Regionale vergadering op 15 mei te Middelburg-Zuid

Ds. H. Paul opent deze druk bezochte regionale avond. In zijn openingswoord bepaalt hij ons bij de achtendertigjarige kranke te Bethesda. De naam Bethesda betekent 'Huis der Barmhartigheid'. Op deze plaats heeft de Heere een teken van Zijn almacht in het midden van Zijn volk willen stellen; een volk dat het zich waard gemaakt had, dat de Heere niet meer naar hen zou omzien. Bethesda was bekend door de mogelijkheid van genezing na de beroering van het water door een enkel. De zieke die dan het eerst met het water in aanraking kwam, werd genezen. Ook deze man heeft in het begin gehoopt op beterschap. Hij was echter afhankelijk van een mens om hem te brengen bij het water, na de beroering van de engel. Al die afgelopen achtendertig jaar bleek er niemand te zijn om hem te helpen. Nu staat de Heere jezus bij hem en vraagt: „Wilt gij gezond worden? " Deze vraag die door de Heere gesteld wordt, geeft hoop, uitzicht en verwachting.

De duivel kan deze vraag óók stellen. Hij legt echter het accent anders, namelijk op het woordje: gij? Nu moet de zieke de belijdenis uitspreken: „Ik heb geen mens om mij te werpen in het badwater". Wat staan we in het persoonlijk leven toch alleen. Zowel aan het begin van het leven bij de geboorte, als tijdens het leven en uiteindelijk bij ons sterven wordt het zo'n persoonlijke zaak. Wat een voorrecht is het om van mensen af te mogen zien en alleen op de Heere te steunen. Met mensen komen we teleurgesteld uit, met onszelf vallen we om, maar met de Heere komen we nooit teleurgesteld uit. Zalig hij die in dit leven, jakobs God ter hulpe heeft. Deze tijdelijke genezing is een beeld van de eeuwige redding door de Heere. Dan kan het in ons leven zijn: „Eenzaam, maar met God gemeenzaam". De dominee wijst er wel op, dat dit ons nooit van onze plicht ontslaat om onze naaste tot een hand en een voet te zijn.

Eenzaamheid... ook binnen de gemeente?

De heer Van Groningen begint zijn referaat door er op te wijzen dat eenzaamheid iets anders inhoudt dan alleen-zijn. Het alleen-zijn kan vooreen mens goed en nuttig zijn. Men kan daardoor tot rust komen, tot zichzelf inkeren. Eenzaamheid sluit in zich het gevoel van verlaten te zijn, voor niemand iets te betekenen. Het kan zijn dat je jezelf temidden van alle drukte eenzaam voelt. Dat kan binnen een gezin, maar ook vanavond hier op de regionale avond. In het Paradijs was geen eenzaamheid. Door de zondeval is de mens geworden een liefhebber van zichzelf en een hater van zijn naaste.

Eenzaamheid is er alle eeuwen door geweest. Toch blijkt het aantal eenzame mensen in onze tijd toe te nemen. In Nederland lijkt het wel een volksziekte. Per jaar doen in ons land vijftienduizend jongeren een poging tot zelfmoord. Bij psychiaters en andere hulpverleners zijn overvolle wachtkamers, lange wachtlijsten.

De heer Van Groningen weet vanuit zijn taak als maatschappelijk werker bij de 'Vluchtheuvel' dat ook binnen onze gemeenten mensen zijn die zich een zaam voelen. De oorzaken die ertoe leiden, dat een mens in eenzaamheid zijn weg moet gaan, zijn voor iedereen verschillend. Hij noemt een aantal oorzaken waardoor mensen hun en als eenzaam en alleen ervaren.

* De gejaagdheid van de tijd. We hebben nergens tijd meer voor, ook niet voor elkaar. Het gezinsleven wordt erdoor verstoord. De verschillende gezinsleden hebben bet druk met hun eigen bezigheden. De een moet naar een vergadering, de ander naar de vereniging, een kursus of een koor. Het is even dit, even dat, ja nog erger: het leidt tot even Bijbellezen, even bidden.

* Hiermee in verband staat: het vervuld zijn met onszelf, onze eigen bezigheden. Er is een ik-gerichtheid. Ik doe dit, omdat ik dit zo belangrijk vind. Ook in onze gemeenten is de emancipatie en het individualisme al veel verder doorgedrongen dan wij opmerken. De Heere Jezus heeft voorzegd in

Mattheüs 24: „dat de liefde van velen zal verkouden".

* Eenzaamheid kan ook te maken hebben met je karakter. We kunnen ons minderwaardig voelen en daardoor onszelf terugtrekken. Deze gevoelens worden soms versterkt door ze te koesteren en zo kunnen we vervuld worden met zelfmedelijden. We vinden het moeilijk om kontakte te leggen en in ons hart kan een stille jaloezie zijn op anderen die zich zo spontaan durven uiten. De Heere heeft echter ieder mens zijn eigen talenten gegeven, We mogen de gaven en talenten die wij ontvangen hebben, gebruiken in een ootmoedig zelfvertrouwen. Wanneer we beseffen dat het een gave van de Heere is, dan zal ons dat bewaren voor hoogmoed.

Er zijn ook bijzondere omstandigheden aan te wijzen waardoor iemand eenzaam kan worden.

- Wanneer men nooit gehuwd is, vooral wanneer de omgeving daar niet zo fijngevoelig mee omgaat en men buitengesloten wordt. Wanneer de man of vrouw overleden is. „je kunt er niet over blijven praten", zo wordt soms al snel gezegd. Het leven gaat verder en alles wat voorheen samen gedaan werd, moet nu alleen gebeuren.

- Iemand die ten gevolge van echtscheiding alleen achtergebleven is. Het gevoel van schaamte en schuld tegenover de mensen kan leiden tot het zich totaal terugtrekken.

- jonge mensen die worstelen met homofiele gevoelens en daardoor een eenzame weg moeten gaan.

* Hoe moeilijk en eenzaam wordt het als er onbegrip is wanneer men met psychische klachten te maken heeft. Depressiviteit is een ernstige ziekte waardoor men zich van God en mensen verlaten kan voelen. Omdat men soms geen levensmoed meer heeft, kan er een neiging zijn zichzelf iets aan te doen. Laten we ook de andere gezinsleden niet vergeten, de man of de vrouw. Alle aandacht gaat soms alleen uit naar de patiënt.

* Zelfs binnen het gezinsleven kan men zich eenzaam voelen. Het gezin waarin men opgroeit is zo belangrijk. De ervaring van liefde en geborgenheid is van grote invloed op het latere leven. Er ligt hier een taak zowel voor vader als voor moeder om zorg en tijd te besteden aan de kinderen. Laten we ook als ouders zorgen dat we tijd hebben, wanneer onze kinderen met hun vragen naar ons toekomen. Wat kan er ook een stil verdriet zijn binnen de huwelijksrelatie, wanneer blijkt dat men als man en vrouw niet op één lijn zit, ook godsdienstig niet. In de verkeringstijd is er gehoopt en gedacht dat het wel goed zou komen wanneer men eenmaal getrouwd was. Laten man en vrouw in de weg van het gebed de Heere om wijsheid vragen om weer tot elkaar te mogen komen. God wil en kan hierin uitkomst geven, ja ook nog wonderen werken. Diep ingrijpend zijn ook de gevolgen van incest binnen het gezin. Wat wordt men gedeukt en gekneusd als het veilige plekje veranderd in een plaats van angsten verwarring.

Welke taak ligt er voor ons persoonlijk binnen de gemeente?

Het is niet zo gemakkelijk om iemand te benaderen die stug is of je stapt toch zomaar geen gezin binnen waar zoveel problemen zijn? Hoe vind je vrijmoedigheid om naar iemand te gaan die in diepe rouw verkeert? We zien er tegenop en weten soms niet hoe we het kontakt moeten leggen. De heer Van Groningen wijst erop dat het vaak om kleine dingen gaat, zoals een hartelijk gebaar en een stukje vriendelijkheid. Heel belangrijk is het luisteren naar elkaar. Luisteren vereist concentratie; het houdt in dat we naar de ander luisteren vanuit de beleving van de ander. Niet gelijk je eigen verhaal vertellen, of adviezen gaan geven. Probeer ook altijd eerlijk te blijven door toe te geven dat het bij ons persoonlijk en in het gezin ook niet altijd even goed gaat. Het belangrijkste is, dat we elkaar aansporen om het bij de Heere te zoeken, ook in de dagelijkse omstandigheden van het leven. De nood of eenzaamheid kan groot zijn, maar bij de Heere is uitkomst.

Wat zou het groot zijn als door genade het in ons leven zo mag zijn als in het doopformulier gebeden wordt:

„Opdat zij hun kruis, Hem dagelijks navolgende, vrolijk dragen mogen".

De heerVan Groningen sluitzijn referaat af door te laten zingen Psalm 27:7 'Zo ik niet had geloofd dat in dit leven'.

Na de pauze draagt mevrouw Moens-Boerman het gedicht voor dat geschreven is door mevrouw M. Blonk: Stort uit uw ganse hart' naar aanleiding van Psalm 65:2 en daarop aansluitend zingen we deze zelfde Psalm.

Na de vragenbeantwoording spreekt ds. Paul namens het bondsbestuur een dankwoord uit en de heerVan Groningen sluit de avond. De Heere geve aan een ieder van ons persoonlijk, in welke nood wij ook mogen verkeren, door genade de beleving van wat we deze avond gezongen hebben uit Psalm 62 vers 5.

's-Gravenpolder

I. C. Roest-van den Bos

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen