„Wat een rijke week!”

Van heinde en ver...

't Is zaterdag 23 juli. Na een korte stafopening over Filippenzen 2:5 "Want dat gevoelen zij in u, hetwelk ook in Jezus Christus was" nemen we als staf de laatste dingen door voor het kamp. Zijn er nog zaken te vermelden, die voor ons allen van belang zijn? Denken we aan de twee jarigen, Jantina en Henk? Zijn alle afspraken nagekomen? Na deze bespreking wordt nog een zegen gevraagd over deze week. Aan de zegen des Heeren is immers alles gelegen?

Het uitzien is nu naar onze gasten. Uit alle oorden van het land zijn ze onderweg naar Oldebroek. De gasten komen van Groningen tot Zeeland en wat kan cr onderweg veel gebeuren! Maar daar komen de eerste gasten aan: uit Krimpen, Zwaagwesteinde, Haren,

Kampen, Doornspijk, Rijssen, Uddel, Borssele en noem maar op. Om iets over vijf is dc groep kompleet: gelukkig! Enthousiast lopen dc meesten al weer rond. "Hallo, ben jij er ook? Hoe gaat hel met je? Ben jc al van school af? ". Zo klinken vriendelijke woorden over en weer en al gauw zit de sfeer erin.

Na het eten wordt er een kennismakingsspel gehouden waarbij gasten cn stafleden zich voorstellen. Op een heel omspannen en rustige manier worden de namen en de plaatsnamen verteld cn natuurlijk applaudisseert Nanda bij elke naam. Zo gezellig vindt ze het allemaal.

Daarna wordl het Bijbelverhaal verteld. Deze week zal er steeds verteld worden over David, die als een eenvoudige herder door de Heere werd geleid naar het koningschap. Deze avond gaat het over de roeping van David. Aandachtig wordt er geluisterd naar het verhaal van de zalving. Nee, de sterke broers van David worden niet gekozen. Samuel had hen wel willen zalven, maar hij zag aan wat voor ogen is. De Heere gaat zo'n andere weg, Zijn weg! David, die eigenlijk niet meetelde, wordt van het veld geroepen en dan weet Samuël het: deze jongen zal koning worden. Niet het sterke, het edele, maar het verachte en onedele en hetgeen niets is heeft God uitverkoren. Zo maar stilletjes kijk je wat rond: daar zitten onze gasten.

Intellektuele gaven hebben ze weinig, in de maatschappij tellen ze amper mee, op de maatschappelijke ladder nemen ze geen hoge plaats in, maar... de Heere rekent zo anders. Voor Hem tellen geen gaven, diploma's en talenten.

Hij trekt vanuit Zijn Goddeli jk welbehagen jongeren en ouderen. En zou dan voor Hem iets te wonderlijk zijn? O, vast en zeker heeft de Heere ook onder mensen met minder verstandelijke vermogens Zijn kinderen, die Hem straks volmaakt zullen dienen en eren. En wat zou dat een groot wonder zijn als het eenvoudige werk van deze week door God gezegend werd tot dat doel. Dat mag toch het uitzien zijn?

Naar de kerk

Netjes aangekleed gaan we de volgende morgen naar de kerk in Kampen. Lang niet voor allen is dit een wekelijkse gang; er zijn er, die zeer zelden naar de kerk kunnen in hun eigen woonplaats. Nu mogen we met z'n aiien. alhoewel er best een stuk spanning is van... zou het allemaal wel goed gaan? Zal er geen verstoring zijn in dc eredienst? Hoe zal het met Hans gaan en met dal meisje? Deze dag zal kandidaat M. Karens in dc gemeente Kampen voorgaan. In de morgendienst preekt hij over David en Mefiboseth! Wat wordt er goed geluisterd, want over David weten de gasten nog wel wat van het Bijbelverhaal van gisteren. Heel eenvoudig wordt de geschiedenis aan het hart van ons allen gelegd. Wat zingen de gaslcn ook enthousiast mee, want de Psalmversjes kennen ze bijna allemaal. Zo voelen ze het: we horen er echt bij! Gelukkig blijven de onrustige gasten tamelijk rustig op hun plekje zitten. Niemand hoeft de kerk uit en hadden we daar vanmorgen niet om gebeden?

De meeste gasten krijgen van "de dominee" op het parkeerterrein nog een hand cn dat betekent nogal wat voor hen! Heel blij komen ze het op het oord vertellen. Wat doel een stukje persoonlijke aandacht toch veel!

Om drie uur is het weer kerk en ... met z'n allen kunnen we opnieuw naar de kerk. Dezelfde plekjes worden weer ingenomen cn stil luisteren onze gasten naar een preek over

Hooglied 2. Hel leven van Gods kinderen wordt geschilderd in zijn op-en neergang; in het levende gemis, maar ook hoe de Heere op Zijn tijd over alle bergen van schuld cn zonde heen komt, springend als een hert. Een onderwijzende preek waarvan wij dachten: voor onze gasten wel wal moeilijk. Wat kregen we echter 's avonds een beschamende les toen tijdens de avondsluiting Marijn niet over de preek van 's morgens begon, maar juist over die van de middagdienst! En daarbij verwoordde hij ook nog eens de kern van dc preek! Het was voor ons in ieder geval een les! Laten wij maar niet in vullen wat 'begrijpelijk' cn op niveau is!

De week mee

't Is maandag. Wat een feest is het alleen al wanneer dc fotograaf ons op de foto komt zetten. Stoelen cn banken worden op een goed plekje gezet, er wordt gepast cn gemeten en onder luid gejuich wordt dc foto gemaakt. Hele eenvoudige dingen worden intens beleefd, dal blijkt sleeds maar weer. Nadat de kaarten zijn verstuurd (een van de gasten verstuurde er maar liefst 90(!) vertrekken we naar Hattem.

Op het programma staat ccn bezoek aan het bakkerijmuseum. Nu, dal wordt een succes: op een gloedvolle wijze vertelt "de bakker' over hoe er vroeger brood gebakken werd. Sommige gasten mogen even meehelpen om de broodjes in het zogenaamde vuur (e schuiven en heel aktief worden de gasten erbij betrokken, 't Is een genot om naar de gezichten te kijken: spanning, humor en ernst wisselen elkaar af. Een pracht gezicht!

't Is deze week trouwens heel warm en het blijkt wel, dat we het programma in een laag tempo moeten volgen. Maar klagen over de warmte horen we niet! 's Maandagsavonds krijgen we gezellig visite: dc vrouwenvereniging van Genemuiden komt met een afvaardiging bij ons op de koffie. Traditiegetrouw hebben ze iets lekkers bij zich cn dat wordt met smaak gegeten. Heel gezellig praten ze met onze gasten en op deze manier komt het werk van de vrouwenverenigingen ten bate van de vakantieweken dichterbij te staan. We waarderen dat bijzonder!

Zo rijgen de dagen zich aaneen. Er wordt nog een bezoek gebracht aan de Apenheul te

Apeldoorn en aan het stadje Eiburg waar we op gereserveerde plaatsen een prachtig koncert mogen bijwonen van het Stadsknapenkoor. Uit volle borst zingen onze gasten het volkslied 'Piet Hein' mee. En alweer spreken hun stralende gezichten boekdelen.

We zeggen als stafleden wel eens tegen elkaar: onze gasten zijn de meest echtc mensen. Huichelen doen ze niet, maskers kennen ze niet. Vinden ze je aardig, dan laten ze dat blijken; is dat echter niet het geval, dan veinzen ze niet. Een voorbeeld daarvan gaf Martin op een treffelijke wijze. Tijdens het bovengenoemde koncert werd er ook gezongen door een man alleen. Op een overdreven manier zong hij bepaalde Italiaanse volksliederen: met het hoofd omhoog, de ogen dicht en met z'n armen zwaaiend. En wat heel veel mensen dachten, verwoordde Martin na afloop van het koncert: "Waarom zong jij zo raar, mijnheer? " En op een bijzonder treffende wijze deed hij daarbij voor wat hem was opgevallen. De zanger zei niet veel meer. Er bleef ook niet veel anders voor hem over!

Zo kunnen we verder vertellen: over het gemengde koor uit Nunspeet dat in de prachtige Hervormde kerk in Oldebroek voor ons wilde zingen; over het traditioneel geworden bezoek van ds. J. Kareis, die een middag en avond bij ons op bezoek was; over de puzzeltocht, de spelletjesmiddag en de afscheidsavond. En bij alles watje probeert te verwoorden voel je: je raakt de kern niet. De sfeer is namelijk niet aan het papier toe te vertrouwen, 't Is niet te beschrijven hoe de gasten met elkaar omgaan: vriendelijk, behulpzaam, opbeurend, bemoedigend. Wat was dat te merken, toen een van onze gasten donderdags naar huis moest, omdat haar vader zeer ernstig ziek was. Wat werd er meegeleefd! 't Is ook niet te beschrijven wat stafleden ontvangen van hun gasten, juist ook in de persoonlijke kontakten bij hel opstaan en het naar bed brengen. Tijdens de siafbesprekingen hoorden we soms van ontroerende momenten, wanneer door onze gasten werd terugverteld over het Bijbelverhaal en wanneer in eigen bewoordingen de Heere werd aangeroepen. We schreven het hierboven al: wat kun je toch veel van onz.e gasten leren!

De week weer uit...

Heel snel is het dan toch weer zaterdag 30 juli. Tussen negen en tien worden de gasten weer opgehaald. Daar gaan ze weer. Met hun ouders mee, met hun verzorgers en familieleden. Terug naar hun eigen leefwereld. O zeker, niet alle gasten verkeren in een sfeer, zoals die er in de vakantieweken zijn mag. Niet elk tehuis houdt rekening met principes en achtergronden. Wal kan het voor onze gasten moeilijk zijn daar middenin te verkeren. Nee, verwoorden kunnen ze dat niet, maar voor sommigen is een week als deze een oase. Voor sommige ouders ook, die zoveel van hun kind houden, maar voor wie de dagelijkse zorg toch best wel eens heel zwaar is. Zij komen eens wat meer aan elkaar of aan andere kinderen toe. Een oase, niet in hel minst voor stafleden! Een heel jaar lang vraagt studie, werk cn ambt heel veel energie, maar vooral ook zorg. Er is immers zoveel wat verdrieten moet! In een kille wereld, die we maar niet te ver weg moeten zoeken, is het een zegen om zo'n week met elkaar te mogen hebben. En natuurlijk, dat geefi ook grote verantwoordelijkheden! De zorg voor gasten is immers op je schouders gelegd.

En daarbij: de Heere komt ook op deze week terug: hoe was de omgang met elkaar? Wie bedoelde je ten diepste? Is Gods eer beoogd? Heeft de Heere gezien wat Hij zag bij de vier vrienden, die hun geraakte vriend aan de voeten van de Heere Jezus bracht? Daar zag Hij Zijn werk: het geloof in oefening.

Zag Hij dat ook bij ons? Het waren de vragen, waarmee we als stafleden elkaar weer lieten gaan.

ar Een!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen