Het horloge van opa Weiss

Vervolgverhaal deel 2

Ze is wel een beetje jaloers op Hans. Nu moetzij alleen naar school, want Hans moet op de politie wachten.

Het duurt nog een hele tijd voor er een politiewagen voorrijdt. Er stappen twee agenten uit. De ene agent gaat zoeken naar sporen en vingerafdrukken. De andere agent - jansen heet hij - schrijft alles op wat papa vertelt. En dan is Hans aan de beurt.

'Die eerste man... hoe zag die eruit? ' vraagt de politieagent. 'Gewoon... klein, 'zegt Hans.

'En die andere man? '

'Die was lang. En hij had blond krulhaar.'

'Was hij mager of dik of gewoon? '

'Nogal mager. En hij had een wit gezicht.'

'Zou je hem herkennen als ik je een foto liet zien? '

Hans krijgt een kleur. 'Ik denk 't wel.'

'Nou, dan moet je vanmiddag maar op het politiebureau komen. Misschien komen we dan meer te weten.'

Het onderzoek is afgelopen, de andere agent is ook klaar,

'Nu moet jij vlug naarschool gaan, Hans, ' zegt mama. 'Hè mam, nog even...'

'Je mag wel met ons meerijden, ' zegt agent Jansen.

Ha! Ineens krijgt Hans haast. Vlug... z'n schooltas... beker... appel...

Hij mag achterin zitten. Tof, zo'n wagen! Kijk eens wat een knopjes dat erin zitten! Op het klokje ziet hij dat het half elf is. Dat kan niet mooier, dan zijn de kinderen al buiten...

Zijn dikke toet glimt van plezier. Agent Jansen moet er gewoon om lachen. Hij rijdt de wagen keurig voor het schoolhek en doet heel even het zwaailicht aan.

De kinderen houden op met spelen. Ze komen verbaasd aan lopen. Elise roept: 'Daar is Hans! Bij ons is ingebroken!'

'Tot ziens, Hans, ' zegt agent Jansen.

'Tot ziens, ' zegt Hans en hij stapt uit als een held.

Het is drie uur. In de kamer is het stil. Hans zit achter de tafel en zucht. Hij moet sommen maken, inhalen van vanmorgen. Is dat nou werk voor een jongen die met de politie gaat samenwerken?

De kamer is weer opgeruimd. Boven de schoorsteen is een plekje leeg, daar hing het horloge van opa Weiss. Aan de muur hangt een foto van hem: een'oude man met een witte baard en donkere, heldere ogen. Net een soort Abraham, vindt Hans.

Papa heeft vaak over hem verteld. Hij is helemaal in Rusland geboren en heeft ook nog in Polen en in Duitsland gewoond. Vlak voor de eerste wereldoorlog uitbrak is hij naar Nederland gekomen. Daar heeft bij de Heere Jezus leren kennen. Als Christenjood had hij het niet gemakkelijk. In de tweede wereldoorlog heeft hij in het concentratiekamp Dachau gezeten. Tien jaar na de bevrijding is hij gestorven.

Hans buigt zich over zijn sommen en zucht opnieuw. Het zijn nog wel staartdelingen... Hij heeft liever een houten geweer in z'n handen dan zo'n priegeJpen. Of een pijl en boog.

Op een kladblaadje tekent hij een paar prachtige pijlen en een pijlkoker. Wacht es, zo'n ding kan hij zelf ook maken. Hij heeft nog een kartonnen koker en touw en...

'Klaar, Hans? ' Papa komt binnen. 'We moeten zo weg, jongen.'

'Bijna, ' zegt Hans. Snel vult hij nog een paar antwoorden in. Ziezo, af. Hij frommelt het papiertje in z'n tas.

'Vanavond kijk ik het na, ' zegt papa streng.

Hans knikt. Vanavond... dat duurt nog lang. Wat nu komt - dat is pas belangrijk!

Op het politiebureau worden ze ontvangen door agent Jansen. Er moet nog een formulier ingevuld worden en papa moet zijn handtekening zetten.

Dan komen de foto's voor de dag. Het zijn allemaal foto's van mannen die al eens met de politie in aanraking zijn geweest.

'Neem er maar rustig de tijd voor, ' zegt de agent.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen