Kom toch eens even achter die computer vandaan

"Mare, kom je? " Geen antwoord.

"Maaarc!"

"Jaaa? "

"Kom je? Wil je de tafel dekken? " Geen antwoord.

"Wil je onmiddellijk komen!" "Ja-aa."

Na vijf minuten komt Mare binnen. "Wat was je nou aan het doen? " "Oh, gewoon" "Wat gewoon? "

"Ik heb van Johan een nieuw spelletje gekregen. Dat moest ik even uitproberen. Ik kan toch niet zomaar stoppen? "

"Natuurlijk kun je wel stoppen. Als ik roep, dan moet je meteen komen."

"Ja, maar ik was midden in een spelletje bezig. Ik had m'n eigen record al verbeterd.

Dan kun je toch niet ineens die computer uit zetten."

"Nou, dek snel de tafel. Papa komt zo thuis met Christine."

Met een achteloos gebaar gooit Mare het tafellaken op tafel. Terwijl hij een stapel borden uit de kast pakt, vraagt moeder: "Wat is dat eigenlijk voor spelletje dat je van johan hebt gekregen? "

Hij zet de borden één voor één neer en antwoordt: "Nou, je moet zorgen datje door allerlei gangen komt. Daar zitten allerlei monsters en draken. Die moet je vermoorden. Elke keer krijg je 25 punten. En als je de goeie weg naar de schat vindt, dan krijg je 100 bonuspunten. Ik heb nog maar één keer van zo'n draak verloren. Dan ga je dood, maar je kunt ook weer een nieuw leven krijgen."

"Wat zeg je nou? Dood gaan, en een nieuw leven krijgen? "

"Nou ja, zo noemen ze dat. Dat is natuurlijk niet echt."

"Nee, dat snap ik. Maar ik vind dat je dat niet kan zeggen."

"Mmm", bromt Mare, met drie onderzetters in zijn hand. "Ik zie er geen kwaad in. Wat geeft dat nou? " "Heb je er wel eens over nagedacht wat het betekent om te sterven? Als je dat beseft, dan zeg je dat niet meer zo makkelijk. Je moet die woorden niet zo klakkeloos gebruiken. Ik vind trouwens dat je ook niet altijd achter die computer moet zitten. Je had het gisteren over hoofdpijn, maar ik weet wel hoe dat komt."

"Ja ik ook. Van al dat huiswerk dat we van school krijgen."

"Dat zal wel loslopen. Volgens mij doe je daar helemaal niets aan." "Dat klopt. Ik krijg al hoofdpijn van de gedachte aan huiswerk." - Effe kijken, o ja, nu alleen nog het bestek, denkt hij.

"Ik wil dat dat van nu af aan verandert. Als je uit school komt, ga je voortaan eerst je huiswerk maken.

Als je daarmee klaar bent, dan ga ik je overhoren, en dan mag je nog een halfuur met de computer."

Diep in z'n hart weet Mare dat zijn moeder gelijk heeft. Als het zo doorgaat met zijn schoolwerk, dan blijft hij gegarandeerd zitten. Het is nu bijna herfstvakantie, en z'n cijfers zijn niet echt hoog. Maar ja, om dat toe te geven, dat doet hij niet graag. Hij zegt daarom maar niets. "Goeiendag!"

Vader stapt binnen, samen met Marcs zus. Christine is net door haar vader opgehaald van fluitles, '"t Ging echt heel goed, ma. Ik mag volgende week in boek 7 beginnen."

"Fijn joh. Ga maar gauw zitten." Maar Christine kletst aan één stuk door.

"Houd je mond dicht en ga nou 'ns zitten!", valt Mare uit.

"Een beetje minder kan ook wel, hè!", reageert vader, "je bent de laatste tijd toch al zo kort voor de wagen. Wat is er met jou? "

"Niks. Maar zij moet eens ophouden met teuten. Ik wil straks weer naar boven", gromt Mare terug.

"Ik vind dat je moet leren om je wat in te houden, je bent niet de enige op de wereld. Wat zit de laatste tijd trouwens toch veel boven? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je steeds aan je huiswerk zit. Heb je nog cijfers teruggekregen? "

"Een vijf voor een rep van Engels."

"En verder? ", dringt vader aan.

"Nog een cijfer voor wiskunde."

"Dat ben je zeker vergeten? "

"De hele klas had lage cijfers. Het gemiddelde was een 5, 8."

"En wat had jij dan? "

"Een 2, 5"

"Dat zit wel heel ver onder het gemiddelde, je had er zeker niks aan gedaan? "

"Valt wel mee."

"Ik heb al gezegd dat dat moet veranderen", mengt moeder zich in het gesprek. "Hij moet eerst zijn huiswerk af hebben, en laten controleren. Daarna mag hij pas aan de computer. En dan niet langer dan een halfuur."

"Dat vind ik een goede instelling", stemt vader in. "Want volgens mij lijdt er heel wat onder die computer. Het is niet alleen je huiswerk. Je bent de laatste tijd ook zo agressief tegen Christine. Volgens mij komt dat door die spelletjes. Of je nu in een auto racet, of achter iemand aan zit, je wordt er helemaal door beïnvloed. Op een gegeven moment kun je helemaal niet meer normaal doen tegen andere mensen. Ik wil samen met jou naar die spelletjes kijken, en dan wil ik dat je die agressieve spellen er van af haalt."

"Ja, maar", werpt Mare tegen, "je hebt ook andere spelletjes, waarbij je niet zulke dingen doet. Ik heb ook een spel waarin je handel moet drijven met je schepen, Je moet dan zoveel mogelijk winst maken. Wat is daar nou op tegen? "

"Ik geloof dat dat best nuttig kan zijn", zegt vader. "Daar kun je best veel van leren. Toch moet je uitkijken dat het je niet gaat beheersen.

Dan ben je een slaaf van je spel. Als het allemaal door je hoofd blijft malen, dan is dat een teken dat je niet goed bezig bent. Sommige mensen dromen 's nachts zelfs van die spellen. Die zijn in hun slaap nog bezig om allerlei hinderpalen te omzeilen. Maar dat kan trouwens ook met andere dingen. Als je te intensief met iets bezig bent dan kun je het niet meer van je afzetten. Denk je dat jij daar ook last van hebt, Mare? "

"Volgens mij valt dat wel mee."

"O ja? ", reageert moeder ongelovig, "je had net anders heel wat moeite om van je computer los te komen." "Ja oké, dat was een nieuw spelletje."

"In elk geval moet je er zelf telkens op letten dat je zo iets echt voor je ontspanning doet. Ik vind het ook goed dat je niet langer dan een halfuur per dag er achter zit."

"Ik vind dat echt véél te kort. Dan kun je nog maar net een spelletje opstarten."

"Wat voor oude computer heb jij daar boven staan, dan? Doet dat ding een halfuur over opstarten? Dat kan ik me nauwelijks voorstellen."

"Nou ja, u begrijpt best wel wat ik bedoel."

"Natuurlijk. Maar ik hoop dat je ons ook een beetje begrijpt, 't Gaat er ons helemaal niet om jou dwars te zitten. We hebben het beste voor jou op het oog. Het is ook niet zo dat je niets mag. Je mag best spelletjes doen. Maar er zitten grote gevaren aan. Daar willen we jou op wijzen."

Mare zucht. Het gesprek heeft hem al veel te lang geduurd. "Laten we maar gaan eten. De tafel is al een kwartier gedekt. Straks kom ik niet klaar met m'n huiswerk."

Apeldoorn C. J. van Linden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen