Eten voor een goed doel

Misschien herinner je het uit de krant - . "Studenten willen meer 'happietaria's' openen". Misschien las je andere berichten over het begrip "happietaria". Om helder te krijgen waar dit woord voor staat, praatte ik met drie jongens die vorig jaar december meewerkten aan het runnen van een happietaria in Rotterdam. Harold Hooglander, Henno van Eyck en Maarten Brienen, alledrie studenten ekonomie, vinden het wel leuk te vertellen over het projekt van december 1994.

Wat is een happietaria?

Als je naar het woord kijkt, zit er iets blij's in: het Engelse woord 'happy'. Hap doet aan eten denken, net als de uitgang 'taria'. Hiermee vermoed je wel wat, maar weet je nog niks. Al pratend wordt al helderder wat je je bij het begrip 'happietaria' moet voorstellen. Het is een eetgelegenheid waar mensen zelf bepalen hoeveel ze betalen voor hun eten. De winst gaat naar goede doelen. Het is tijdelijk, doorgaans in december. Christelijke jongeren zetten zich er voor in. Alles wordt in het werk gesteld om zo min mogelijk kosten te maken en veel mensen te bereiken. In Rotterdam betrof het een gelegenheid voor ruim 120 personen.

Welke doelstelling heeft de Happietaria?

Natuurlijk willen de medewerkers hun klanten een lekkere hap voorzetten. Maar dat is het middel om de doelen te bereiken. Het gaat om geld inzamelen voor armen in de derde wereld. Daarnaast wordt het ook heel belangrijk gevonden Nederlanders bewuster te maken van ontwikkelingsproblematiek en het wereldprobleem honger. Ook het feit dat jongeren zich inzetten, is één van de drie doelstellingen. Aan de eerste happietaria (in 1993 in Rotterdam) is de stichting Happy Gift overgehouden. Om opgedane kennis te bundelen en nieuwe initiatieven te stimuleren. Deze stichting kiest met happietaria-medewerkers doelen waar de winst heen zal gaan. Het is geen evangelisatie-projekt. Men wil de samenleving zo breed mogelijk bereiken. Daarom is niet alleen voor stichtingen uit reformatorische en evangelische kring gekozen, maar ook voor projekten die vallen onder algemene stichtingen. Op de ramen en de placemat waren de doelen terug te vinden. Namen van wereldwijd bekende stichtingen geven gemakkelijker herkenning bij mensen op straat.

Dit jaar zijn weer vijf doelen gekozen waartussen het geld verdeeld wordt: een gezondheidsprojekt in India van Memisa Medicus Mundi; opvang van weeskinderen in Chili van Terre des Hommes; een plattelandsontwikkelingsprojektin Burkina Faso van Woord en Daad; het opzetten van een boerderij voor straatkinderen in Rio de janeiro via World Servants en een projekt van World Vision in Mauretanië waar vrouwen geld kunnen lenen voor hun onderneming.

Waar komt het idee 'happietaria' vandaan?

Dit idee is opgedaan in Engeland. Daar begon het in 1989. Het bleek erg aan te slaan. Intussen is er meer dan tweehonderd keer een eetgelegenheid gerund in december onder de naam Christmas Crackeren meer dan elf miljoen gulden opgehaald. In Rotterdam lag de organisatie van het projekt in handen van de vijf christelijke studentenverenigingen. Als leden van de CSFR raakten ze betrokken: Maarten als sekretaris van het happietaria-bestuur. Henno hield zich bezig met de sponsoring. Harold was aktief in het bedienen. Een klus vol uitdaging voor ekonomen in spél "Het is voor een goed doel, hè? ". "Het is leerzaam om naast je studie je ook voor andere dingen in te zetten”.

Hoe verliep de start van het happietaria project in Rotterdam?

De eerste plannen dateren al van voor de zomervakantie. Er komt heel wat bij kijken. In een brochure lees ik termen als management, marketing,

accounting, kommunikatie. De één was financieel deskundig, de ander deed aan personeelsbeleid. Een flinke klus om van dinsdag tot en met zaterdag zo tussen elf en elf te voorzien in het juiste aantal vrijwilligers. En wat denk je van de 'public relations'? Via de fax werden berichten de wereld ingezonden. Maarten had oud-premier Lubbers nog aan de lijn. Nee, hij kon de gelegenheid niet openen, maar prees wel het werk.

Hoe werd het initiatief ontvangen?

Het bestuur, dat uit zeven personen bestond, heeft meer dan eens spannende momenten gekend. De vergunning van de gemeente werd steeds uitgesteld.

Bij een projekt van een maand zijn versnelde procedures nodig. Het was belangrijk dat de overkoepelende organisatie Horeca Nederland er niet tegen was. De binnenstad werd nagespeurd op een geschikte lokatie. Er stond iets leeg aan de Coolsingel dat binnenkort gesloopt zou worden. Pas toen de tijd begon te nijpen en het bestuur had besloten er desnoods ƒ 10.000, - voor uit te trekken, kwam het telefoontje of ze er bezwaar tegen hadden het pand kosteloos te betrekken! Het bestuur ervaarde het als een gebedsverhoring.

De plaatselijke horeca was niet blij met het initiatief. Toen hebben de studenten handtekeningen verzameld bij hun horeca-buren. Velen bleken het initiatief niet tegen te willen werken! Het gevolg was veel publiciteit, maar een verlate start. Twee of vier weken open scheelt een hap geld. De jongens wuiven de bezwaren van de horeca weg. "Wij mikken op een andere doelgroep". "Iemand die een avond chique uit eten wil gaan, zal heus niet in een studentenrestaurant gaan zitten".

Hoe kwamen jullie aan de materialen? benodigde

Henno weet er alles van. Veel bellen, faxen. Veel bedrijven gaven positieve reakties. Soms was hun potje geld leeg, maar vaak werd gesponsord. Dat varieerde van korting op groenten tot het in bruikleen krijgen van bestek, computer, fax. Het vervoer was wat ongewoon voor een student. "Er werd gevraagd of ik zoiets op kon halen. Hoe ik kwam. Met de fiets natuurlijk! Toen is de bedrijfskoerierdienst maar voor komen rijden.”

Doorgaans willen bedrijven die bijgedragen hebben graag genoemd worden. "Prima, we hangen wel een bordje op". Als er een meters lang en breed naambord bij een keukeninventaris geleverd wordt, sta je wel even te kijken!

Hoe professioneel waren jullie?

Professionele koks met de juiste papieren zijn een voorwaarde om een happietaria van de grond te krijgen. Dat was lang spannend. Gelukkig reageerden twee koks spontaan op een klein kranteberichtje. Je zou gaan watertanden als je de jongens hoort opgeven over hun culinaire kwaliteiten! Een speciale rijstschotel met ƒ 1, 90 aan ingrediënten was zo heerlijk dat de basisprijs van ƒ 9, 90 heel goedkoop leek. Verder probeerden de niet-professionals het zo professioneel mogelijk te doen. Studenten met happietariashirt en schort hielpen in de keuken en zorgden dat de bestelling - zonder schuiven - van dienblad op tafel terecht kwam. Zorgden ook voor afwas en kas.

Harold: "Van te voren kregen we instrukties." Opgemerkt wordt dat klanten meer accepteerden dan in een doorsnee-restaurant.

Hoeveel geld is naar de doelen gegaan?

Tussen 8 en 22 december is circa ƒ 35.000, - verdiend, de omzet was ƒ 55.000, - . Mensen kiezen zelf hoeveel ze boven de basisprijs betalen, dat was gemiddeld zo'n veertig procent, lees ik ergens. Enkel de lage basisprijs betalen, past niet in de sfeer. "Kost minder, geeft meer" was het motto. Er werd zuinig omgegaan met het budget. Voor ƒ 600, - werd een autootje gekocht. Zo konden de ingrediënten voor de maaltijden gekocht en vervoerd worden. Harold ziet het nog voor zich. Met kokende motor voor de vele verkeerslichten in de stad. Na twee sekonden stil staan, sloeg de motor af.

Waarom juist in december?

December is altijd al een maand dat er veel geld uitgegeven wordt. Het salaris van de dertiende maand komt binnen. Rond kerst heerst er een 'charitatieve' sfeer. Happietaria wil ook prikkelen tot verantwoorde geldbesteding: voor eigen genot of ook geven voor minderbedeelden.

Wat zijn de plannen voor december 1995?

Nee, in Rotterdam lukt het dit jaar helaas niet. Wel wordt druk gewerkt aan een happietaria in Amsterdam, Groningen, Ede. In Arnhem komt iets tegenover de Hema. Michel Klein, voorzitter van het bestuur in Amsterdam vertelt enthousiast dat alle voedsel inmiddels binnen is. Alles van sponsors gekregen! 50 kilo pannekoekenmix, 120 kilo rijst, 1600 knakworsten, 100 kilo huzarensalade, toiletpapier. En wat te denken van 600 appelpunten en 4000 jodekoeken! Men onderhandelt over een pand aan de Ruyterkade achter het Centraal Station. Spannend, op 28 november is de opening gepland. Op centrale plekken wil men metflyers en posters bekendheid geven. Alle medewerkers worden geïnstrueerd om de bezoekers zo professioneel mogelijk te ontvangen. Dat is gekombineerd met de wetenschap van de goede ingrediënten een plezierige gedachte.

Harold, Henno en Maarten bedankt voor jullie uitleg!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen