Ons geduld - Gods geduld

Soms is het moeilijk om enthousiast te blijven als een heleboel dingen anders gaan dan je graag zou zien. De dingen gaan langzamer dan je wilt. je ziet terugval in het heidendom. Of je hebt de indruk dat mensen alleen dingen voor jou doen maar zodra jij weg bent doen ze het niet meer. En als er dan elke dag ondervoede kinderen op je stoep zitten die onder de schurft en zweren zitten... Ik denk dan wel eens: „Waar ben ik eigenlijk mee bezig? ”

Deze week pakte ik een ernstig ondervoed kindje op. Ik had niet gezien dat het een open wond in zijn linker oksel had. Eén van m'n handen zat onder het bloed. Aan z'n andere arm knapte een abces open. De pus liep over mijn arm en m'n kleren. Ik wilde hem weer op de grond zetten maar bedacht me. Het jongetje was heel bang en wild. Hij wordt nu bijgevoed.

De belangrijkste taak van een zendingsverpleegkundige is, denk ik, om te laten zien aan de mensen om je heen dat de zorg en barmhartigheid die je bewijst, alles te maken heeft met het Woord van God. Met de barmhartigheid die God bewijst in Zijn Zoon jezus Christus. Dat het alles te maken heeft met het 'hart' van de 'helper'. Dat je de mensen mag leren om ook voor elkaar zorg te dragen. Geduid is daarbij een schone zaak. Heel veel geduld is daarvoor nodig. Maar wanneer ik dan bedenk hoeveel geduld God elke dag met mij heeft, moet ik me wel schamen voor mijn ongeduld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen