De HEERE een Hulp in benauwdheden

Dit jaar op 5 mei is het vijftig jaar geleden dat de Heere ons verlost heeft uit de macht van de vijand, Hitler-Duitsland. Degenen die na 1936/37 geboren zijn, weten niet uit ondervinding wat dit betekende. Zij hebben het van horen zeggen en hebben meestal ook veel over de benauwde jaren 1940/45 gelezen. Toch, al hebben we de oorlogsjaren niet bewust meegemaakt, daarom is de bevrijding voor alle leeftijden een gebeurtenis geweest om te gedenken. Als de Heere geen eind had gemaakt aan de macht van het naziregime, dan zouden we allen nog onder de macht en de tirannie van de vijand leven. Misschien waren onze families wel naar andere delen van Europa gedeporteerd.

Maar nu, na vijftig jaren wordt het ons op de lippen gelegd: God heeft bij ons wat groots verricht; Hijzelfheeft onze druk verlicht Hij heeft door wond'ren ons bevrijd; dies juichen wij, en zijn verblijd. Tot twéémaal toe horen we de veelbetekenende uitspraak uit Psalm 124: „Ten ware de Heere, Die bij ons geweest is". Het is de uitdrukking van het grote gevaar waarin Israël verkeerde, maar tevens van de redding uit de grote gevaren.

David mag vertrouwen op de Heere alleen. Als de Heere hem en het volk van Israël niet tot hulp was geweest, zij allen zouden zijn vergaan.

En als de Heere met ons land en volk was doorgegaan om ons te treffen met Zijn slaande hand, dan zouden we zijn vergaan. Wat een verschrikkingen zijn er over onze landgenoten gegaan. Hoeveel medeburgers hebben het leven gelaten in gevangenissen en kampen. Dan denken we ook aan onze Joodse landgenoten. Ten ware de HEERE, Die bij ons geweest is, dan zou er niets van ons zijn overgebleven. Daarom zegt David in het laatst van deze Psalm: „De strik is gebroken en wij zijn ontkomen".

David wil zeggen: de strik die ze over ons geworpen hadden, is gebroken. Degenen die tot het toppunt van macht waren gekomen, zijn door de almachtige God neergeworpen. De Heere heeft daarvoor de bevrijders willen gebruiken. Al de listige aanslagen, waardoor de vijand ons dacht onder te brengen, zijn verijdeld.

Ook jullie, jongens en meisjes, worden opgeroepen om bij de grote daden Gods stil te staan. David heeft dit lied gezongen in de dagen toen de Heere hem gered had uit de hand van al zijn vijanden. Een lied waarin hij in gedachtenis roept de redding die de Heere hem en het volk van Israël heeft gegeven. En wat doet David? Hij prijst de Heere als de enige grond van zijn vertrouwen. De HEERE zij geloofd. „Ten ware de HEERE, Die bij ons geweest is, zegge nu Israël". Israël moet dit tot eer van 's Heeren Naam openlijk belijden, ze worden ertoe aangespoord.

Ook het nageslacht van degenen die het hebben meegemaakt moet die grote daden des Heeren gedenken. Waarom? Wel, omdat ze delen in de gezegende vruchten van de redding door de Heere, aan het voorgeslacht bewezen. Maar ook moet de bede uit ons hart opklimmen: Heere, wees met ons in de toekomst, want donkere wolken komen aandrijven. We hebben er niets uit geleerd. We zijn geslagen en hebben geen pijn gevoeld. Duistere machten treden steeds meer te voorschijn.

Maar is er dan geen verwachting? Is er dan geen hoop? Ja, want de God van David leeft nog. David roept uit: „Onze hulp is in de naam des Heeren, Die hemel en aarde gemaakt heeft." Die God, Die ons vernedert en klein maakt uit enkel genade.

Dat die bede bij het herdenken ook uit ons hart en over onze lippen moge komen: „Onze hulp is in de naam des Heeren, Die hemel en aarde gemaakt heeft".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen