Vader, moeder, praat er eens over...

Ik probeerde me voor te stellen hoe Elza opgegroeid was. Steeds hoopte ze dat haar vader iets tegen haar zou zeggen. Een klein meisje dat voor haar boze vader stond en om liefde vroeg, die hij haar nooit wilde geven. Een pak slaag kon ze krij-gen. En toen het tussen haar vader en moeder fout ging, werd ze in een opvanggezin geplaatst. Daar leek ze wel liefde te krijgen, tot het daar op een andere manier verkeerd ging. Ze werd er meerdere keren seksueel misbruikt Ten einde raad heeft ze aangeklopt bij de politie. En nu is ze weer bij haar moeder. Hoe het nu verder met haar moet? Ze weet het niet... Ze is nu 16 en het is overal ver-keerd gegaan. Wat moet ze nu? Bij de politie heb-ben ze gezegd dat ze naar een hulpverlener moet gaan... Maar wat heb je daar aan?

Jonguren de weg wijzen

Elza vertelde haar verhaal aan een hulpverleenster bij de Rotterdamse politie. Een verhaal zoals er vandaag aan de dag in de grote steden van ons land veel verteld worden. Trieste verhalen die je verdrietig maken. Je maakt voor jezelf de balans op en je komt opnieuw tot de conclusie dat jongeren vaak de dupe worden van wat er in huwelijk en gezin stuk gaat. Wat is dat erg als kinderen genegeerd worden, als jongeren misbruikt worden, als er geen leiding gegeven wordt, als de echte liefde ontbreekt. Waar komen jongeren dan terecht in hun zoektocht door het leven? Ze zijn op weg naar de volwassenheid, maar waar zijn de mensen die hen richting geven? Waar zijn de vaders en moeders die liefde hebben voor hun kinderen? Die geborgenheid bieden? Vaders en moeders die de weg wijzen?

Onlangs was ik op een jeugdkamp. Ik raakte in gesprek met twee meisjes en een jongen, 't Waren twee vriendinnen en één van de twee had verkering gekregen. Het gesprek ging over de verkeringstijd. Hoe waardevol het is als je als jongen en meisje in de verkeringstijd elkaar leert kennen en samen praat over de dingen die belangrijk zijn voor het leven. Ook de situatie thuis kwam ter sprake. Twee van de drie waren positief over thuis. Hoewel het bij één van de twee niet gemakkelijk was geweest. Haar vader was overleden toen ze nog heel jong was. Haar moeder was opnieuw getrouwd. Het gezin telde nu zeven kinderen. De vader was een echte vader, ook voor haar! Eén was er minder positief, 't Leek zo voor het oog allemaal wel goed te gaan thuis, maar de praktijk was anders, 't Klonk teleurgesteld toen ze zei: 'Wat heb je er aan wat de mensen zeggen, als er geen echte belangstelling voor je is? Er wordt thuis nooit echt gepraat, 't Lijkt soms wel of het mijn ouders niet interesseert. Waarom praten ze nooit over onze verkering? En over onze vrienden? Zelfs niet over de catechisatie en niet over de preek. Je moet het allemaal zelf maar uitzoeken..."

jeugdwark: eerst in het gezin

Na afloop van het kamp sprak ik er over met twee stafleden. Ze zeiden allebei: wat kom je dat toch vaak tegen: dat het gezin niet functioneert zo als het zou moeten. Je komt jongeren tegen die heel positief zijn over thuis. Je merkt dat er thuis een open sfeer is. Dat de dingen bespreekbaar zijn. Dat er door vader en moeder geluisterd wordt en dat er ook over de wezenlijke dingen van het leven gesproken wordt. Wat hebben jongeren daar behoefte aan! Eén van de twee stafleden zei het zo: "Ik denk vaak: vader, moeder, praat er toch eens over... Jullie kind heeft er behoefte aan. Bedenk toch dat veel jongeren het moeilijk vinden om te praten. Je begint uit jezelf niet zomaar een gesprek met je ouders. Daarom: ouders neem het initiatief!"

Graag wil ik deze oproep van een staflid hier doorgeven. Jeugdwerk begint in het gezin. Wat is een positieve gezinssfeer

vooral vandaag belangrijk. Als het goed is, wordt in het gezin de basis gelegd voor het functioneren in kerk en maatschappij. Heel veel jongeren buiten de kerk missen zo'n basis. Laat dat in onze gezinnen anders zijn. En als het zó niet is, laat het anders worden.

Ouders hebben zo'n unieke mogelijkheid om jongeren in de groei naar de volwassenheid bij te staan. En wat reageren jongeren positief op ouders die er - op z'n tijd - echt voor hen zijn. Ze kunnen uw liefde en richting-geven niet missen!

Jeugdwerk: ook een taak van de kerk

In het kerkelijk jeugdwerk wordt het gesprek voortgezet. In het centrum van het kerkelijk jeugdwerk staat het gesprek rond de Schrift. Daar geven gemeenteleden leiding, met liefde en gevoel voor jongeren, luisterend naar wat de Heere in Zijn Woord te zeggen beeft. Zo mogen leidinggevenden richting geven aan de vragen van jongeren. Als het gaat over zonde en genade, over bekering en geloof. Maar ook als het gaat over materialisme en verslaving, over gemeente-zijn en oog hebben voor de ander.

Wat is het een voorrecht als jeugdwerk een zaak mag zijn van gezin en kerk! Mag ik daar met het oog op het nieuwe seizoen toe opwekken? Vader, moeder: spreek met uw jongen en/of meisje. Over de gewone dingen van elke dag, maar ook over de dingen die van méér waarde zijn. Laat de jongeren zien dat het "ik en het geld" (individualisme en materialisme) van deze tijd het laatste woord niet heeft. De Schrift wijst een andere weg: ze spreekt van dienen; jezelf wegcijferen en je schuldig weten je gaven ten nutte en zaligheid van de ander aan te wenden. Daarvoor bieden gezin en jeugdwerk een goed oefenterrein. Stimuleer uw kinderen naar de jeugdvereniging te gaan! Dan gaat het niet om onze activiteiten, maar om het verstaan van onze roeping in gezin en gemeente. En waar liefde woont, daar gebiedt de Heere de zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen