Dialogue mystique

Pialogue mystique

Komt ge zo laat tot mij? De dauw der nacht dampt uit uw donkre kleren. Wilt gij de jammer van dit uur vermeren, dat bitter is van wroeging en berouw?

„Ik ben om u de woeste weg gegaan, door wildernis en doornige valleien. Ik hoorde u, hopeloos, met deernis schreien... Laat ge mij voor gesloten deuren staan? ”

’k Vermoedde uw komen door de nacht, en vrees de marteling van uw vergeven, want ik kan toch niet naar uw liefde leven. Wat staat gij voor mijn woon en klaagt zo zacht?

„Laat ge mij wreed ter deure staan? Kunnen mijn handen u niet teder helen? Mag ik de weedom van uw haat niet delen? Maakt dan mijn liefde uw kwaad niet ongedaan? ”

Ik riep u niet. Ik heb mijn hart verboden aan uw hoge peil te denken, want al begeren, wat gij mij kunt schenken, moet ik verliezen, en geeft dubble smart.

„En als ik alle hoon vergeet? " Ga ik u nieuwe krenkingen bereiden. „ Wilt ge dan, dat wij van elkander scheiden? Wilt ge dan scheiden? en gij noemt mij wreed? ”

Ach Heer, ik weet niet, wat ik wil. Mijn hart heeft liefde en alle hoop verloren. „ Open uw deur ...ik min u als tevoren. Open uw deur... ik maak u goed en stil!”

Maar ik ben arm!, , Ben ik niet rijk? Heb ik geen brood en wijn voor vele malen? Uw hoofd aan mijne borst, zal ik verhalen van al mijn schatten en mijn heerlijk koninkrijk.

Ik ben om u zo verren weg gegaan..." Zo kom dan in mijn woning rusten, ik bied de hijgingen van al mijn lusten. En mijn berouw. ..„En ik neem alles aan.”Willem de Mérode

Je hebt misschien al een aantal jaren geen Frans meer, maar met de titel van dit gedicht zul je weinig moeite hebben. In het gedicht wordt een gesprek weergegeven, dat gevoerd wordt tussen de ik-figuur - laten we aannemen: de dochter - en God. je hebt snel genoeg door wie aan het woord is: wat door God gesproken is, staat tussen aanhalingstekens.

De Heere wil met een mens te doen hebben, maar die mens wil niets van Hem weten. Dat blijkt uit de eerste strofe. Een mens heeft aan zijn ellende al meer dan genoeg. God kan het voor hem alleen maar erger maken. Daarom wil hij niet dat God in zijn leven binnenkomt. Dat lijkt onbegrijpelijk, maar een kind van God kan het alleen maar beamen. Ten diepste willen jij en ik niet met God te maken hebben. Bovendien: als de Heere in je leven komt, wordt het verdriet alleen maar dieper en intenser. En dat wil je niet; daar ben je niet op afgestemd. Een ontmoeting met God betekent een konfrontatie met je zondige aard en je zondige leven. Je wilt daaraan niet ontdekt worden, je wilt vooral niet van genade, van vergeving leven. Het is eigenlijk een marteling voor je, want van vergeving leven houdt in dat je schuld erkend.

Er is nog iets. Wat de Heere ook zegt, de ik-figuur heeft een negatief antwoord. Hij houdt het lang vol tegen God. Ook als hij eigenlijk op Gods liefdevolle vragen geen antwoord meer weet te geven, verbiedt hij zichzelf om aan Zijn heil te denken. Misschien herken je je hierin. Er zijn al wat liefdevolle vragen op je afgevuurd. In de preek, op catechisatie, tijdens het bijbellezen...

Maar er komt een moment, dat de dichter het niet meer weet. Hij heeft zelfs alle hoop verloren. Op Gods nog indringender vragen om de opening van het hart, weet hij weinig meer in te brengen. Het verzet gaat langzaam breken. Doorslaggevend is wat God tot hem zegt: Ik ben om u zo verren weg gegaan...

Het Woord is vlees geworden! Door dit Kerstevangelie geeft deze mens zich gewonnen. En jij? Dan heeft God het laatste woord: Ik neem alles aan. Een goddeloze wordt rechtvaardig verklaard...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen