Kiezen voor jezus of vluchten tot Jezus?

Misschien heb je wel eens gehoord van Doctor Martyn Lloyd-Jones. Hij was vele jaren predikant in London en overleed in 1981. Verschillende van zijn boeken zijn inmiddels uit het Engels in het Nederlands vertaald. Bij deze Lloyd-Jones las ik iets, wat een duidelijke illustratie geeft van hetgeen in dit artikel aan de orde komt.

"Ik was predikant in een kerk in Zuid-Wales. Gewoonlijk stond ik op zondagavond na afloop van de dienst bij de hoofdingang en gaf ik de mensen bij het verlaten van de kerk de hand. Het voorval waarover ik het nu heb, betreft een man die elke zondagavond onze dienst bijwoonde. Hij was zakenman, maar ook een grote dronkaard. Hij was elke zaterdagavond steevast dronken, maar elke zondagavond zat hij trouw op de galerij van onze kerk. Die bijzondere avond zag ik onder het preken dat die man duidelijk aangedaan was. Ik zag hem erg huilen en ik wilde graag weten wat er met hem aan de hand was. Na afloop van de dienst zag ik de man komen en onmiddellijk had ik een groot geestelijk konflikt. Moest ik met het oog op wat ik gezien had wel of niet iets tegen hem zeggen en hem vragen om die avond een beslissing te nemen? Zou ik daarmee het werk van de Geest in de weg staan? In allerijl besloot ik dat ik hem niet zou vragen achter te blijven. Toen hij de kerk verliet, groette ik hem daarom gewoon.

Aan zijn gezicht kon je zien dat hij heel erg had gehuild en hij kon me nauwelijks aankijken. De avond daarop ging ik naar de bidstond in de kerk en toen ik op een spoorbrug liep zag ik dezelfde man mij tegemoet komen. Hij stak over en zei tegen mij: "Doctor, als u mij gisteravond had gevraagd om achter te blijven, had ik het wel gedaan". "Mijn lieve vriend", zei ik: "als hetgeen gisteravond met u gebeurde nog geen vierentwintig uur duurt, dan ben ik niet geïnteresseerd. Als u niet net zo bereid bent om met me mee te gaan als gisteravond zit het echt niet goed met u. Wat u gisteravond ontroerde, was maar tijdelijk en voorbijgaand. U ziet nog steeds niet, dat u werkelijk Christus nodig hebt”.

Kiezen, moet dat?

Ook jij zult wel weten dat de Bijbel ons op verschillende manieren voor een keus stelt. We lezen van jozua dat hij het volk voor een keus plaatst. Aan dubbelhartigheid geeft hij geen enkele ruimte. "En nu, vreest den Heere, en dient Hem in oprechtheid en in waarheid; en doet weg de goden, die uw vaders gediend hebben, aan gene zijde der rivier, en in Egypte; en dient de Heere. Doch zo het kwaad is in uw ogen de Heere te dienen, kiest u heden, wien gij dienen zult; hetzij de goden, welke uw vaders, die aan de andere zijde der rivier waren, gediend hebben, of de goden der Amorieten, in welker land gij woont; maar aangaande mij, en mijn huis, wij zullen de Heere die

nen" (joz. 24:14, 15).

We denken ook aan de profeet Elia op de Karmel. Hij roept het volk op, om nu eindelijk eens kleur te bekennen. Het hinken op twee gedachten moet nu eens afgelopen zijn! "Toen naderde Elia tot het ganse volk, en zeide: oe lang hinkt gij op twee gedachten? Zo de Heere God is, volgt Hem na, en zo het Baal is, volgt hem na!" (1 Kon. 18:21). Dat snijdt er wel in, als Gods Woord zo heel direkt ons voor de keus stelt. Ook nu wil de prediking ons plaatsen voor het radikale: zo de Christus der Schriften de ware Zaligmaker is, volgt Hem na, en zo de wereld de ware zaligmaker is, volgt hem na". Veel mensen die onder het Woord van God komen, zijn net als zo'n ouderwetse weegschaal. Ze gaan maar heen en weer, van links naar rechts. Besluiteloosheid kenmerkt hen. jozua en Elia waren mensen met een eigen mening. Beiden wisten, zonder aarzeling, van de keus, "aanga„ande mij en mijn huis, wij zullen de Heere dienen”.

En daar moet het in ons leven ook toe komen! De Heere eist het van ons. Gods knechten worden geroepen om hun hoorders, in de naam van God en bij de heerlijkheid van Christus' Kruis, niet half maar geheel voor de Heere op te eisen. Daarbij komt de onderstreping van die eis in het teken van onze Doop. Of weet je niet, dat de Doop vermaant en verplicht tot een nieuwe gehoorzaamheid, namelijk, dat wij deze enige God, Vader, Zoon en Heilige Geest aanhangen, betrouwen en liefhebben van ganser harte, van ganser ziele, van gansen gemoede en met alle krachten, de wereld verlaten, onze oude natuur doden, en in een nieuw godzalig leven wandelen?

Wij zijn vaak net als die edelman die in een boomgaard uitgenodigd was om de appels te proeven. Hij wilde, ondanks de herhaalde nodigingen maar niet komen. Toen het vermoeden werd uitgesproken dat hij wellicht een vooroordeel had tegen de appels van die boomgaard, gaf de edelman het toe. "ja", zei de man: "ik heb enkele van de vruchten geproefd, maar ze waren zuur.

“Maar hoe kunt u die proeven? " "Nou", zei de edelman: ze waren over de muur op de weg gevallen", "juist", zei de eigenaar van de boomgaard; "die zijn zo zuur als brem; ik plantte ze daar juist om de jongens af te schrikken; maar als je midden in de tuin komt, dan zul je een heel andere smaak proeven". Wij denken ook vaak dat de Heere dienen, in Zijn wegen wandelen, tegen de zonde strijden, van genade afhankelijk zijn...zuur is. Dat komt omdat we slechts "christen in de marge" zijn en zo van de hak op de tak springen. Van God wat en van de wereld wat willen eten. Daarom is het nodig, onverkort, geplaatst te worden voor de keus: Ga heen, verkoop alles, wat gij hebt...en kom herwaarts, neem het kruis op, en volg Mij" (Markus 10:21).

Kiezen, kan dat?

Wij weten allemaal wel wat kiezen is. Het heeft te maken met onze wil. Er zijn dingen die buiten onze wil omgaan, bijvoorbeeld onze bloedsomloop, spijsvertering, stofwisseling, enzovoort. Er zijn echter ook heel veel dingen die met ons willen of niet willen te maken hebben. De een wil een huis bouwen, de ander een huis huren. Zo brengt ons willen tot een bepaalde keus. Na redelijk overleg, zeg maar het gebruiken van je verstand of gedrongen door een bepaald gevoel, komen wij talloze keren per dag tot bepaalde keuzen.

Nu is er een soort van prediking die op een soortgelijke manier met het Evangelie omspringt. Het wordt gebracht op de manier van: je moet je leven wagenwijd openzetten voor God; je moet je hart openen voor God; je moet kiezen voor Jezus". Gebruik je verstand, anders "mis je de boot". Of zo: Als jij niet wilt, val je er buiten". Het schijnt dat deze mensen in hun beroep op een tekst als Openb. 22:17 nog gelijk hebben ook. "En die dorst heeft, kome; en die wil, neme het water des levens om niet". Ze zeggen: Zie je wel, je moet het willen! Alles hangt van de keus van de zondaar af”.

Hier zijn we bij de kern van ons grote meningsverschil met de drijvers van de vrije wil van de mens. De Remonstranten leren dat de mens de zaligheid moet willen, dus zelf moet kiezen, om zalig te kunnen worden. Ze zeggen, dat de mens kan geloven als hij maar wil. De zaligheid ligt dus in onze handen. Komen tot Christus of niet komen ligt dan helemaal in onze macht. Het Evangelie wordt dan gepresenteerd op de volgende manier: "God is gereed. God is gewillig om u en jou te zaligen. Maar Hij kan niets voor je doen als je niet wil". Met andere woorden, Gods genade staat stil, als de mens niet wil. Je moet de genade van God pakken, ervoor kiezen, anders kom je er niet.

Ik hoop dat je met mij eens bent, dat we hier te maken hebben met een zeer onbijbelse manier van doen. Wat denk je! Zouden Gods handen gebonden zijn omdat de mens dwars is? Is God machteloos vanwege de trots van een nietig mensje? Nee, het Godsbeeld en het mensbeeld van de Bijbel is anders. Gods Woord zegt ons: Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods" (Rom. 9:16), en dat is maar goed ook! Want sinds onze val is er iets met onze wil gebeurd. Die is namelijk aan het bederf van de zonde niet ontkomen. Naar de uitspraken van het Woord zijn wij onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad. Dus ook onbekwaam tot het aannemen van de Heere Jezus.

Sinds ons rampzalig kiezen in het Paradijs is ons kiezen beheerst door de zonden en zijn we dood in zonden en misdaden. We kunnen onszelf geen nieuw hart geven, bekeren, berouw hebben over de zonde of uit onszelf een heilig leven leiden. Tot Nicodemus, het verbondskind, zegt de Heere Jezus, dat niet minder dan een nieuwe geboorte nodig is, om Gods Koninkrijk in te gaan.

Wie dan nog vol blijft houden dat de zaligheid verkregen wordt door

het opsteken van de hand in een vergadering, of door naar voren te komen in een samenkomst en de voorgezegde woorden te herhalen: "Ik aanvaard Jezus als mijn persoonlijke Zaligmaker", die heeft een andere Bijbel dan ik. Die denkt goedkoop over Gods genade en het werk van de Geest van Christus. En die denkt te klein van de zonde en de menselijke verdorvenheid. In de mens is nooit een antwoord te vinden op de eis: "Bekeert u en gelooft het Evangelie". In God is het antwoord, en dat is puur een wonder. Gods genadewerk is zo groot, dat al de tegenstand en onwil, al die weerbarstigheid en vijandschap waar wij van huis uit allemaal vol van zijn, 180 graden omgebogen wordt. "Dat is die wedergeboorte, die nieuwe schepping, opwekking van de doden en levendmaking, waarvan zo heerlijk in de Schriften gesproken wordt". Dat wonder komt niet tot stand omdat de evangeliedienaar het ons zo sterk aanbeveelt, of omdat de emoties zo hoog oplopen. Nee, dat wonder komt tot stand omdat God het wil en werkt! En Zijn werk is zo diep en breed dat de wil wordt vernieuwd, en zo wordt gedreven en bewogen door Gods liefde en genade, dat ze een nieuw werk gaat doen. Lees het maar mee in de D.L. III/IV, art. 12, "en alsdan wordt de wil, zijnde nu vernieuwd, niet alleen van God gedreven en bewogen, maar, van God bewogen zijnde, werkt hij ook zelf. Waarom ook terecht gezegd wordt, dat de mens door de genade, die hij ontvangen heeft, gelooft en zich bekeert". Het is God die de zondaar trekt en dan komt de zondaar. Hij maakt ook dorstig, zodat wij het water des levens gaan begeren: "en die dorst heeft kome, en die wil, neme het water des levens om niet”.

Niet kiezen, maar vluchten

Nooit zal een zondaar werkelijk "een beslissing voor Jezus nemen". Een zondaar neemt geen beslissing voor Jezus en kiest ook niet voor Jezus. Dat leert ons de handelwijze van de joden met Jezus rondom Zijn kruisiging. Het ware komen tot Christus, is een vluchten tot Christus. De zich buiten Christus verloren wetende ziel vlucht tot Hem en zegt: "Onrein vlucht ik tot de fontein; was mij, Heiland, anders sterf ik". Niemand komt tot Christus, tenzij dat we onze zonden hebben gezien als het allergrootste kwaad. We vluchten tot Hem als de enige weg om te ontkomen aan de veroordeling van Gods heilige Wet. Als iemand zegt: "Nadat ik de zaak van alle kanten bekeken heb, besluit ik nu om Jezus als mijn Zaligmaker aan te nemen", dan durf ik zo iemand niet als een wedergeboren mens te beschouwen. Een werkelijk van zonde overtuigde neemt net zo min een beslissing als de arme drenkeling beslist of hij zich aan het touw dat hem toegeworpen wordt, zal vastklampen of niet. In dat vluchten tot Christus neemt boetvaardigheid een grote plaats in. Nooit kwam iemand tot de Zaligmaker zonder dat zijn of haar hart nat was van tranen over de zonde. Echte boetvaardigheid is ook nog meer dan het nat maken van je zonden met boetetranen. Het is ook een zich vernederen voor de rechtbank van Gods gerechtigheid: "Ik heb gedaan dat kwaad is in Uw oog; dies ben ik, Heere, Uw gramschap dubbel waardig”.

Vluchten tot Christus is ook vrucht van het verstaan van het Evangelie, dat in Hem nu alleen de volheid is voor onze leegheid en het ware leven voor onze doodschuldigheid. Je roept dan uit: "Geef mij Jezus of ik sterf, want buiten Jezus is geen leven, maar een eeuwig ziels verderf!”

Het toevlucht nemen tot Christus met al je zonden en ellenden is een weg van strijd en struikelingen. Wat staan wij vooral onszelf in de weg. De ene na de andere poging wordt in het werk gesteld om zich geschikt voor Jezus te maken. O, dat verbeteringssysteem zit zo in ons. Het is dan ook een pijnlijke ontdekking dat de grootste hindernis in het komen tot Christus in mijzelf ligt.

Uiterst bevrijdend is het, om het heilgeheim te gaan verstaan dat niemand zo geschikt is om tot Christus te komen als juist de alles missende, dorstende, naakte zondaar.

Onberouwelijke keus

Ruth, Lydia, de stokbewaarder en vele, vele anderen kwamen tot de goede en hartelijke keus. Gods

genade doet ook nu nog jongeren en ouderen zeggen: "Aangaande mij en mijn huis, wij zullen de Heere dienen". Het werk van de Heilige Geest overwint ons niet willen, niet kunnen en niet durven! Hoop daarop! Bidt daarom! Het werk van de Heilige Geest is ook een voortgaand, een blijvend werk. Petrus, de discipel van de Heere jezus, had alles verlaten om jezus te volgen. Wat een dierbaarheid en gepastheid had Hij in Jezus gezien. Van zijn lippen had de belijdenis geklonken, en het kwam zo uit zijn hart: "Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God". En toch komt diezelfde Petrus tot het pijnlijk verloochenen van de Zaligmaker.

Nee, de keus van Gods kind is niet onberouwelijk. De keus van de God van Gods kind is het wel! "Want de genadegiften en de roepingen Gods zijn onberouwelijk"(Rom. 11:29).

Nooit krijgt iemand spijt van het dienen van de Heere. Dat betekent echter niet dat de onveranderlijkheid van de goede keus in de mens verankert ligt. Nee, het ligt verankert in Gods eeuwig, onveranderlijk liefhebben van de Zijnen in Christus Jezus. Ligt ons levensscheepje daar al voor anker?

Ben je nog steeds aan het aarzelen? Laat de meest gunstige tijd van bekering niet voorbij gaan, jonge vrienden! God de Heilige Geest brenge ons tot de goede keus.

Kapelle, ds. W. Harinck

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen