Bid, dat de akker van God niet leeg loopt

Op bevel van keizerin Catharina zijn 200 jaar geleden duizenden Russen overgebracht naar de Kaukasus. Na de val van het kommunisme (1990) heeft Azerbaidzjan zich losgemaakt van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS). Azerbaidzjan is nu een onafhankelijke republiek. De laatste vijf jaar zijn veel etnische Russen teruggegaan naar de voormalige Sovjet Unie. Onder hen bevinden zich ook veel niet-geregistreerde baptisten. En dat geeft nu reden tot zorg. De jonge christelijke gemeenten worden kleiner. „Maar", zegt Nicolaj, „de Heere zorgt voor Zijn kerk. Ook in Azerbaidzjan."

Nicolaj, Azerbaidzjan? wat is uw werk in

Ik ben als voorganger verbonden aan de gemeente van Bakoe (de hoofdstad van Azerbaidzjan). Deze gemeente telt zo'n 130 leden; ongeveer 110 Russen en 20 Azeri's. Omdat ik hoop dat zij allen tot God komen, is er veel werk in de gemeente. We voeren gesprekken met de mensen en beantwoorden hun vragen. De mensen zijn zeer geïnteresseerd in het Woord. Daarnaast bezoek ik ook de andere gemeenten in de omliggende gebieden. In totaal zijn er zestien gemeenten in Azerbaidzjan.

Hoe bent u aan de gemeente Bakoe verbonden?

Tot mijn zeventiende jaar ben ik een ongelovige geweest. Ik had een gelovige moeder, maar een ongelovige vader. De warme onderlinge kontakten en het zingen van de christenen trof mij. Door Zijn Woord liet de Heere mij zien dat ik niet leefde, zoals de mens behoort te leven. Dat heeft de Heere willen veranderen.

Toen ik eenentwintig was, ben ik getrouwd meteen gelovige vrouw en op mijn één en dertigste riep de

Heere me tot Zijn dienst. De gemeente van Bakoe is mijn eerste gemeente.

Hoe is het dagelijks leven in Bakoe?

Bijzonder moeilijk! In Bakoe zijn veel aluminiumfabrieken, maar de meeste zijn gesloten. De vele arbeiders hebben geen werk of hebben door het zware werk en de schade voor de gezondheid te maken met beroepsziekte. Het gemiddeld pensioen is ƒ 7, - per maand. Een gezin kan daar 22 broden voor kopen en dan is het op! Maandelijks is er ƒ 1, - aan kin-

derbijslag. Zelf wonen we als gezin in een driekamerflat, vijf hoog en zonder water!

Denkt u er wel eens aan om ook te emigreren naar Rusland?

Waarom? Wat is het belangrijkste? Een beter leven of een leven in dienst van God? Onderling hebben we als voorgangers met elkaar overlegd. Als wij weggaan, blijven ook de andere gemeenteleden niet in Azerbaidzjan.

Veel Russen zijn geëmigreerd, maar ook onder de Azeri's die meestal moslim zijn werkt de Heere. Er zijn jonge gemeenten ontstaan in Bakoe, in Soemgahi, in Gandzja. De mensen daar bidden om vergeving van zonden. Wij mogen hen niet alleen achterlaten!

U werkt in Azerbaidzjan onder moslims. Wat zijn de vragen van moslims?

Zij zitten allen met de vraag: 'Hoe kan God een Zoon hebben? ' Voor hen is dat een steen des aanstoots. Laten we bidden of die drempel in het hart van deze mensen overwonnen mag worden. Jezus is in de koran een profeet. Maar Hij is ook de Zaligmaker! Daarin onderscheidt Hij Zich van de andere profeten! Zijn dood is tot redding voor zondaren. Ook voor Azerbaidzjanen. Wij wonen daar en wij geloven dat de Heere Zijn gemeente uit dat volk zal verzamelen. Al zijn het maar enkelen.

Een andere moeilijkheid voor moslims is de drieëenheid Gods. Dat is moeilijk om met woorden uit te leggen. Daar is een Godsopenbaring voor nodig.

Zelfs van de regering vernemen we geluiden dat het christendom meer waarheidsgehalte heeft dan de islam.

Is er ook jeugdwerk in de gemeente van Bakoe?

Dat is niet te vergelijken met wat ik zojuist hier bij jullie heb gehoord en gezien. Wij hebben ook niet de mogelijkheden het jeugdwerk uitte bouwen. Voor de kinderen is er elke zondag een kindersamenkomst. Met de oudere jeugd doen we bijbelstudies, er zijn (regionale) bijeenkomsten en we voeren veel gesprekken met hen. Door al hun vragen gaan we vaak twee uur na het einde van een samenkomst pas weg.

Waarom jongeren vindt u het werk onder de belangrijk?

Het gaat om de verlossing van je kinderen! De apostel Paulus schrijft in zijn brief aan Timotheüs: Doch zo iemand de zijnen en voornamelijk zijn huisgenoten niet verzorgt, die heeft het geloof verloochend, en is erger dan een ongelovige" (1 Timotheüs 5:8). Jeugdwerk is opvoeding voor de toekomst van de kerk.

Welke boodschap heeft u voor de jongeren in Azerbaidzjan?

Als we letten op de omstandigheden dan worden die in de toekomst alleen maar slechter. Veel jongeren (en ook ouderen) zien geen toekomst meer. Maar wij geloven dat er voor God geen problemen zijn. Hij maakt mensen gelukkig. En dan zeggen we niet alleen 'de Heere helpt' en 'de Heere redt', maar we maken het ook aan de lijve mee! Hij voert Zijn raadsplan uit, dwars door alles heen. Maar dan zullen de jongeren ook ervaren niet alleen voor Hem te moeten leven, ook voor Hem te moeten lijden!

...en voor de jongeren in Nederland?

Jongeren over heel de wereld hebben dezelfde problematiek. Tenzij iemand wederom geboren wordt, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien. Je moet weten of je tot dat Koninkrijk behoort. Niet door te zeggen: Ik geloof', maar door de praktijk van je leven. Door de werking van Gods Geest heeft elke gelovige het getuigenis in zichzelf. Paulus schrijft: Die Geest getuigt met onze geest, dat wij kinderen Gods zijn' (Romeinen 8:16).

Tenslotte, wat is uw wens voor de toekomst van Azerbaidzjan?

Er zijn nog veel plaatsenn waar we nog nooit geweest zijn met de boodschap van Gods Woord. Bovendien zijn we klein in kracht: vier broeders die het Woord en de sacramenten bedienen. Er is nog veel evangelisatiewerk. Veel tranen en gebeden zijn er nog nodig, willen de Azerbaidzjanen christenen worden.

Daarbij komt dat Azerbaidzjan leegloopt. Velen, ook van Gods kinderen, houden het armoedig leven hier niet vol en emigreren. Abram, Jakob en Elimeiech deden dat eertijds ook.

Elders hadden ze het beter. Maar we kunnen de gebeden van Gods kinderen niet missen. Daarom: Bid, dat de akker van God niet leegloopt en bid dat Hij arbeiders uitstoot in Zijn wijngaard.

Deze nood willen we overal bekend maken, opdat er een gemeenschappelijk gebed voor Azerbaidzjan zou zijn.

Het gebed is de grootste steun. Maar we proberen niet alleen op de gebeden van Gods volk te leven. We proberen met onze zwakke krachten, zo goed als we kunnen, voor Christus te arbeiden. En als we zwak zijn, zijn we machtig, want Gods kracht wordt in zwakheid volbracht.

Nicolaj hebben we dankgezegd voor hetgeen hij aan ons heeft willen doorgeven met betrekking tot zijn werk en het leven in Azerbaidzjan. Enerzijds een heel armoedig leven; anderzijds hebben we mogen horen hoe de Heere ook daar mensen door Zijn genade en Geest rijk wil maken. Laat ons gedurig gebed dan zijn: 'Uw Koninkrijk kome, Heere; in ons hart en in de harten van vele anderen’.

Woerden, J. H. Mauritz/Marianne Sollie

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen