Van lieverlee is die hevige onrust min of meer bedaard

Ik ervaar het als een grote zegen dat ik van tijd tot tijd met iemand in vertrouwen over al deze dingen spreken mag. Het is wel eens goed als dingen onder woorden worden gebracht. De vage onrust ebt wat weg, en het is iets groots te voelen dat ik me tegenover zo iemand, zonder me al te zeer te hoeve schaven, kan uitspreken. Bovenal geeft het wel eens stille rust dat er Eén is, Die dit alles ziet en weet, voor Wie ik soms alles mag neerleggen, ook de toegeeflijke geneigdheid van mijn hart.

Het is voor mij ook zeer nuttig om intensief met andere dingen bezig te zijn. Het leidt me af van het verzinken in somber gepeins. Ik heb veel om me heen gekregen dat me bezighoudt, zowel op mijn werk als daarbuiten.

In het begin was dat alles wat moeilijker. In de periode dat ik me bewust werd van mijn anders-geaard-zijn, was ik er voortdurend en onrustig mee bezet. Het drukte als het ware een stempel, waar ik steeds van schrok. Heimelijk koesterde ik wel eens de gedachte, dat het een inbeelding was, die de volg'ende dag weer als een wolk opgetrokken zou zijn. Of de gedachte dat ik het, op vakantie ver weg, zou kwijtraken of vergeten. Maar altijd bleef het er en overal was het er. Toen ik het voor de eerste keer uitsprak tegenover een vertrouwenspersoon, gaf het grote opluchting. Maar het werd toen wel een feit tegenover een ander.

Van lieverlee is die hevige onrust min of meer bedaard. Tegenover anderen hoef ik niet altijd de krampachtigheid van binnen te voelen. Niet altijd hoef ik me anders te vóelen. Vaak lukt het om gewoon volledig en ontspannen ergens aan mee te doen, zowel op als buiten het werk. Door me veel op andere dingen te richten en bij anderen te verkeren en kontakten te onderhouden, krijg ik veel afleiding en voldoening als dat goed verloopt.

Vragen

Maar als ik dan om me heen leeftijdgenoten onder familie of vrienden de weg van verkering of huwelijk op zie gaan, en er zo enigszins verwijdering ontstaat, komen de vragen boven. Hoe zal het met mij verder gaan? Zal ik altijd alleen moeten blijven? Hoe moet ik met mijn gevoelens omgaan, zijn ze te overgroeien? Of zal de strijd altijd blijven?

Wanneer andere met deze gevoelens luchthartig en opgeruimd over deze dingen spreken of schrijven, merk ik bij mezelf juist somberheid. Maar vaak komt een andere vraag naar de voorgrond, die van grotere en diepere inhoud is:

„Waarmede zal de jongeling zijn pad, door ijdelheên omsingeld, rein bewaren?

Gewis, als hij het houdt naar 't heilig blad.

U zoekt mijn hart; mijn oog blijft op U staren;

laat mij van 't spoor, in Uw geboön vervat,

niet dwalen, Heer', laat mij niet hulploos varen.”

Het vraag om zuiverheid en reinheid. Vaak voel ik me daar ver bij vandaan. In mijn hart komen dan kwade begeerten op.

Zonde

Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen dadelijke zonden en gedachtenzonden.

De dadelijke uitleving van homofiele gevoelens wordt door velen toegelaten en aangemoedigd, zelfs binnen kerkverbanden. Maar Cod spreekt duidelijk in Zijn Woord, dat het zónde is.

Maar niet minder de gedachtenzon-

den. En dat is het nu juist. Vaak komen ze in me op, onreinheden, boze lusten. Voor mensen zijn ze niet te zien en tellen ze als zodanig niet mee, maar bij God wegen ze zwaar. Hij zegt: „Gij zult niet begeren”.

En zo ligt al dat verborgene bloot voor Zijn alziend oog. Het is dan gruwelijk te bemerken dat ondanks deze wetenschap de boze lusten temeer de overhand hebben. En dat niet alleen met zonden die met deze andere geaardheid te maken hebben, maar met alles, heel mijn zondigeaard, waar de Catechismus over spreekt. Zo komt meer en meer alles helder voor de geest, juist ook de boezemzonde, en het stelt schuldig tegenover de vlekkeloze en reine God.

De vraag is dan boven alle vragen: hoe word ik rein voor God?

Zondaar voor God

Vele melaatsen bleven buiten de stad. Eén werd getrokken naar de voeten van de Heere Jezus, niet meer dan een verlorene. En Hij raakte hem aan. En réinigde hem.

„Zie mijn berouw, hoor, hoe een boet 'ling pleit, en reinig mij van al mijn vuile zonden.”

Het woord 'zondaar' gaat dieper dan 'homofiel'. Het laatste is een gevolg van het eerste. Nu zoekt God het verlorene, daarom kan het ook voor een anders-geaarde. Wat heb ik het dan nodig om in alle oprechtheid als een verlóren zoon uit te roepen:

„Vader, ik heb gezondigd”.

„Wees mij, zondaar, genadig.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen