JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Nogmaals Jomanda

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Nogmaals Jomanda

4 minuten leestijd

Het artikel over)omanda heeft verschillende reacties opgeleverd. Een jongere vroeg mij hoe je moet reageren op iemand die heel positiefis over de healings in Tiet. Hoe kun zo iemand de goede weg wijzen ?

De volgende dag kwam de post. Er was een brief bij van een lezeres van 'Daniël' naar aanleiding van het artikel over jomanda. Het is een mooi antwoord op de gestelde vraag. De briefschrijfster vertelt over een contact met een oude mevrouw in een verzorgingshuis die een ingestraald kaartje van Jomanda onder haar hoofdkussen had liggen. Er zat een elastiekje aan zodat het om haar arm gebonden kon worden. De mevrouw kon zich niet meer verzorgen vanwege een hersentumor en verlies van kracht in haar armen en benen. Elke zaterdag-en zondagmorgen mocht de schrijfster van de brief mevrouw Y helpen met het eten. Samen vouwden ze dan hun handen en de verzorgster bad het Onze Vader. Het Jomanda-kaartje hinderde haar wel, maar ze durfde er niet over te beginnen. In stilte bad ze: „Heere, wilt U mij de vrijmoedigheid en de woorden geven". Hoe het verder is gegaan, wil ik haar zelf laten vertellen.

Om half 12 moest ik helpen bij het ronddelen van de warme maaltijd. Het dienblad voor mevrouw Y werd mij in de handen gegeven. Meteen kloppend hart stond ik voor haar deur. Haar zoon deed open en ik vroeg hem of hij moeder wilde helpen bij de maaltijd. Hij durfde niet, omdat hij bang was dat zijn moeder zich zou verslikken. Net als anders pakte ik haar handen en bad met haar.

Na het 'amen' was het stil. Haar zoon zat me met tranen in zijn ogen aan te kijken. „Bent u een liefdezuster", vroeg hij? (Welnee, 'k ben maar een gewone ziekenverzorgster, dacht ik).

„Waarom vraagt u dat? ", vroeg ik verwonderd.

„Omdat u met moeder bidt." Ik vroeg: „Gelooft u ook in God? En zo ontwikkelde zich een gesprek. Ook het jomanda-kaartje kwam ter sprake. Hij vertelde het zelf te hebben aangevraagd als een noodkreet. De dokters hadden alle hoop op herstel opgegeven en moeder had nog maar kort te leven. Elke twee maanden moest het kaartje opgestuurd worden om opnieuw ingestraald te worden. Op eenvoudige, bi/na kinderlijke manier, heb ik mogen uitleggen dat ziek-zijn het gevolg is van onze zondeval in het paradijs. Ik heb ook mogen wijzen op het bloed van de Heere Jezus dat reinigt van alle zonden.

Op mijn vraag of hij een Bijbel had, vertelde hij dat moeder er wel een had. In het Maleis... Hij lag in de onderste la van het kastje. Hij had er zelf nooit in gelezen. Via het GBS heb ik een betrouwbare vertaling van de Bijbel in het Indonesisch kunnen krijgen. Zo zag ik dat de Heere mij niet nodig had, maar wat zou het een wonder zijn als Hij mij als een nietig instrument wilde gebruiken.

Als je je eigen nood hebt leren kennen, dan zie je dat ook bij anderen en dan heb je er - als het recht ligt -niemand voor over om verloren te laten gaan. Toch is het erg dat je er soms niet voor uit durft te komen. Bang voor jezelf, in plaats van bezorgd te zijn voor de eer van de Heere. En dat is zonde voor God. Het is ook telkens weer nodig om te beseffen: „Zonder Mij kunt gij niets doen". Dan mag je biddend bezig zijn en soms ook ervaren dat er Eén is Die over je schouders meekijkt en alles ziet. Wat kan dat een grote troost zijn in het vele en vaak moeilijke werk dat je toebetrouwd is. Dan mag er rust en vrede in je hart zijn. Met de Heere kom je immers nooit beschaamd uit!

Een reactie uit de praktijk! Laat het tot opscherping en bemoediging mogen zijn!

Ik heb een vraagje. Weten jullie of janneke Hulst in Brazilië een adres heeft? Ik heb over haar gehoord. Kunnen jullie haar adres in 'Daniëi' zetten? Of heeft ze geen adres? Of kan dat daar niet? En willen jullie misschien eens een stuk over haar werk in Daniël zetten?

We zullen bij leven en welzijn ongetwijfeld nog wel eens over het werk van Janneke in Rio in ons blad schrijven. Omdat er meer jongeren naar gevraagd hebben, hier alvast haar adres: Janneke Hulst REMER CP3531 20.001.970 Riodejaneiro R.J. Brasil

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 februari 1996

Daniel | 32 Pagina's

Nogmaals Jomanda

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 februari 1996

Daniel | 32 Pagina's