„‘k Heb alles verloren...”

Zomaar drie mensen van vlees en bloed. Mensen die totaal verschillend zijn. Eén ding hebben ze gemeen. Door hun gedwongen vlucht, cn door hun verblijf in Nederland, zijn ze in aanraking gekomen mei het Woord van dc levende God. Het Woord waarvan sommigen iets, maar anderen niets kenden. Het Woord dat ook voor hen geschreven is! Een impressie van asielzoekerwerk in Middelburg.

Hoe het begon

In 1991 stond de heer A. Janse voor dc vraag wat hij met de tijd die hij nu kreeg, moest doen. Na zijn enerverende baan als direkteur van de Willem Tcellinckschool te Middelburg, was er even een leegte. Dat duurde niel lang.

Een advertentie maakte hem opmerkzaam op de mogelijkheid om les te geven aan asielzoekers in het pasgeopende asielzoekerscentrum in Middelburg. Direkt ging hij daarop in en gaf al snel Engelse les aan een wisselend aantal vluchtelingen. Langzamerhand bleek dat voor een aantal vluchtelingen het gebrek aan taalkennis niet zo zwaar woog. Ze dachten meer na over de diepere vragen van het leven. De zin van hel lijden, het bestaan van God cn hoe Hem le kennen. Toen Janse dil merkte, ging hij daarop in.

Bezoekwerk

In gesprekken op hun kamer, na afloop van dc lessen, kwam dc Bijbel op tafel en luisterde men aandachtig naar de boodschap van zonde cn genade. Zittend op de hoek van het bed kon deze mensen de eerste beginselen van het Christendom uitgelegd worden. Wai een wonder! Een grote openheid werd aangetroffen onder ontheemden uit Irak, Iran, Sri Lanka, Turkije, Egypte. Jordanië en vele andere landen. Niet zelden werd de Bijbel, die ze in hun eigen taal kregen. gretig aangenomen en dagelijks gelezen. Moeilijke dingen konden clan weer besproken worden. De Engelse bijbelstudies over het Johannes-e vangel ie (van het Deputaatschap B i j bel verspreiding) vonden gretig aftrek. En de eenvoudi-

ge vragenboekjes van Ledeboer of de kindercatechismus van Matlhcw Henry bleken geschikte onderwijsmiddelen te zijn. Al die materialen konden zonder zorg worden aangeschaft, door dc bijdragen van de evangelisatiekommissie uit Middelburg-Zuid en - Centrum. Vaak eindigde een bezoek op verzoek van dc vluchtelingen met gebed. En of we dan ook wilden bidden voor achtergebleven familie of kennissen. Wat was cr dan verwondering als enige tijd later verblijdende berichten binnenkwamen uit het vaderland. „God heeft uw gebed verhoord! Hij bestaat echt!" Zo gaf dc Heere een open deur onder ontheemden.

Uitbreiding: gastgezinnen

Al spoedig kwam de heer Janse met zoveel mensen in kontakt, dat hij het niet meer alleen aan kon. Ook anderen werden erbij betrokken. Net als hij deden die soms bezoekwerk in het asielzoekerscentrum. Maar ook gezinnen werden ingeschakeld. Verschillende asielzoekers kregen een plaats in een Middelburgs gezin. Zc kwamen daar regelmatig op bezoek, aten soms mee cn maakten zo kennis met een stukje christelijk leven. Het was voor hen erg fijn eens even uit de dagelijkse sleur te zijn of om het centrum, waar altijd de herinnering aan talloze zorgen was, achter te kunnen laten. In gezinnen ontving men warmte, hartelijkheid en gezelligheid. Kinderen probeerden in beginnend Engels of gewoon koeterwaals wat met hen te praten. Vaders en moeders gaven aandacht en liefde. Die dingen werden gevoeld en zeer gewaardeerd. Deze opvang in gastgezinnen is sindsdien alleen maar gegroeid. Momenteel doen ongeveer 25 gezinnen hierin mee. Steeds meer jongeren gaan ook meehelpen in dit werk. Dc afgelopen tijd werden asielzoekers door een groep jongeren meegenomen naar distrikts-en jeugdbijeenkomsten.

Naar kerk

„Naar welke kerk gaat u? " Die onvermijdelijke vraag kwam in het begin van 1993. Aanvankelijk dachten we dat het niet haalbaar zou zijn om vluchtelingen die geen woord Nederlands verstaan in onze diensten op te vangen. Wat hebben ze daaraan? Door Achmed veranderde onze mening. Achmed wilde dolgraag mee, koste wat hel kosl. De kerkdienst die hij bijwoonde. konden we in de bank maar gedeeltelijk in hel Engels vertalen. Toch was hij blij. Alleen het zijn in Gods huis al, het samen zijn met zoveel anderen, de rust die er vanuit ging, dat alles deed hem al goed. En niel le vergelen die oude man die hem, staande in de garderobe, een vriendelijke klop op dc schouder gaf en in rond Zeeuws ccn hartelijk woord toevoegde. Hij verstond het niet, maar begreep het des te beter! Toen het aantal liefhebbers toenam, was het niet meer mogelijk fluisterend in de bank te vertalen. We zochten een andere oplossing. In overleg met de kerkeraad besloten we toen om het eerste gedeelte van de dienst in de kerkzaal bij te wonen. De vluchtelingen kunnen dan het bijbelgedeelte in hun eigen Bijbel meelezen en in hun eigen taal ook bidden. Na het gebed, tegen het eind van de psalm voor de preek, gaan we dan naar een aparte zaal. Daar kunnen wc de preek beluisteren cn tegelijk vertalen.

Vertalen

Het vertalen is iederee week weer een verrassing. Hoeveel vluchtelingen zijn er?

Spreken zc allemaal Engels? Zo niet, dan moeten anderen het weer doorvertalen in het Farsisch of Arabisch of Turks, wat natuurlijk heel wat extra ti jd kost. Het zal duidelijk zijn dat de preek niet woord voor woord vertaald kan worden. Bij sommige predikanten is dat echt niel bij te houden! En sommige onderwerpen zijn ook le moeilijk om te vertalen. Meestal vertalen we het in gedeelten. We zijn altijd met twee vertalers. Eerst luisteren we. Dan gaat de eerste vertaler het gehoorde doorgeven. Ondertussen luistert de tweede vertaler verder naar de preek. Als de eerste vertaler klaar is, gaat de tweede vertaler door met wal hij net gehoord heeft. Zo wisselen we elkaar af. Dc vluchtelingen krijgen dc hele preek tc horen, als vertaler hoor je maar fragmenten. Soms komen cr vragen tussendoor. Dan gaan wc daar kort op in. Over het algemeen luistert men bijzonder aandachtig en geïnteresseerd. Instemmend geknik of gemompel geven vaak aan als iets begrepen is. Wat is het een zegen dat deze mensen zo onder het Woord van God mogen komen!

Moeilijkheden

Door het verschil in kuituur (velen komen uit moslimlanden of zijn boeddhist), gaat cr ook wel eens iets mis. Zo gebruikte pas een predikant het beeld van de relatie lussen man en vrouw, als voorbeeld voor Christus en de gemeente (Efeze 5). Toen we dat vertaalden, viel een koptisch christen uit Egypte ons in de rede. Hij legde even uil dat Arabische oren de verhouding tussen man en vrouw weinig zegt. Die relatie is in hun ogen niet zo sterk en kan zo verbroken worden. Nee. dat bedoelden we natuurlijk niet te zeggen over Christus en de gemeente. „Als jullie de

hechtheid en duurzaamheid van de liefdesband tussen Christus en dc gemeente wilt uitleggen", zo zei hij, „sluit dal voor Arabische oren het best aan bij de verhouding vader-zoon." Een les uit de praktijk! Intussen had dit voorval ons geleerd dal het zinvol is om meer achtergrondkennis te hebben over andere kuituren en godsdiensten, om het Evangelie beter te kunnen uitleggen.

Kursus

Het Zendingsbureau bleek bereid voor ons een korte kursus te verzorgen over christendom en islam. Met drs. R. de Blois, drs. 1. A. Kole en zendeling J. Commelin hadden we drie zinvolle avonden. De hoofdlijnen van de islam werden belicht, dc verschillen tussen Koran en Bijbel uitgelegd en het praktisch getuigen tegenover moslims besproken. Voor de ruim vijftig belangstellenden uit Middelburg cn omgeving waren dit fijne en stimulerende vergaderingen.

Doop en belijdenis?

Soms komt bij de asielzoekers dc vraag op naar dc doop. Zoals die zondagavond toen in een leespreek van ds. Smytegelt de grote waarde van de doop werd uitgelegd. Enkelen voelden een groot gemis en vroegen: „Kunnen wij ook gedoopt worden? En ons klein kindje? "

Begrijpelijke vragen. Mooie vragen ook, zeker als we bedenken dat ccn overgang naar het christendom voor velen een volledige breuk betekent. Die jonge Jordaanse vrouw had van haar vader te horen gekregen: „Als jij als christen ooit terug komt in dit huis, staat de buks in de hoek al voor je klaar."

We hebben die vraag naar de doop aan onze kerkeraad voorgelegd. Omdat dit ook in andere gemeenten kan spelen, is het in de classis Middelburg besproken. Daar heeft men bepaald dat we in principe positief mogen staan tegenover het verlangen van asielzoekers om gedoopt le worden. Wel moei er sprake zi jn van ccn duidelijk stuk onderwijs in de leer, door een ambtsdrager die de Engelse taal machtig is, of zich van een tolk bedient. Bij voldoende kennis van de christelijke leer en een duidelijk christelijke levenswandel kan belijdenis des geloofs worden afgelegd en kan tot doop worden overgegaan. In dc praktijk stuiten we in Middelburg dan op een probclcem. De mensen die in het asielzoekerscentrum verkeren, blijven daar vaak maar enkele maanden. en moeten dan doorstromen naar een woning elders in het land. Vaak is de periode dan te kort om tot doop over te kunnen gaan.

God heeft de vreemdeling lief

Terwijl het as iel zoeker werk steeds meer gestalte krijgt, treft het ons ook dat het Woord van God zo duideli jk over asielzoekers, 'vreemdelingen', spreekt. Meer dan honderdveertig maal worden ze in de Schrift genoemd. Soms in geestelijke zin (gasten en vreemdelingen op de aarde), maar veel vaker in letterlijke zin als mensen die uit hun vaderland verdreven zijn. Abraham. Izak. Jakob, Mozes, het volk Israël, Naomi, Daniël. Ezechiël, de Heere Jezus, de nieuwtestamentische gemeente, ze hebben allen zelf als balling in een ander land verkeerd. Daarom beveelt de HEF.RK hen (cn ons) om vreemdelingen met tere zorg tc omringen. „De HEERE uw God. Die is een God der goden (-) Die her recht van de wees en van de weduwe doet. en de vreemdeling liefheeft, dat Hij hem brood en kleding geve. Daarom zult gij de vreemdeling liefhebben" (Deut. 10:17-19). Dit goddelijk Schriftwoord mag een grote stimulans zijn bij hel werken onder de ontheemden, de zekere wetenschap dat Gods ontfermende liefde ook naar hen uitgaat. Lees ook Jesaja 58:5-12 maar eens!

Alles verloren

In oktober 1993 haalde kandidaat G. Clements in een preek het bekende versje van Ledeboer aan: „Weg wereld. weg schatten, gij kunt niet bevatten, hoe ri jk ik ook ben. 'k Heb alles verloren, maar Jezus verkoren, wiens eigen ik ben". Toen we dat vertaalden, zagen wc bi j Sarmad de tranen in dc ogen springen. „Alles verloren..." Daar kon hij van meepraten. Zijn vader en moeder, zijn baan als dierenarts. zijn bezittingen en geld, zijn vaderland en geboortedorp... „Ik heb ook alles verloren", zo zei hij. „Maar dil heb ik nog." En hij legde voorzichtig zijn hand op zijn Arabische Bijbel. „En ik mag bij jullie komen", waarbij hij op ons en naar de kerk wees. Om dan zachtjes af te sluiten met: „1 am glad.... Ik ben blij..." Hij veegde de tranen weg met dc rug van zijn hand.

We waren er stil van. Alles verloren - en loch blij. Dat kan alleen door Gods genade, 't Is net een spiegel. Zou je eens in die spiegel willen kijken? En zie je dan een rijk en verrijkt maar onbekeerd mens? Iemand die nog voldoening vindt in de rijkdom van deze wereld?

Of zie je een arm, zondig schepsel? Iemand die door genade geleerd heeft om van al het aardse af te zien en zijn rijkdom bij de Heere te zoeken? Dan mag je iets van goddelijke blijdschap kennen. Staat er. dwars door jouw pasfoto. ook geschreven: „Alles verloren - en loch blij"?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen