Hart voor de zaak

Met een plof valt de brief in de rode brievenbus.

„Zie zo, die kan bezorgd worden", denkt Henk-jan Verkerk. Met de handen diep in de zakken gestoken, loopt hij de weg terug naar huis. De eerste sneeuwvlokjes dwarrelen zachtjes neer in de smalle straatjes en steegjes van de stad. Langzaam wordt alles bedekt met een wit poederlaagje.

„Het begint koud te worden", denkt Henk-jan. Maar een hekel heeft hij daar niet aan. Integendeel, hij mag dat wei, dat wintertje. De gezelligheid die er dan thuis is, voelt extra warm aan. In gedachten ziet hij zich zo dadelijk al aan de tafel bij het raam zitten. Moeder ijverig in de weer met de warme koffie. Vader achter de krant, met zijn pijpje niet ver uit de buurt, ja, zó moest het altijd blijven. Maar... dat kan nu toch...? Altijd...? Plotseling stokken Henk-jans gedachten. Hé, waarom moet hij nu altijd alles maar combineren met zijn eigen tobberijen?

Nog geen minuut geleden gleed zijn eerste sollicitatiebrief de bus in en direct begint hij alweer te piekeren over de juistheid van die brief. Hij... hij weet het nu toch? Hij blijft gewoon in Nederland, klaar! Dezending moet hij maar even vergeten. Wie weet komt er nog een tijd...

Hij gaat zich nu eerst richten op een toekomst hier in Nederland. Met een diploma van de Hogere Landbouwschool staan immers genoeg mogelijkheden open? Daarom leek hem die advertentie die hij vorige week in de krant zag staan wel iets.

Gevraagd: landbouwkundig adviseur m/v leeftijd 25-35 jaar Sollicitatie richten aan: Agrarisch Adviesburo STAM b.v.

Toch kon Henk-jan er niet meteen toe komen om een sollicitatiebrief te gaan schrijven. Waarom, wist hij zelf eigenlijk ook niet... Of toch wel? Terwijl hij zo peinzend voortslentert, gaan zijn gedachten terug naar die bewuste avond. Het was de avond nadat hij zijn bul gekregen had. 't Was al laat geworden en moe pakte hij zijn Bijbeltje nog. Al gauw had het gedeelte zijn aandacht te pakken.

Het was de gelijkenis uit Mattheüs 20. De heer des huizes roept daar zijn arbeiders op om te werken in zijn wijngaard. Steeds komt dat ene zinnetje terug: „Gaat ook gij heen in de wijngaard". En daar gaan ze, eerst de één en weer wat later de ander. En... Nadat ieder teruggekeerd is, blijken alle lonen gelijk te zijn, ongeacht de tijd die er voor gewerkt is. Dat is toch niet eerlijk? Dat roept protest op. Een protest dat ook Henk-jan al lezend in zich op voelde komen.

De één heel de dag ervoor gewerkt en de ander een uur en dan toch hetzelfde? Nee hoor... als ik zo'n arbeider was... dan zou ik.

Wie... ik... Henk-jan Verkerk? Maar...

En toen kreeg hij het er ineens warm van. Wat voor recht had hij eigenlijk om zo gauw zijn oordeel klaar te hebben? Hij was helemaal geen arbeider in de wijngaard. Hij had alleen maar tijd om in zijn eigen wijngaard te werken. Voor een roeping in de wijngaard is toch meer nodig? Om te werken in het Koninkrijk moest je toch eerst onderdaan van dat Koninkrijk zijn? Was hij dat?

Toch is hij er vanaf die dag niet los meer van. Hoe komt het dan toch dat zijn oog steeds maar weer valt op advertenties die betrekking hebben op het werk in de zending? Hoe komt het toch dat zo'n tintelende winterdag zoals deze, tot in de vingertoppen wordt gevoeld; alsof... alsof hij voorgoed de tropen in zal trekken?

Wat ben ik een vat vól tegenstrijdigheden. Enerzijds wil ik mijn beroep invullen, anderzijds voel ik de nood, ver weg: op Irian, in Bophuthatswana of waar dan ook.

Er moet gekozen worden... en die keus is gemaakt! In de brievenbus ligt immers een witte envelop gericht aan het Agrarisch Adviesburo STAM b.v. En wie 'a' zegt...

Als je maar lang genoeg bepaalde gedachten verdringt, wil dat wel eens lukken. Zo is het ook Henk-jan vergaan. Wanneer er een uitnodiging volgt om op sollicitatiegesprek te komen, is de zending eigenlijk al vergeten. Of... vergeten...? In ieder geval wel naar de achtergrond geraakt.

Ziezo, nu de dasspeld nog op zijn stropdas, een kam doorzijn haar en dan moet het er maar mee door. Met een monsterende blik bekijkt Henkjan zich voor de spiegel. Wat een heertje zeg, grinnikend knikt hij zichzelf eens toe. Echt op zijn gemak voelt hij zich niet in een kostuum, maar ja, naar een sollicitatiegesprek ga je nu éénmaal niet in je alledaagse plunje.

Ineens ziet hij dat het de hoogste tijd is om te vertrekken. Met een paar grote passen roetst hij de trap af. Nagezwaaid doorzijn ouders haast hij zich richting station, richting... Adviesburo Stam b.v.

„Ja meneer Verkerk, uw volledige inzet, dat is eigenlijk wat we van u verwachten. Hart voor de zaak, zo zou je 't wel kunnen zeggen ja. Hart voor de zaak.”

Met deze woorden stapt enige tijd later Henk-Jan wat verdwaasd de trein in die hem terug zal brengen naar huis. 'Hart voor de zaak', en in gedachten laat hij het gesprek van deze middag aan zich voorbij gaan. Vriendelijke mensen, zeker, maar hoe meer hij er over nadenkt, des te dieper wordt de onvrede die hij in zijn hart begint te voelen. Onvrede met zichzelf, onvrede met de stap die hij bezig is te zetten.

Hij had gedacht dat hij vol verwachtingen naar huis zou gaan, maar het tegendeel is waar. Nooit is hij eigenlijk zo leeg geweest als nu en nooit heeft hij zo duidelijk de vergankelijkheid van al de aardse beslommeringen gevoeld. De vergankelijkheid van: geld, goed en carrière die niet opwegen tegen de ernst van de eeuwigheid.

En wanneer Henk-Jan even later thuiskomt, is hij blij dat zijn vader en moeder nog niet thuis zijn. Snel hangt hij zijn jas aan de kapstok en loopt naar boven naar zijn kamertje. Hij wil alleen zijn. Alleen met zijn gedachten, alleen met... God. Dan voelt Henk-Jan dat hij zo niet verder wil, ook niet verder kan en wanneer hij voor zijn bed neergeknield ligt, stijgt een stamelend gebed omhoog.

„Heere”, klinkt het, „U weet waar ik vanmiddag geweest ben. U weet ook dat er 'hart voor de zaak' gevraagd werd, maar zou U willen geven dat ik hart voor een andere zaak zou mogen hebben, hart voor dé Zaak, de zaak van Uw Koninkrijk? "

Dat zijn grote dingen en dat voelt Henk-Jan ook, want ondanks al zijn kennis die hij verworven heeft, voelt hij op dat moment zijn eigen kleinheid, zijn onbekwaamheid. En toch, wat zal het groot zijn als hij ook als een arbeider in de Wijngaard mee zou mogen helpen tot uitbreiding van dat Koninkrijk.

Dordrecht Annemarie janse-van den Dool

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen