EIke dag is herdenking en bevrijding

In verband met de oprukkende Russische troepen moesten wij begin mei 1945 onze behuizing tussen de puinhopen van Dresden op Duits bevel verlaten. Wij kwamen in een houten schuur terecht, vlakbij een stuk afweergeschut dat nog steeds door Duitse militairen bediend werd. 's Avonds tegen zonsondergang werd dit geschut dat geen tweehonderd meter van ons verwijderd was, door de Russische luchtmacht gebombardeerd.

De weg naar de vrijheid

De volgende morgen zagen wij door kieren van de schuur de Russische infanterie naderen. Al spoedig daarna gingen we met ons tweeën naar beneden, gedreven door de honger, in de hoop iets eetbaars bij de Russen te vinden. De eerste ontmoeting met onze bevrijders was... de loop van een Russisch geweer. De komst van de Russische troepen werd door ons niet als een werkelijke bevrijding ervaren. Zodra de mogelijkheid zich voordeed, zijn we te voet westwaarts gevlucht. Na enkele dagen oponthoud aan de Russisch/Amerikaanse zóne liepen we enkele honderden kilometers naar Erfurt. Daar zijn we opgevangen door de Amerikanen.

Met militaire vrachtauto's werden we naar België gebracht en vandaar per trein naar Eindhoven. Daar werden we enkele dagen bij een Brabants gezin ondergebracht. Toen gingen we op transport naar Amersfoort. Daar moesten we overnachten in het voormalige concentratiekamp. Dat riep natuurlijk veel emoties op. Eindelijk kwamen we op zaterdag 9 juni 1945 via allerlei omwegen in Rotterdam aan. Toen voelde ik pas: VRIj!

En daarna?

Langzamerhand zijn de schrik-en paniekreakties verdwenen. De ergste emoties zijn getemperd, maar vergeten? Nooit! Altijd leeft het in je gedachten. Bepaalde data roepen herinneringen op. Bij diskussies als over de drie van Breda, ben je er weer intens mee bezig. Dan maak je in je dromen weer van alles mee. je ziet bijvoorbeeld een bom op je afkomen, terwijl je nergens heen kunt. Er gaat geen week voorbij of er is wel iets waardoor je er weer midden in zit. Toch geloof ik niet dat ik er een trauma aan heb overgehouden. Ik ben dankbaar dat ik psychisch geen wrak geworden ben zoals veel anderen.

Herdenken?

Veel heb ik meegemaakt in de bange oorlogsjaren. En het is nog steeds mijn bede of de Heere ons nageslacht, onze kleinkinderen wil behoeden, dat zij dit niet mee behoeven te maken. Wel zullen zij ook strijd moeten voeren tegen de zonde en verleidingen. Satans listen zijn groot en veel. Wat zou het een voorrecht zijn als de Heere ze tot een Schuilplaats en Toevlucht mag zijn.

Bij de herdenking van vijftig jaar bevrijding past het ons dan ook maar steeds in te stemmen met Psalm 124. Voor mij behoeven die feesten niet. Wel moeten we de weldadigheden des Heeren gedenken in Zijn huis. Bijna elke dag is voor mij nog een herdenking van bepaalde dagen en speciale gebeurtenissen. Ze vinden dan als 't ware weer plaats. En dan mag ik het als een bevrijding ervaren dat dit alles achter ons ligt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen