Heden, verleden en toekomst op de jaargrens

Als dc klok op 31 december haar twaalf slagen heeft laten horen, is ook het jaar 1994 verleden tijd. Onbegrijpelijk! Een jaar, zó snel voorbij. Op zo'n jaargrens liggen heden, verleden en toekomst wel heel dicht bij elkaar. Dat is in principe altijd zo, maar dan worden we er direkt bij bepaald.

Eer dat dan ook de laatste slag van het middernachtelijk uur geslagen heeft, is de eerste slag alweer verleden tijd.

En daar tussen ligt het heden. Een handbreed... Het heden, dc tijd, het hier en nu. genadetijd als voorbereiding op een nimmer eindigende eeuwigheid. In dat heden leven wi j. Niet zomaar, niet vrijblijvend, maar hoogst verantwoordelijk. Ieder op de plaats waar de Heere ons gesteld heeft. Beseffen we dat?

Eenmaal moeten we rekenschap afleggen, niet voor dc mensen, maar voor dc Schepper van hemel cn aarde. We zijn op reis. En aan het eind van 1994 is het goed om op het afgelegde levensjaar terug te zien, hoewel dat velen pijn zal doen. Zoveel leed. zoveel verdriet, zoveel lege plaatsen!

De Heere mocht het doen ervaren, dat Zijn slaande handen ook helende handen kunnen zi jn. Hij gictc balsem in geslagen wonden. Bovenal mocht Hij bepalen bij de oorzaak van alle kommer en verdriet. Waren er geen zonden. dan waren er geen wonden.

Anderzijds, Gods trouwe zorg was nog over ons. We leven nog in vrede en vrijheid. Geen gebrek aan eten, drinken, kleding. We hebben een dak boven ons hoofd. Het zijn dag aan dag Zijn onverdiende gunstbewijzen. Of vinden wij dat maar heel gewoon? Zijn wij beter dan die vijftig miljoen daklozen die over de aarde zwerven? Geen huis, geen bed. geen eten en geen drinken. Ja, u leest het goed: vijftig miljoen! Dat is ruim drie maal hel aantal inwoners van ons land. En u, en ik? Alles wat ons hartje begeert? Of wat begeren wc eigenlijk? Hebben wij genoeg aan alles wat dc wereld ons biedt? Of staat onze begeerte door genade op een hoger plan?

Wij leven in een wereld met ongekende weelde en welvaart. Daarin leven ook die vijftig miljoen daklozen, waar ik zojuist over schreef. Maar ook die jongeren waarover ik onlangs las. waarvan er elk half uur één door middel van suïcide de dood begeert boven het leven.

Ontzaglijke werkelijkheid! Geen uitzicht, geen houvast. Ik schreef over weelde en welvaart. De vraag komt dan bij me op: 'Is dit de pri js? ' We zijn door Gods voorzienigheid gebracht op een technische en materiële hoogte die bijna volkomen is. Maar wat doen we ermee? En wat baat het een mens als hij de hele wereld gewint en lijdt schade aan zijn ziel?

Wat begeren wij? Dc wereld gaat voorbij met al haar begeerlijkheden. In het dansen rondom het gouden kalf ligt geen vrede met God. Waarin clan wel? In de waarachtige bekering. Dat kunnen we zelf niet, maar cle Heere kan het wel. Vraag dan, smeek dan bij dagen en bi j nachten, of Hij het doen wil. Zelfs op een uitwendige, Ninevitische bekering wilde clc Heere de stad Ninevé sparen. En in het houden van Gods geboden is grote loon. Die geboden worden ons zondag aan zondag voorgehouden. Die hebben we in onze huizen. Daarop moeten onze waarden en normen gegrond zijn. Geen waarden en normen zoals de huidige regering ze ons voorstelt. zuiver humanistisch. Daar kan geen zegen op rusten. Maar ach, zij welen niet wat ze doen. Het oordeel zal dan ook niet beginnen bij de regering, maar bij het huis Gods. Omdat het huis Gods zo ver van haar plaats is. hebben we een regering gekregen die we ons waardig gemaakt hebben. Een liberale regering over ons land en volk, waar de Heere weleer Zijn vuuren haardstede had.

Och, dat ons hoofd water ware. Wie zou niet wenen? En wie weent er? U, ik? We zijn heel druk met allerlei geoorloofde dingen cn we hebben géén tijd. Geen tijd - alsof dat een statussymbool is.

Totdat... onze laatste dag zal zijn aangebroken. En dan?

Ondanks al ons druk-zijn. op duizend vragen niet één antwoord? Of door genade: u is een beter lot bereid?

We zijn op reis. Onze levensreis. En zoals ik schreef, liggen op de jaargrens heden, verleden en toekomst heel dicht bij elkaar. Vanuit het heden kunnen we terugblikken in het verleden. Maar in de toekomst zien kan niemand. Toch weten we dat er een volk is dat toekomst heeft. Dat is het volk van God. Dat kunnen zc zelf ook niet altijd bezien. Maar toch, temidden van alle moeite en verdriet heeft dat volk een toevlucht. En bij tijden toch uitzicht, houvast en toekomst.

Want hoe donker ooit Gods weg moog' wezen. Hij zie! toch in gunst op die Hem vrezen! De Heere zorgt. En Hij zal dc Zijnen toebrengen tot dc gemeente die zalig wordt. Ook nu nog! De zon en cle maan, ze staan er nog als trouwe getuigen, totdat cle laatste zal zi jn ingezameld. Wat zouden we elkaar beter kunnen toewensen voor het komende jaar dan cle gunst en genade des Heeren? En dat voor uw persoonlijk leven, maar ook voor het werk op de vereniging.

Namens het bondsbestuur wil ik u van harte gezegende dagen toewensen. Met hartelijke groet!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen