(Z)Onder Dak...(?)!

Bond sdagverhaal

Het stormt over Nederland. Coos moet behoorlijk tegen de wind in trappen op z'n fiets.

Hij is op weg naar de klubavond. Vanavond worden er dia's gedraaid. Tenminste, dat zei z'n moeder. Het staat in de kerkbode. De zoveelste Hollandse regenbui breekt los.

'Ook dat nog', zucht Coos. Doornat komt hij bij de kerk aan. Toch geeft hij er eigenlijk niet zoveel om. Beter nat bij de kerk dan dat pa hem met de auto brengt... Hij ziet zichzelf al aankomen. Hebben z'n vrienden heel de avond lol... Nee, dank-u-wel !

'Nou ja...', moppert Coos na het zien van de dia's tegen zijn vrienden, 'weer een aktie! We zijn net klaar met de aktie voor de kerkbouw, en nu moeten we er weer tegenaan...!'

Meneer Verbunt, een van de leiders, hoort wat Coos zegt. Hij glimlacht wat, maar gaat wel direkt op de opmerking van Coos in.

'jongens, ik snap best dat jullie even moeten wennen aan het idee om zo snel weer aan de slag te gaan voor een aktie.

Maar we houden per slot van rekening geen inzameling voor ons zelf. 't Gaat om mensen in nood. Binnen en buiten de kerk. Mensen die een gevangenisverleden hebben en weer in de maatschappij aan de slag willen. En mensen die niet zo goed kunnen funktioneren zoals jij en ik. Ook voor deze mensen is nodig dat zij 'Onder Dak' komen. Ik verwacht van jullie dat we deze naasten niet in de kou laten staan!'

Met het nodige kabaal verlaten de jongens de kerkzaal en praten nog wat na bij het fietsenrek. 'Kunnen we weer auto's gaan wassen, jongens', roept Kees de Vreugd.

'Ja, of wat denk je ervan om eens honden uit te laten? Tegen betaling? ', vindt Hans. Steeds harder roepen de jongens. Een van de leiders komt naar buiten en vermaant ze.

'jongens, denk om de buurtbewoners! Niet zo hard gillen...!' Als de jongens weer alleen zijn, praten ze iets rustiger verder. 'Wat vinden jullie van de naam voor onze nieuwe aktie Onder Dak? ', informeert Geert bij zijn leeftijdsgenoten,

'Best wel aardig', zegt Kees. 'Er zitten tenminste geen moeilijke woorden in. Kan ik ze ook schrijven...' eens

'Nou', bemoeit Coos zich ermee, 'laten ze de aktie maar 'Onder Dak' noemen, maar ik doe niet mee! Voor mijn part kan iedereen óp 't dak gaan zitten...!

En nu ga ik snel naar huis, want het regent en waait behoorlijk, 't Lijkt wel of het nooit meer droog wordt. We hebben al zo'n veertien dagen dit weer.'

Ook de andere jongens springen op hun karretje en met elkaar spurten ze richting huis.

Als op een afgesproken teken kijken de jongens ineens achterom. Ze horen een auto aankomen, 't Geluid in de auto staat vast op z'n maximum. De zware bastonen dreunen door de hele Kerkstraat en worden steeds sterker met het dichterbij komen van de auto. Net voor het kruispunt passeert een zwarte Alfa Romeo de fietsers, en snijdt de jongens op een gevaarlijke manier.

Coos roept een paar minder fraaie woorden. Op dit moment rijdt meneer Verbunt de jongens op zijn fiets voorbij.

'Had je het tegen mij? ', vraagt de klubleider onschuldig.

'Oh, sorry meneer...', stuntelt Coos wat verlegen. 'Eh, nee... vanzelf niet. 'k Had het tegen die wegpiraat!'

En direkt gaat Coos verder: 'Hij sneed ons... We lagen bijna in 't ziekenhuis! Zulke gasten moeten ze hun rijbewijs intrekken en een poosje achter slot en grendel sluiten. Kunnen ze eens nadenken over hun asociaal gedrag!'

'Nou Coos', antwoordt meneer Verbunt, 'jij boft dat ze geen mensen opsluiten wegens minder fraai taalgebruik, want anders... Afijn, dan hadden jullie misschien bij elkaar kunnen zitten. Je had in ieder geval gespreksstof voldoende! Maar Coos, joh, denk een beetje aan je taalgebruik!' Nukkig reageert Coos met een rood hoofd: 'Okay meneer'.

Thuis smijt Coos zijn fiets hardhandig in de schuur. Drijfnat gaat hij de keuken binnen en roept chagrijnig: 'Hallo, kan iemand mij effe helpen!? '

Moeder komt snel aangelopen en helpt Coos met zijn natte spullen.

In de kamer is het gezellig en warm. In tegenstelling tot buiten! De wind neemt nog steeds toe en loeit om het huis terwijl de regen tegen de ruiten klettert. Coos begroet kort zijn vader, broers en zusje en laat zich onderuit zakken op de bank.

Belangstellend vraagt vader hoe het vanavond op de klub was. Coos reageert onverschillig met 'gaat wel'. En dan gaat hij nors verder.

'We gaan weer een aktie houden...! Alsof we niets anders te doen hebben. Ze denken zeker dat wij geen huiswerk meer hebben of zo. Waarom laten ze de vrouwen van de vrouwenvereniging niet langs de deur lopen met van alles en nog wat? Die hebben de hele dag de tijd! je wordt niet goed van al die akties!'.

'He broertje', zegt Laurens van achttien jaar, tweede-jaars student van de pabo, 'je mag wel eens wat positiever doen, joh! 't Gaat toch om je naaste? '

'Ja meester...', antwoordt Coos op een bepaald toontje, terwijl hij z'n broer boos aankijkt.

Laurens wil nog wat terugzeggen, maar vader maakt een einde aan de woordenwisseling die dreigt te ontstaan.

'Joh', zegt Arnoud, een broer van zestien jaar, 'wij doen met de jeugdvereniging ook mee! Dan werken wij toch zeker samen? We lopen gewoon met elkaar één wijk!'

Het gezicht van Coos wordt al wat vrolijker.

'He', roept Hanneke van elf jaar, 'wij doen op de meisjesklub ook mee! En ik heb van de week al een spaarbusje gekregen. Gaaf joh, kijk het staat bij de klok!'

Coos staat op en met z'n handen in zijn zakken bestudeert hij kritisch het spaarbusje en bromt...

'Onder Dak'. 'Nou, 't is tenminste weer eens een ander model dan de vorige keer...'

Licht spottend zegt Coos tegen Hanneke: 'Ik geloof dat er bij mijn spullen ook zoiets zit. Maarre... hoe willen jullie dat 'vol krijgen!? ' 'Jullie...? !', vraagt vader verbaasd. 'Jij... zul je bedoelen!'

'Heus niet!', protesteert Coos. Moeder doet alsof ze het gesprek tussen Coos en vader niet hoort. 'Oh, heel eenvoudig', zegt ze rustig, 'jullie vader wil van het roken afkomen! Zullen we afspreken dat hij voor iedere sigaret die hij opsteekt een kwartje in het busje gooit? '

Vader kijkt wat zuur, maar zegt sportief: 'Akkoord, maar dan vind ik dat jullie er ook iets in moeten doen als je iets doet dat niet goed is!'

'Zoals..? ', vraagt Laurens op een schoolmeesterachtig toontje... 'Nou', geeft Coos snel als antwoord, 'elke keer als jij net doet of je al een volleerd schoolmeestertje bent! Reken er maar op dat mijn spaarpotje dan binnen een week stampvol zit! Eh...tenminste als ik mee doe', zegt hij er verschrikt achteraan.

Opnieuw dreigt er een woordenstrijd te ontstaan. Maar moeder zegt, voordat Laurens kan reageren: 'Nee, Coos, die kant gaan we niet uit. Trouwens als er iemand van ons iets in moet stoppen die heel snel aangebrand is, snap jij wel wie binnen een week door z'n zakgeld heen is...!'

Wijselijk houdt Coos zijn mond verder dicht.

Met elkaar spreken ze af voor welke 'fout' iedereen een kwartje in het busje zal stoppen.

Laurens zal z'n portemonnee aanspreken als hij steeds onnodig de lampen laat branden.

Arnoud zal de komende weken wat beter op het afsluiten van de schuurdeur moeten letten. Coos zal zelf enkele weken zijn kleren moeten opruimen... En moeder mag voor elke keer dat zij een verkeerd pakje brood meegeeft voor tussen de middag een kwartje in 't busje stoppen...

'En ik..? ', roept Hanneke zelfverzekerd. Zij weet dat zij nooit onnodig licht laat branden, en dat zij netjes de schuurdeur sluit en dat haar kleren altijd keurig opgeruimd zijn...! In koor roepen Laurens en Coos: 'Elke keer als jij moppert om de vaat af te drogen voor je moeder...!'

Hanneke wordt rood... Ze weet van zichzelf dat ze een verschrikkelijke hekel heeft aan afdrogen en daarom nogal eens protesteert... Verschrikt roept ze uit: 'Maar ik heb veel minder zakgeld dan jullie!'

'Goed', zegt vader, 'jij moet er steeds een dubbeltje instoppen...' 'Voortrekkerij', vindt Coos. 'Trouwens', gaat Coos verder... 'wie van jullie kan mij nu eindelijk eens uitleggen wat het nut van de aktie 'Onder Dak' is? Jullie denken toch zeker niet dat ik geld ga ophalen voor mensen die door eigen schuld in de gevangenis zijn gekomen? Of voor een handje vol mensen die vinden dat zij zonodig op zichzelf moeten wonen, of voor...'.

'Nou, nou', remt moeder Coos af, 'graag wat positiever praten, kerel! Je slaat nu wel heel erg door...! Als jij nu eens een gevangene was of als jij nu eens een steuntje in je rug nodig hebt om zelfstandig te kunnen wonen? ' 'Dat is toch gewoon niet zo!', verweert Coos zich, 'enne... als ze nu een aktie zouden houden voor de slachtoffers van de aardbeving in Japan, ja, dan zou ik mee doen. Daar zijn mensen die echt geen dak meer hebben boven hun hoofd!'

Het is 31 januari 1995. De verjaardag van Koningin Beatrix. Het huis van de familie Zeswaard is bijna helemaal leeg en ligt er verlaten en donker bij. En niet alleen hun woning. Alle huizen in de straat en in het dorp zijn verlaten. De straten zijn uitgestorven. Soms zie je iemand door de straten lopen. Een M.E.-er...

Hals-over-kop hebben de inwoners van het dorp hun woningen moeten verlaten. In verband met de dreiging van het rivierwater achter de dijk. Lichte paniek ontstond er toen het bericht doorkwam: iedereen is verplicht om voor morgenochtend acht uur het dorp te verlaten...!

Vlug heeft de familie Zeswaard een aantal meubelstukken naar de eerste verdieping gebracht. And ere meubelstukken zijn in de kamer op veilingkisten geplaatst. De klok is blijven staan. Aan beide zijden van de klok staat een spaarbusje... Voor de aktie 'Onder Dak' De bewoners hebben overhaast hun huis moeten verlaten. Ze zijn plotseling dak-loos; zonder-dakboven-eigen-hoofd...!

Coos vindt het allemaal wel spannend ! Weer eens wat anders in het bestaan van elke dag van opstaan - ver fietsen - school met z'n lastige leraars en vele s.o.'s - weer ver fietsen - huiswerk maken - naar bed - en weer opstaan...!

't Liefst had hij naar een groot opvangcentrum zoals de Jaarbeurs in Utrecht gegaan. Maar moeder zag dat eigenlijk niet zo zitten. En 'dankzij' z'n grote familie hadden ze van drie kanten een aanbod gekregen om voorlopig te komen logeren. Z'n ouders waren wat blij, maar Coos zag een spannend avontuur in duigen vallen, 't Fijne was dat hij deze dagen niet naar school hoefde. Maar verder viel de verplichte logeerpartij bar tegen. Met zoveel mensen onder een dak... Je zit elkaar bijna op de lippen, en... bij een ander moet je je toch een beetje inhouden...

Mopperen kun je niet maken! En verder was het elke dag best spannend of de dijken het zouden houden. Elk uur luisterden ze vol spanning naar de Nieuwsdienst...

Na twee 'logeerdagen' verlangde Coos al weer naarz'n eigen huis... Wat duurt een dag dan lang als je ergens 'verplicht' moet blijven...

Gelukkig! Na enkele dagen van spanning blijkt dat de dijken het gehouden hebben, ledereen is blij als het bericht komt dat de evacués op zondag terug mogen naar hun dorpen.

Zo snel mogelijk naar huis wil iedereen. Maar op zondag? Daar willen vader en moeder niets van weten... Coos probeert nog om hen over te halen, maar dit is absoluut niet bespreekbaar. Zondag is de dag van de Heere. 't Wordt dus maandagmorgen. Dus zitten ze op zondag ook nog bij de familie... kerk. En in een vreemde

De dominee preekt 's avonds juist over Zondag 10. 't Gaat over de voorzienigheid van God. Coos vindt het maar toevallig...

Hij schrikt op als de dominee in het begin van de preek de gemeente aanspreekt.

'Gemeente, gelooft u in toeval...? ' 'Het lijkt wel of de dominee gedachten kan raden...!', denkt Coos.

'Gemeente, denkt u dat het toeval is als we zien op de dreiging van de watersnood van de afgelopen week? Denken jullie, meisjes en jongens, dat het toeval is dat wij vanavond met elkaar nadenken over de leiding van de Heere in ons leven? Het ongeloof ziet in alles dat er op aarde gebeurt niet meer dan 'toeval'. Wij belijden met de Catechismus dat we in alles wat gebeurt de hand van God zien! In regen en droogte. In tegenspoed en in voorspoed. Of we nu een dak-boven-ons-hoofd hebben of we zijn tijdelijk dakloos... 1

God regeert! U ziet wellicht in de dreiging van de watersnood de straffende hand van God? ! En het is goed als u Gods leiding in dit alles ervaart. Maar als u dat niet ziet, hebt u een benauwd leven... En bent u dood-arm! Want juist ook omdat de Heere regeert, mogen wij vanavond in Zijn huis zijn! Ondanks alle dreiging. Dichtbij en veraf. Dat is geen toeval... De Heere zegt hiermee... alles! Namelijk: Ik heb in je dood geen lust'.

Vol aandacht luistert Coos naar de predikant.

Gemeente, het is geen toeval dat wij vanavond de Boodschap van schuld en genade horen! Dat is nog eens voorzienigheid van God! Hij haat en verafschuwt de zónde, maar in Zijn Zoon de Heere Jezus Christus heeft God niemand liever dan verloren zondaren! Kom dan tot de Ark der Behoudenis; Jezus Christus! Wie niet in Hem gelooft, leeft nog steeds dak-loos en... zal eenmaal verdrinken in de vloedgolven van Gods toorn. Maar wie in de Ark Jezus Christus is, is voor tijd en eeuwigheid in de enige Schuilplaats! Bij Hem vindt u, vind jij onderdak. En... wie dit ervaart, kent ook het gebed tot God om gebruikt te mogen worden in Zijn Koninkrijk voor allen die nog zónder-dak zijn! Voor mensen in nood; binnen en buiten de kerk!'

Op maandag keert de familie Zeswaard weer terug naar hun woning. In huis is het kaal en koud... Ongezellig!

In gedachten kijkt Coos de kamer rond. Totdat hij de klok ziet staan. Die tikt intussen niet meer. Wel staat aan iedere kant van de klok een spaarbusje. 'Onder Dak' staat erop...

Glimlachend pakt Coos een busje vast, en als vanzelf gaan zijn gedachten terug naar gisteravond. Jezus Christus; de Ark der Behoudenis.

En dan weet Coos het zeker: natuurlijk doet hij ook dit jaar mee met de aktie. Voor mensen in nood, binnen en buiten de kerk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen