De meesten hebben alleen een farm, waar ze net van in leven kunnen blijven.

Als we zien wat er in de laatste tien jaren veranderd is voor de gehandicapten dan zijn we verwonderd. God heeft grote dingen gedaan in Igede. 'k Geloof ook dat door het werk in Elim jonge mensen tot God bekeerd zijn, maar daar durf ik niet meer over te schrijven, 'k Heb daarin m'n les geleerd. Ik vertelde in Holland hoe een hoofdman z'n ju-ju's verbrand had; z'n boompjes die als afgod vereerd werden, had hij uitgeroeid. Hij kwam iedere zondag in de kerk, wilde leren lezen. Een grote verandering uitwendig! 't Leek zo echt, hij had ook gebroken met zijn heidense vrienden.

Maar toen eerst zijn dochter verongelukte en wat later zijn zoon stierf, keerde hij helemaal terug naar het heidendom. Hij voelde het als een straf van de goden en hij stierf als een heiden. Dus zeg ik alleen, dat ik hoop dat de Heere werkt in Igede. De bevolking is arm, maar wat me altijd opvalt als ik weer terugkom is, dat ze zo vrolijk zijn en stralend, terwijl ze soms niet weten waar hun volgende maaltijd vandaan moet komen. In Holland zie ik vaak een sombere, ontevreden uitdrukking bij mensen, die alles hebben wat hun hartje begeert. Wat is welvaart? 'k Wil iedereen hartelijk danken, die geholpen heeft en meegeleefd heeft met de gehandicapten in Igede. We proberen persoonlijke bedankjes te sturen, maar soms weten we de namen van de gevers niet. God weet het wel en zal op Zijn tijd belonen, 'k Wilde wel dat u iets kon zien van de blijdschap en dankbaarheid van deze groep voorheen verachten, als ze weer voor zichzelf kunnen zorgen. Dan zou u blij zijn, dat u daaraan mee mocht helpen.

Hartelijke groeten van Coby van Rossum.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen