GEDICHT BELICHT

Je ziet het voor je: een oud, mager en afgeleefd mannetje achtereen orgef in een lege oude kerk. Niemand die hem hier dadelijk hoort. Hij denkt nog even na over wat hij spelen zal. Er komt een vinger op de toetsen. Dan volgt de tweede hand. Wat zijn die handen smal en weerloos! Hij improviseert, want dan kan hij zichzelf het meest in de muziek uitleven. Daar heeft hij behoefte aan. Er wordt over de man weinig verteld. En toch zie je hem voor je en weet je wat er in zijn hart leeft. Dat is in de eerste plaats verdriet. Wat heeft hij in zijn leven al niet meegemaakt! Misschien zijn vrouw verloren; misschien al kinderen in het graf. Verdriet, teleurstelling... het leven heeft hem geblutst aan alle kanten. Hij is moe. Daar zit hij, de oude en verschrompelde man, die niets meer van het leven te verwachten heeft.

Maar hij speelt zich uit. Hij legt zijn hart in het spel. En dan is daar plotseling het lied dat zijn diepste levensgeheim vertolkt. We weten niet welke psalm of welk geestelijk lied het geweest is. Ongetwijfeld is het een lied dat het verlangen uitspreekt naar de Heere en Zijn gemeenschap. Hoog, omhoog, het hart naar boven! Hier beneden is het niet. Hij speelt en hij speelt maar... Steeds inniger en smekender, maar ook: steeds meer overtuigd dat zijn verlangen eenmaal vervuld zal worden.

Hij wordt al spelend als het ware opgetrokken naar de hemel. Daar wordt God op het volmaaktst geloofd en geprezen door de engelen, de cherubijnen en serafijnen die Zijn troon omringen. Als hij daarover mediteert, worden de smalle handen op het oude ivoor der toetsen levendiger. Hij laat het verwarde leven, dat hem zoveel teleurstellingen heeft opgeleverd, achter zich. Hij waant zich al onder de gezaligden en zingt met hen mee. Hij speelt en hij speelt maar... Hij kan niet zonder de Heere. God is zijn enige Toeverlaat. De stem van zijn ziel valt helemaal samen met de stem van het instrument dat hij - als een troost in zijn leven - nog bespelen mag. Het is een goed uurtje daar op die orgelbank. De oude organist heeft zich leeggeschreid en leeggejuicht. Hij heeft tot zijn God mogen spreken. De stem van zijn ziel is tot Gods hart doorgedrongen. Dat ervaart hij, na het laatste en innigste accoord, van de orgelbank af. Zo laat Gij, Heere, Uw knecht, naar 't woord, hem toegezegd, thans henengaan in vrede.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen