Eigenlijk zou iedereen eens een erebegraafplaats moeten bezoeken

Wat hebben wij met onze vrijheid gedaan?

Zelf ben ik oud genoeg om de bevrijding te hebben meegemaakt, maar ik was te jong om er iets van te beseffen. Ik ben namelijk in de oorlog geboren. Ik weet wel van nabij hoe de verschrikkingen van de oorlog mensen hebben gestempeld; dat is voor velen nooit meer uit te wissen. De generatie die echt weet wat de bevrijding betekent, wordt snel kleiner. Is het dan wel zinvol anno 1995 bevrijding te blijven herdenken, ook al hebben velen de bevrijding niet meegemaakt? Daar is maar één antwoord op: ja!

Gods hand schrijft de geschiedenis

Waarom ben ik zo stellig op de vraag of we de bevrijding moeten herdenken? In de eerste plaats omdat wij ook in de geschiedenis van ons land en volk Gods daden moeten en mogen opmerken. Gods hand schrijft de geschiedenis. Ik denk aan de bekende uitspraak van Groen van Prinsterer: „Er staat geschreven; er is geschied". Er ligt ook in de geschiedenis zoveel onderwijs! Ik weet, dat geschiedenis niet meer zo in tel is tegenwoordig. Maar we mogen het gerust als een list van de satan beschouwen om landen en volken, maar ook mensen van hun wortels los te maken. Historisch besef is zo belangrijk, juist om Gods daden op te merken. En is het niet Gods goede hand over Nederland, dat ons volk uit de wrede onderdrukking van Hitier en zijn trawanten werd bevrijd? Temidden van een wereld met overal oorlogen en geruchten van oorlogen mogen wij nu al weer een halve eeuw in vrijheid leven. En is dat ook niet reden genoeg tot grote dankbaarheid?

De vrijheid kostte mensenlevens?

Er is nog een reden om te blijven herdenken: onze vrijheid heeft het leven gekost aan zeer velen; vaderlanders, maar ook veel jonge mannen van onze bondgenoten. Eigenlijk zou iedereen regelmatig één van de vele erebegraafplaatsen voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog moeten bezoeken. Daar word je letterlijk en figuurlijk stil van. Wel eens op Margraten geweest bijvoorbeeld? Kijk dan eens naar de talloze graven. Let eens op de leeftijden. Daar zie je wat onze vrijheid heeft gekost. Persoonlijk hoop ik sterk, dat de Dodenherdenking op 4 mei in ere zal worden gehouden. Met daarop volgend: bevrijdingsdag.

Dus: herdenken? ja. Maar dan komt ook de vraag: hoe?

Wat is vrijheid?

Die vrijheid is een gave van God en heeft ontzaglijke offers gekost, maar hoe zijn wij er mee omgegaan. Wat is eigenlijk vrijheid? Vrijheid is méér dan alleen afwezigheid van oorlog. Dan heeft het begrip alleen maar een negatieve invulling. Vrij van iets. Maar echte vrijheid heeft een positieve betekenis: vrijheid tot... Die vrijheid herkregen wij om weer een samenleving te kunnen gaan vormen, die niet alleen vrij zou zijn van de verschrikkingen van tirannie en onrecht, maar waarin ook in positieve zin gestalte zou mogen worden gegeven aan rechten gerechtigheid. Een samenleving, waarin de normen en waarden waardoor een samenleving alleen maar aan haar doel kan beantwoorden, worden gehandhaafd. Een bekende uitspraak is: de ware vrijheid luistert naar de wetten. Anders ontaardt vrijheid in losbandigheid en uiteindelijk in chaos. En dat is nu precies wat er sinds de Tweede Wereldoorlog gebeurd is. Gods heilzame geboden, die juist het behoud en de bescherming van mens en samenleving beogen, zijn als een knellend juk afgedankt. Denk aan de gezagskrisis van de

jaren zestig, aan de seksuele revolutie. Vrij van... Maar de gevolgen zijn wrang: ontwrichting van de samenleving en verwoesting van mensenlevens, kriminaliteit en verslaving en zoveel meer. Wat hebben wij met onze vrijheid gedaan? Onze vrijheid heeft een typisch revolutionaire inkleuring gekregen: ni Dieu, ni maïtre. Is dat de schuld van radikalen en kommunisten? Zolang wij de schuld bij anderen zoeken, hebben wij er weinig van begrepen. Hoe is het met onszelf, met de kerken en met ons als kerkmensen? Groen van Prinsterer haalde vaak de spreuk aan: Servire Deo vera libertas: het dienen van God, dat is de ware vrijheid. Als wij zo zouden leven, zou er het ook in de samenleving heel anders uitzien!

Herdenken is schuld belijden

En daarom is herdenken van de bevrijding tegelijkertijd schuld belijden: de goede God hebben wij allemaal met de zegen van de bevrijding in het aangezicht geslagen. Het bederf van het beste leidt tot het slechtste: het bevrijde, voorheen christelijke Nederland, is in een halve eeuw verworden tot een land, dat wereldwijd gidsland is in het breken met de christelijke normen en waarden. Ik hoef de voorbeelden niet te noemen. Nogmaals, laten wij niet naar anderen wijzen. In een oprecht herdenken gaan dankbaarheid en verootmoediging steeds samen. Laten wij zo bevrijdingsdag mogen herdenken, in 1995 en in de toekomst. Opdat God Zich nog over ons land moge ontfermen en opdat er nog de mogelijkheid zal blijven God naar Zijn Woord te dienen.

De grote bevrijding komt

In dit licht vond ik het volgende citaat van iemand, die de verschrikkingen van de oorlog in volle omvang heeft meegemaakt, buitengewoon aangrijpend. Ik kan het niet beter onder woorden brengen dan hij:

Gedurende 12 jaar, 1933-1945, heeft de Duitse demonie over het mensdom geraasd, wat gepaard ging met onvoorstelbare verschrikkingen. Ik zie daarin een manifestatie van de Anti-Christ, tot grote macht gekomen doordat de mensheid bezig was Christus los te laten. De Duitse macht is in 1945 verslagen, en even later ook de japanners, maar nadien is feitelijk niets tot een oplossing gebracht. Het uitmoorden van zes miljoen joden, met name, is niet gevolgd door iets dat herhaling onmogelijk maakt.

Men heeft zich niet bekeerd. Integendeel, men is voortgegaan op de weg van Godsverzaking, materialisme en ongeloof, ja antigeloof. De daarbij behorende verschijnselen zijn alom angstwekkend waarneembaar. Er zijn geen grenzen aan onze slechtheid. Roependen in de woestijn waarschuwen terecht voor komende catastrofes.

Wie straks leest, waartoe demonisch bezetenen in staat zijn geweest, mag niet verzuchten: dat is voorbij, wij leven in vrede. Het is niet voorbij, wij leven niet in vrede. Voor mij staat het vast, dat zeer grote rampen op komst zijn - de voorboden kan men waarnemen - wanneer de mens zijn God niet terugvindt, niet wil luisteren naar wat gezegd is, niet wil doen wat bevolen is.

Misschien heeft het nageslacht er wat aan, kennis te nemen van ervaringen van overlevenden uit WO II, met name bezetting en concentratiekampen: hoe een terreurbewind functioneert en het verzet daartegen. Het nageslacht moge weten hoe indien ogenschijnlijk Satan regeert, God almachtig is en blijft. Het kan nog van pas komen" (Floris B. Bakels, Nacht und Nebel).

Herdenken is niet alleen terugzien, maar ook vooruitzien. En dan is er toch perspektief temidden van de vloedgolven van de ontkerstening en Godverloochening. Inderdaad, wij hebben te maken met een almachtig God. De Heere regeert, ook bij het naderen van de 21 ste eeuw. Zijn toekomst genaakt. Gods kinderen gaan de grote en eeuwige Bevrijding tegemoet. Dan worden de Gode-vijandige machten definitief ontwapend. Dan is er de ware vrijheid, waarin God volmaakt zal worden gediend. Ook door jou?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen