Burgers van het Koninkrijk

De bergrede is de langste rede, die van Jezus opgetekend is. Perkins zegt er van: „Het mag met recht de sleutel van de gehele Bijbel worden genoemd, want Christus opent hier de som van het Oude en Nieuwe Testament".

De burgers van Koninkrijk Gods

In de bergrede richt jezus Zich tot de onderdanen van Zijn Koninkrijk. Hij beschrijft het gedrag, dat verwacht wordt van de onderdanen van Gods Koninkrijk. In de bergrede zien we de burger van het Koninkrijk van God. We zien wie hij is in zijn of haar hart, motieven en gedachten, jezus laat ons zelfs de burger van het Koninkrijk Gods in zijn meest verborgen leven zien, namelijk wie hij is in het leven van het gebed tot de hemelse Vader.

Voorts zien we deze burger van het Koninkrijk Gods in de wereld. We zien hem in zijn relatie met andere mensen, barmhartigheid bewijzende, vrede makende, vervolgd worden, als zout het bederf tegengaande, als een licht schijnende, zijn vijanden liefhebbende en zich boven alles toewijden aan God en Zijn dienst.

De praktijk

De vraag is: hoe brengen we de bergrede in praktijk?

De goede lezers van Jezus' bergrede zullen zeggen: dat is onbereikbaar! Het zijn de lezers, die geloven in de werkelijkheid van de zondeval en de verdorvenheid van de mens. Zij weten uit de Schrift en de praktijk hoe egoïstisch de mens is. Hoe zal hij dan delen met anderen? Zij weten hoe heersend en dwingend de seksuele passie is. Hoe kan deze mens zich dan onthouden van begerige blikken en gedachten? Zij weten hoe geheel de mens opgaat in zijn dagelijkse zorgen. Hoe kan hij ophouden bezorgd te zijn voor de dag van morgen? Zij kennen de geneigdheid van zichzelf en anderen om zich te wreken. Hoe kan men dan de toorn afleggen en zelfs zijn vijanden liefhebben? Zij weten dat de mens met God gebroken heeft en zelf god wil zijn. Hoe kan deze gevallen mens dan God als zijn hoogste geluk zoeken en begeren?

En toch is bergrede er niet om alleen maar met stichting en instemming gelezen te worden. De bergrede is er om gepraktiseerd en geleefd te worden.

Hoe kan en moet dit gedaan worden? Het antwoord moet zijn: alleen vanuit een vernieuwd innerlijk. De bergrede vraagt om een nieuw hart en een nieuwe geest in het binnenste van ons.

De bergrede vereist een nieuwe geboorte

Je kunt je wel voornemen: „Ik ga leven zoals in de bergrede door jezus geleerd is". Maar dan moet je wel bedenken, dat je eerst een onderdaan van Christus' Koninkrijk moet zijn geworden. Er moet een nieuwe geest in je geplant zijn, om het door Jezus gepredikte leven te begeren en te leven. Je moet hier denken aan Jezus' woord: „Tenzij iemand wederom geboren is, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien". Onze eerste geboorte, die plaats vindt volgens de loop van de natuur, geeft ons geschiktheid om in deze wereld te leven. De tweede geboorte door de Geest en het Woord, geeft ons geschiktheid om in Gods Koninkrijk te leven.

Velen denken: wanneer ik mijn gedrag verander, de juiste leer aanhang en in jezus Christus geloof als de enige Zaligmaker, is alles toch in orde?

Inderdaad is er dan een grote verandering in het leven gekomen. Je bent godsdienstig geworden en je gedraagt je en spreekt zoals dat in de bepaalde godsdienstige kring gebruikelijk is. Maar de uitgangen van je hart zijn daardoor niet veranderd. Alleen de nieuwe geboorte maakt dat we de dingen van Gods Koninkrijk zien. De geestelijke zaken van dat Koninkrijk worden dan verstaan, genoten en beleefd. De zonde heeft ons immers ongeschikt gemaakt voor de dingen van Gods Koninkrijk. Zondereen nieuwe natuur heb je geen kracht tot geestelijke plichten noch smaak in geestelijke genoegens. Je trage hart, je smakeloosheid in geestelijke zaken, je geneigdheid tot het kwade, je onmacht om te geloven, je afkeer van de heiligheid, je zoeken van de aardse goederen. Dit alles moetje overtuigen, dat je van nieuws geboren moet worden om het Koninkrijk Gods te zien. Een christelijk leven verwachten van een niet wedergeboren mens, is dwaling!

Ontmoedigend

Dat lijkt behoorlijk ontmoedigend. Maar dat is niet de bedoeling van Jezus' boodschap aangaande de noodzakelijkheid van de wedergeboorte. Er is een werk, dat jezus inderdaad wil ontmoedigen, namelijk om door allerlei godsdienstige aktiviteiten de leefregels van de bergrede na te gaan leven en dan te denken: nu ben ik een onderdaan van Christus' Koninkrijk. Dan sla je de enge poort over. Dan ben je meer

bekommerd om je doen en laten, en als God het niet verhoedt, ben je dan trots op je godsdienstige prestaties, je bent dan niet bekommerd over de nieuwe geboorte en de waarachtige bekering tot God. Van de meeste joden moet helaas gezegd worden, dat zij via de ladder van de Wet tot God proberen op te klimmen. Maar moet niet van velen, die zich christen noemen, gezegd worden dat zij via de ladder van de bergrede in de hemel proberen te klimmen? We moeten bij de eerste en onderste sport beginnen. Dat is de sport van de nieuwe geboorte en van het gebed van de tollenaar: „O God, wees mij zondaar genadig!"

Het oude roomse gevaar om via de heiligmaking op te klimmen tot de rechtvaardigmaking, is nog steeds aanwezig. Omdat wij allen een paap in ons hart dragen. Laat diepe bekommering over de noodzaak van de wedergeboorte je hart vervullen. Het is immers één van beiden, je moet wedergeboren worden of eeuwig buiten het Koninkrijk van God blijven. Het is het gezonde besef van deze noodzakelijkheid van de wedergeboorte, dat ons aan Gods voeten brengt met de bede: „O God, bekeer mij, zo zal ik bekeerd zijn". Op die manier beginnen we aan de bergrede en niet als mensen, die dat wel even zullen doen en zullen laten zien.

Een sociaal evangelie

Onder de moderne theologen wordt nogal geschermd met de bergrede. De leer van de bergrede zou de oplossing zijn voor alle vraagstukken van oorlog, rassenhaat, armoede en vrede. Wanneer de principes van de bergrede aanvaard en opgevolgd worden, zullen oorlog, armoede, onderdrukking en leed uit de wereld worden uitgebannen. De bergrede is de oplossing voor alle wereldproblemen.

Sociale gerechtigheid zou de bergrede prediken. Deze theologen betreuren het, dat er ooit een apostel Paulus is geweest. Paulus heeft volgens hen het eenvoudige en oorspronkelijke Evangelie, dat gericht was op naastenliefde, verdrongen door een Evangelie dat toegespitst is op een verzoeningstheologie door het bloed van Christus. Paulus heeft daarmee de eenvoudige en oorspronkelijke boodschap van jezus verbasterd. Het gaat, volgens deze theologen, niet om de vraag: „Hoe krijg ik een genadig God? ". Het gaat om de vraag: „Hoe krijg ik een genadige naaste? ", jezus' koninkrijksopdracht is een opdracht om te werken aan een betere wereld. Door middel van de verwerkelijking van de leer, die jezus in de bergrede heeft neergelegd, komt het Koninkrijk van God op aarde. Het Koninkrijk van God krijgt dan in de wereld gestalte en zal op den duur alle twist en wrok overwinnen en een wereld scheppen waarin allen als broeders en zusters zullen leven.

De bergrede is voor deze mensen het één en het al. De rest is dwaling en afwijking van jezus' oorspronkelijke boodschap.

Deze benadering van de bergrede wijzen we af. Daarin wordt vergeten, dat het om een geestelijk Koninkrijk gaat. Natuurlijk wel met een zichtbaar en duidelijk herkenbaar levenspatroon naar buiten, maar toch allermeest een verborgen leven met God. Men heeft er dan geen oog voor, dat de burgers van Gods Koninkrijk beschreven worden in de zaligsprekingen. Men moet eerst en vooral een onderdaan van het Koninkrijk Gods worden door wedergeboorte om het leven dat in de bergrede is neergelegd te kunnen en willen leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen