“Een pacifist die in een wapenfabriek gaat werken?”

Als je van plan bent om in de verpleging te gaan, zul je je door middel van een open sollicitalies moeten wenden tot de ziekenhuizen van je keuze. Ik sprak met Wilma Zoute wel le, die in totaal 17 sollicitatiebrieven heeft geschreven, zowel naar christelijke als tiaar algemene instellingen. Wilma heeft na het VWO enkele jaren als direktiesekretaresse gewerkt. Sinds februari van dit jaar volgt zij de inservice-opleiding tot A-verpleegkundige in een algemeen christelijk ziekenhuis. Haar ervaringen met betrekking tot het solliciteren waren enerverend.

Wilma: Inderdaad, ik heb bij 17 instellingen gesolliciteerd. In vier ziekenhuizen werd ik afgewezen, waarvan twee keer om principiële redenen. Toen ik in het vijfde ziekenhuis aangenomen werd heb ik de overige lopende sollicitaties afgezegd.

Onderstaand volgt (summier) het verslag van Wilma's ervaringen. Na een informatiedag bijgewoond te hebben, werd Wilma uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek in één van de algemene ziekenhuizen.

Wilma: In het eerste gedeelte van het gesprek kwamen algemene zaken aan de orde, zoals: vooropleiding, motivatie, positieve en negatieve eigenschappen van jezelf.

In het tweede gedeelte kwamen ethische kwesties ter sprake, met name abortus cn euthanasie. Mij werd gevraagd een omschrijving te geven van het begrip euthanasie en aan te geven hoe ik daar tegenover sta. Ik heb gezegd gewetensbezwaren tc hebben. Dit ontlokte de gespreksvocsdcv de opmerking: ''Hoe kun je nu gaan werken in een ziekenhuis waarvan je dc grondslag niet onderschrijft? Moet ik jou vergelijken met een pacifist die in een wapenfabriek gaat werken? " Later dacht ik: een pacifist... de sollicitant? Een wapenfabriek... hei ziekenhuis? Heeft een ziekenhuis dan niet meer het doel mensenlevens tc redden, maar te doden...? Helaas een beeld van onze maatschappij...! Op de vraag in hoeverre ik een patiënt die om euthanasie vraagt, kan verzorgen, heb ik geantwoord zowel voor als na zijn overlijden mijn verpleegkundige taak te zullen verrichten. Terecht werd opgemerkt dat de begeleiding van patiënt en familie op problemen kan stuiten wanneer je zelf tegen euthanasie bent.

Nadat dit onderwerp uitvoerig aan de orde was geweest, ben ikzelf over abortus begonnen. Met de zorg van een vrouw die abortus laat plegen denk ik namelijk meer moeite te hebben als met die van een euthanasiepatiënt. Bij voorzorg moet je denken aan wassen en scheren van de patiënte, bed in gereedheid brengen cn naar dc operatiekamer brengen. Zou ik daar medewerking aan verlenen. dan ben ik aktief betrokken bij een gedeelte van de behandeling, waar ik het op grond van dc Bijbel en mijn levensovertuiging niet mee eens kan zijn.

De vraag werd gesteld of ik wél de nazorg voor mijn rekening zou willen nemen. Ik heb aan de hand van een voorbeeld (een dronken man, die door eigen schuld tegen een boom oprijdt en ten gevolge hiervan met hersenletsel in het ziekenhuis verpleegd moei worden) duidelijk gemaakt dat ik elke patiënt zou verzorgen, ongeacht de vraag of ik het eens hen met de oorzaak van het leed. Tot slot werd in dit gesprek ingegaan op de begeleiding. Het is namelijk zo, dat vrouwen die abortus laten plegen, vlak voor of na de ingreep, twijfelen aan de juistheid van hun daad. "Ik zou in zo'n geval allereerst begrip tonen voor de situatie waarin iemand zich bevindt. Vervolgens zou ik graag een stukje vrijheid krijgen om met de betreffende patiënte te spreken vanuit een bijbelse visie", was mijn antwoord.

De reden van mijn afwijzing was tenslotte: ik zou niet volledig inzetbaar zijn, omdat ik grenzen stelde aan de verzorging-

In een ander algemeen ziekenhuis verliep het gesprek op een dergelijke manier. De afwijzing weid als volgt geformuleerd: "Jc past niet binnen onze ziekenhuiskuituur. We zien wel een goede verpleegkundige in je steken, maar het is beter elders te solliciteren".

Tenslotte nog een vraag: "Wat zou ji j willen adviseren aan mensen die gaan solliciteren in een ziekenhuis? "

Wilma: Indien je overweegt de verpleging in tc gaan. schrik dan niet terug voor bovengenoemde ervaringen. Er zijn gelukkig nog een aantal protestants christelijke ziekenhuizen in ons land. Toch heb ik zelf.

bewust, juist ook naar een plaats binnen een algemeen ziekenhuis gesolliciteerd. We moeten er als reformatorische gezindte voor waken om in een isolement te gaan leven. De Heere wil dat er (jonge) mensen, daar waar mogelijk, midden in de wereld staan om ccn lichtend licht en een zoutend zout te zijn. Zo geeft God ieder zijn/haar plaats, de één in een christelijk, de ander in een neutraal ziekenhuis. Kom in ieder geval vanaf het begin duidelijk voor je principes uit. God kan wegen openen, waar alle wegen dood schijnen te lopen...! Denk daaraan als je Gods leiding niet begrijpt. Dc meest nuttige 'tip' die ik je kan geven is: leeft voortdurend in het besef: „Zonder Mij kunt gij niets doen".

Wilma Zoutcwelle R. Ruit-van Dodeweerd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen