Wat betekent de hemelvaart van de Heere Jezus?

Over de hemelvaart wordt door Lukas in zijn eerste en tweede boek geschreven. Hij noemt dat een opgenomen worden in de hemel. God de Vader heeft Hem opgenomen in Zijn hemelse heerlijkheid. jezus was vrijwillig naar deze aarde gegaan om Zijn ziel tot een schuldoffer te stellen. Hij heeft dat zo volkomen volbracht voor al de gegevenen des Vaders, dat Gods recht op de meest rijkelijke wijze genoegdoening heeft gekregen. Nu is Zijn werk op de aarde gereed. De Hogepriester gaat naar Zijn altaar, het Kind naar Zijn Vader, de Koning naar Zijn troon. De discipelen hebben Hem vanaf de Olijfberg nagestaard zolang ze konden, totdat een wolk Hem weg nam van hun ogen.

Het feit van de hemelvaart

Onder het oude verbond was de wolk een beeld van de tegenwoordigheid des Heeren (Exodus 1 3:21). Hier is de wolk een teken, dat Zijn Vader Hem met liefde zal ontvangen. Geen mens heeft Zijn intocht in de hemel gezien.

Hemelvaart wordt wel het kroningsfeest van de Middelaar genoemd. De Vader was verblijd, want Christus is toch de Zoon van Zijn welbehagen. De scheiding waarover Christus op de aarde klaagde - Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten - is voor eeuwig opgeheven. De

Heilige Geest heeft Zich ook verheugd over de verheerlijking van Christus, want dat is nu juist Zijn werk: Christus verheerlijken. Nu geldt er van Hem wat Datheen heeft gezongen: "Hij zit versierd schoon, boven in Zijn troon". Wat is Zijn heerlijkheid en majesteit onuitsprekelijk groot. Hem is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Wat zal de hemel vervuld geweest zijn met gejuich, toen de Koning der ere binnentrad. Daar is gejubeld door de vele duizenden engelen: "Daar is de Koning der ere". De gezaligde zondaren hebben Hem begroet met het gouden loflied: "Gij, o Lam Gods hebt ons Gode gekocht met Uw bloed”.

Dat is voor Zijn gemeente zo onuitsprekelijk groot! Daar komt nu in uit dat zij zo gelukkig zijn omdat ze voor die grote Koning hebben leren buigen.

Het nut van Zijn hemelvaart

Het komt wel eens voor, dat iemand die iets bereikt heeft in het leven, niet meer denkt aan zijn vroegere vrienden, hij is ze totaal vergeten. Zo

is een mens. Deze Koning heeft Zijn Kerk echter altijd bij Zich. Hun namen staan geschreven in Zijn doorboorde handpalmen en ze zijn niet één ogenblik uit Zijn gedachten. Paulus schrijft: "Die ook ter rechterhand Gods is, Die ook voor ons bidt". Hij bidt voor hen als zij niet bidden kunnen. Er kunnen tijden zijn, dat hun hart 20 overstelpt is, dat ze geen mooi geformuleerd gebed kunnen doen. Dan blijft er alleen maar een benauwde schreeuw naar omhoog over: "Heere, help me". Hij bidt ook voor hen als zij niet meer willen bidden. Misschien zegt iemand: hoe kan dat nu? Luther heeft toch gezegd dat bidden bij het geestelijk leven hoort, netzoals ademen hoort bij het natuurlijk leven? Dat is zeker het geval. Maar als de Heere nu eens andere wegen gaat, dan wij graag willen. Als iemand van wie ik veel houd, door de dood wordt weggenomen. Of als ik, terwijl ik al zoveel sollicitatiebrieven heb geschreven, werkeloos ben en blijf. Dan kan het wel eens zo zijn, dat ons hart zo boos is op de Heere, dat we zeggen: zou God wel van mijn droevig lot weten, zou er wel wetenschap zijn bij de Allerhoogste? Als er dan geen biddende Hogepriester was Die voor hen bad, het was een verloren zaak. Maar Hij zal met Zijn Godheid, majesteit, genade en Geest, nimmer van Zijn kerk wijken. Wanneer het geloof in hun hart levend is dan zeggen ze: "De Heere zal het voor mij volenden”.

Toch blijft Hij bij Zijn gemeente op aarde

Maar nu komt toch de vraag bij ons op: "Is Hij dan niet bij ons tot aan het einde van de wereld, zoals Hij ons beloofd heeft? " Hoe zit dat dan? Als mens ging Hij werkelijk naar de hemel, maar als God bleef Hij ook echt bij Zijn gemeente op de aarde: "En ziet, Ik ben met ulieden al de dagen tot de voleinding der wereld". Dat heeft Hij betoond in de eeuwen die voorbij zijn gegaan. We zien dan dagen van verdrukking en vervolging, toen belijders van de Naam van jezus voor de leeuwen werden geworpen, of de brandstapels moesten beklimmen. De Heere gaf ze genade om staande te blijven. Er ging vaak een sprake van uit. In Hem waren ze meer dan overwinnaars. Er zijn ook dagen geweest waarin dwaalleraars opkwamen: Arius, Socinus, Armirtius. Ze hebben het niet voor het zeggen gehad. Door alle tijden heen is Christus een eeuwig Koning, Die zonder onderdanen niet zijn kan.

Na de donkerste dagen in de Middeleeuwen is er toch een bloeitijd gekomen in verschillende landen, ook in ons vaderland. Hij blijft ook met Zijn kerk in tijden van geesteloosheid en afval, zoals we die nu beleven. De heilsfeiten worden geloochend, tot zelfs op de kansels toe.

Hoe lang zal Hij met Zijn Kerk blijven? Totdat het doel is bereikt.

Het is geschied

Het werk van God de Vader heeft een rustpunt. Wanneer hemel en aarde volbracht zijn, rust God van Zijn werk, dat Hij gemaakt heeft. God de Zoon heeft vlees en bloed aangenomen uit Maria. Het werk van de Zoon heeft geen einde, maar wel een rustpunt. Over de heuvel Golgotha klinkt Zijn triomfkreet: "Het is volbracht". Geen woord is er dat de Vader meer verheerlijkt, dat voor de duivelen vreselijker en voor een verloren zondaarzaliger is dan dit woord, uitgeroepen met de stervende lippen van de Middelaar. Daardoor is zoals ons avondmaalsformulier zegt, het verbond der genade en der verzoening besloten. De Heilige Geest heeft ook een rustpunt. Wanneer allen die in de vrederaad door de Vader aan de Zoon zijn gegeven, zijn toegebracht, zal de Heilige Geest zeggen: "Het is geschied”.

"Deze jezus zal alzo komen, " hebben de engelen tot de discipelen gezegd, "gelijkerwijs gij Hem naar de hemel hebt zien heenvaren". Dan zal Hij komen op de wolken des hemels om te oordelen de levenden en de doden. Voor allen die nooit voor God hebben leren buigen, zal dat een vreselijke dag zijn. Dan zullen ze zien, dat waar ze nu om gespoten gelachen hebben, toch waar is. Helaas is het dan te laat. Al degenen die dachten dat ze nog tijd genoeg hadden om zich te bekeren, zullen tot hun grote schrik er achter komen, dat ze Gods genade hebben veracht en Zijn nodigingen hebben vertrapt. Voor al Gods kinderen zal het een heerlijke dag zijn.

In artikel 37 van onze Nederlandse Geloofsbelijdenis eindigt Guido de Bres meteen machtig slotakkoord. "Daarom verwachten wij die grote dag met een groot verlangen, om ten volle te genieten de beloften Gods in Jezus Christus, onze Heere". Dan zullen ze allemaal, niemand uitgezonderd, naar ziel en lichaam bij de Heere zijn.

Stap toch eens uit de sneltrein van het leven

De geschiedenis is ons allemaal bekend. Wat heeft nu ons hart? Hinken we nog op twee gedachten? Dat kan zo niet blijven. De profeet Elia sprak tot het vergaderde volk op de Karmel: "Zo de HEERE God is, volgt Hem na, en zo het Baal is, volgt hem na”.

Jonge mensen, wat zoeken jullie? Heeft de wereld ons hart? Dan zullen we met de wereld ondergaan. Stap toch eens uit de sneltrein van het leven. Het is alles zo voorbij. Eer dat we het weten, staan we aan de kusten van de eeuwigheid. Alles wat we zien op aard', is ons kostelijk hart niet waard. Nooit kunnen we te groot zondaar zijn om genade te vinden in de ogen des Heeren. Al waren we zo zwart als de duivel, als we de duivel zelf maar niet zijn, dan kunnen we nog bekeerd worden. Het is zo goed om de Heere te dienen, het is zo kwaad om naar de duivel te blijven luisteren.

Eeuwig wel of eeuwig wee, brengt de grote Rechter op Zijn weegschaal mee. Wat ik jullie bidden mag: zoek toch de Heere! Het is nu de welaangename tijd, de dag der zaligheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen