Vervreemd van God

Heel opmerkelijk is het dat de laatste jaren juist onder rechtzinnige kerkmensen over het thema Godsvervreemding gesproken wordt. En dan wel in deze zin dat er ook voor kerkmensen, zelfs voor theologen, maar ook voor 'gelovigen' sprake is van Godsvervreemding.

Wat bedoelt men met Godsvervreemding?

Dat voor de mens in de wereld er sprake is van Godsvervreemding, is begrijpelijk. Maar met betrekking tot de rechtzinnige kerkmens, 'gelovigen'; hoe moeten we dat zien? Inderdaad, er is een grote kloof tussen God en mens, omdat wij mensen van God zijn afgevallen.

Wordt dat met het begrip Godsvervreemding bedoeld? Is er in onze tijd een 'grotere afstand' tussen God en mens, tussen de Heere en de 'gelovige' dan in vroeger tijden? Is er minder bekend over God dan vroeger?

Of wil de moderne mens meer weten, of wil hij andere dingen weten? Zit het weten, onze benadering van de dingen, van het leven, zelfs van God, ons juist niet in de weg? Zijn we niet veel te intellectueel bezig, juist aangaande deze dingen? Gaat het eigenlijk wel over 'weten'; gaat het eigenlijk niet over ervaren, gevoelen? Of moet het gaan over geloven en liefhebben? Er is toch geloofskennis aangaande God in Christus?

Begripsbepaling nodig

Wanneer wij over deze thematiek willen nadenken, zullen we om te beginnen enkele begrippen duidelijk moeten maken.

Wat verstaan we onder Godsvervreemding? Of moeten we een andere term gebruiken?

Godsverduistering bijvoorbeeld, ogen we daar eigenlijk wel van spreken? Ook andere begrippen moeten we nader invullen. Wat bedoelen we met 'gelovigen', en met gereformeerden? Wanneer zou er eigenlijk geen sprake zijn van Godsvervreemding? Anders gezegd: wat is het tegengestelde van Godsvervreemding: bedoelen we dan brede algemene Godskennis, of zoeken we dan invulling van een of andere vorm van spiritualiteit, of doelen we dan op het zaligmakend geloof?

Oorzaken en verschijnselen

Wat zijn de oorzaken van deze Godsvervreemding? Liggen deze in de cultuur? Is het een verschijnsel dat typerend is voor een hoog ontwikkelde samenleving misschien? Wanneer wij opgegroeid zijn in de reformatorische gezindte (een begrip dat misschien ook wel enige nadere definiëring nodig heeft), kan er dan toch nog sprake zijn van Godsvervreemding?

Staat het godsdienstig besef en leven niet te ver van het gewone dagelijkse leven af? Is het gewone, menselijke leven ook onder ons niet een autonome zaak geworden, waarin eigenlijk niet of slechts terzijde plaats is voor de Heere?

Graaflands analyse en oplossingsrichting

Prof. dr. C. Graafland schreef over deze thematiek het boek "Gereformeerden op zoek naar God, Godsverduistering in het licht van de gereformeerde spiritualiteit". Wanneer we kennis nemen van dit boek (dat zou ter voorbereiding op deze conferentie heel nuttig zijn), komen vragen op ons af. Is zijn analyse juist? Kloppen Graaflands typeringen, bijvoorbeeld van onze kring? En de weg die hij wijst, de suggesties die hij doet, met name ten aanzien van de Dordtse Leerregels kunnen we hem daarin volgen? Laat de Heilige Schrift ons die ruimte of is er dan sprake van een toegeven aan de tijdgeesten aan het menselijke denken? Welke weg wijst ons de Heilige Schrift?

De Kerk - zaak des Heeren

De Heere houdt Zelf Zijn Kerk in stand; ook in onze tijd. Want Hij volvoert Zijn welbehagen om jezus' wil. Zo zullen Woord en Geest vrucht dragen ook in harten en levens van mensen in onze eeuw. Een tijd, waarin de mens steeds minder van de God van het Woord wil weten en steeds meer zichzelf tot norm verheft en zijn eigen godsbeelden maakt en dient.

Capelle aan den Ijssel ds. P. Mulder

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen