GEDICHT BELICHT

Ik kan me nog goed herinneren, dat ik dit gedicht voor het eerst las in een leesboek voor de zesde klas van de lagere school. Dat was niet te hoog gegrepen. Kinderen kunnen het immers, ondanks de wat oudere taal, niet alleen zonder enige uitleg direkt begrijpen, maar voelen ook haarscherp aan waar het om gaat. Dat geldt zeker als je van jongsaf vertrouwd bent geweest met de verhalen uit de Bijbel. Als je namelijk een klein beetje je bijbelse geschiedenis kent, dan weet je dat het verhaal van deze ontaarde jongeman doet denken aan de gelijkenis van de verloren zoon.

De dichter (pseudoniem van F. C. Geretson, 1884-1958) moet zich in deze figuur herkend hebben. Afkomstig uit een vroom gezin, heeft hij in zijn jeugd opstandige jaren gekend, waarin hij meende te kunnen afrekenen met de christelijke sfeer van thuis. Daarin is hij gelukkig niet geslaagd. Heel zijn bundel Experimenten (1911) is eigenlijk een verslag van de zoektocht terug naar de geborgenheid van 'thuis', naar de geborgenheid van het geloof in Christus.

Daar is het gedicht in al zijn schone eenvoud een prachtig voorbeeld van. Zie je de zoon trots te paard zitten? Hij heeft geen tijd om fatsoenlijk afscheid te nemen. Een zoen voor moeder kan er niet meer af. Hij verlaat het ouderlijk kasteel om nooit meer terug te keren. Dat is althans zijn stellige overtuiging.

De reaktie van de moeder is duidelijk: ze is diep verdrietig, maar wil geen kwaad woord over haar zoon zeggen. En in haar hart leeft de dwarse hoop, dat hij zal terugkeren. Daarom4< an zij 'bijna blijde' haar opdrachten geven, dat alles in en om het kasteel de indruk wekt dat haar zoon welkom is als...

Tenslotte staat hij voor de poort. Zijn paard is hij al lang kwijt. Lichamelijk is hij er slecht aan toe. Maar daar kijkt de moeder dwars door heen. Ze ziet in deze melaatse zwerver haar zóón. Dat verklaart haar intense blijdschap waarbij geen tranen meer passen.

Dit gedicht zou je kunnen zien als een hulde aan de figuur van de moeder. Zo zijn moeders. Ze blijven van je houden, ondanks al je streken. Maar er is meer. De moeder-figuur in het gedicht herinnert duidelijk aan de vader-figuur in de gelijkenis. Ik heb m'n vroegere bovenmeester wel eens horen zeggen: Omdat die vader bleef uitzien naar z'n zoon, kwam hij tenslotte. Hij trok hem als het ware in liefde naar zich toe. Het is de trekkende liefde van de Vader als een verloren zoon terugkeert.

Er is nog hoop voor de kerk, die worstelt met het probleem van de vele weggelopen zonen (en dochters). Want er zijn nog biddende moeders en verwachtende vaders. Maar veel belangrijker is, dat we achter hen de contouren zien van de uitziende Vader uit de gelijkenis, Die nog lankmoedig over ons is, niet willende dat enigen verloren gaan, maar dat zij allen tot bekering komen (2 Petrus 3:9).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen