Cantate Deo

„Ik begrijp niet, waarom ze steeds over die troep moeten schrijven." Vader Verkuil gooide hel tijdschrift op tafel neer. „Ze halen de wereld in huis - zijn? " nou, kan dat goed

„Wat bedoel jc, man? " vroeg moeder, terwijl ze haar breikous liet zakken.

Geraldine kroop achter de krant. Ze voelde dat haar gezicht en nek vuurrood kleurden. En ze wist heel goed wat vader bedoelde. „House noemen ze het", zei vader, met een vies gezicht. „En "t is wazig cn werelds, neem dat maar van me aan." Moeder breide alweer. „En toch schijnen cr ook jongeren uit onze kringen naar te luisteren", zei ze zacht cn een beetje vermoeid. Geraldine staarde naar de grote, zwarte letters in de krant. Ze las niets.

„Uit onze kringen, ja, van die afgedwaalden", knikte vader. „Daar kun je 't bij de ouders al zien. Van die... van die..." Vloeder schudde haar hoofd. „Ho maar", zuchtte ze. „Vergeet je, dat de wereld in je eigen hart woont? " Vader stond op.

„Ach wel nee", zei hij, kortaf, „maar dat gezeur, da's alleen maar verleidelijk voor de kinderen." Hij ging de kamer uit. Even later hoorden ze hem op het erf lopen.

Geraldine vouwde de krant op. „Ik ga nog even leren", zei ze. „Morgen een toets van Gezondheidskunde, dus..." Moeder keek niet van haar kous op.

„Da's goed, kind", knikte zc. Leren, dat was tegelijkertijd genieten. Geraldine zeltc haar walkman - ooit stiekem gekocht van haar zakgeld - op haar hoofd. Ritmische muziek klonk, steeds sneller en sneller. Woorden hoorde ze niet - die waren immers helemaal niet belangrijk? ..'l Gaat om de sfeer, ook op zo'n party", zei Lcx vorige week. „Al dat geieut over de tekst." Hij had gegrinnikt. „Daar denken ze ons op te pakken, maar ach... '1 is gewoon lekkere muziek."

Geraldine liep naar het raam. Ze zag vader op het erf lopen. Zijn gezicht leek donker, 't Was maar goed dal hij nooit op haar kamer kwam! Hij zou in staat zijn om eens een bandje le beluisteren. 'Cantate Deo' stond erop, maar... Een wi jze zet was het van Lex: moeder zou meteen geloven dal zc braaf naar koormuziek luisterde.

De muziek dreunde. Ze zellc het volume lager. Nu moest ze ccn mooie stcreotoren hebben met goeie boxen! Jammer dat vader zo stijf volhield, dat muziek-luisteren niet bij huiswerk-leren paste.

„Jouw bandjes mogen gerust in ons apparaat", had hij toegeeflijk gezegd. Geraldines voet tikte met het snelle ritme mee. Slcl je voor dat ze hel deed.

„Ik heb een mooi bandje, pa", zou ze zeggen. „Ja, en hou er dat verfoeide artikel maar 'ns naast. Cantate Deo, ha!"

Het artikel! Natuurlijk moest zc het lezen. Lex en de anderen zouden er ongetwijfeld mee gaan spotten. Lcx moest toch al niks hebben van al dal overdreven-vroom gedoe.

„Natuurlijk ga 'k naar dc kerk. Geraldien", zei hij, toen ze hem cr een keer naar vroeg, „maar ik hou niel van 'dit-mag-nict' en 'dat-magniet'. M'n geweten zegl genoeg, dacht ik zo."

Het geweten... Geraldine had zich eerst flink zorgen gemaakt. Alleen goede koormuziek, „zonder remonstrantse invloeden", zoals vader het zei. was toegestaan in huize Verkuil.

„Tot Gods eer", vulde moeder aan. als ze hel erover hadden. House was niet tot Gods eer - house was volgens Lex tol niemands eer. dus waarover zou je je druk maken? Geraldine had alle onnodig verontrustende gedachten heel snel uitgebannen,

Het bandje was afgelopen. Geraldine verstopte de walkman bi j de andere muziek. Mei ccn lachje draaide ze het bureaulaatje op slot. De sleutel stopte zc in haar rokzak. Toen rende ze naar beneden.

Moeder zal nog in de kamer, met het bewuste artikel op haar breikous.

„’t Is toch wel wal, hè", zei ze, „duivels, gewoon." Geraldine haalde haar schouders op.

„Misschien overdrijven zc een beetje", reageerde ze voorzichtig. „Dal heb je wel vaker met zulke onderwerpen."

Moeder keek haar recht aan.

Oei, was ze nu toch le ver gegaan? Ze haalde haar schouders op.

„Nou ja, ik weel niet... Hebt u het al uit? " Gemeen was zc. Waarom zei ze niet gewoon, dat zc dc muziek heel goed kende en dat er niks duivels aan was? D'r geweten zei immers genoeg? Moeder wees naar de wazige foto's. „En toch zou ik niet graag willen, dat jij bij zoiets kwam", zei ze, terwijl zc rilde.

Geraldine haalde haar schouders op. Lex had al een paar keer een poging ondernomen om haar mee le krijgen naar een party, maar iets in haar weerhield haar. Was hel de negatieve kritiek in de kranl en in verschillende tijdschriften? Was ze bang om herkend le worden door evangeliserende jongeren bij de ingang? „O, dat trekt me helemaal niet", zei ze ontwijkend. „Hebt u het al uit? " Waarom trilde haar arm. terwijl ze het blad pakte? Waarom voelde ze zich weer warm worden? „Hoe laat eten we? " vroeg ze gauw. Moeder keek op de klok. „Tegen zessen", zei ze.

Het artikel was lang en bood zo op het eerste gezicht weinig nieuws. Toen zc verder bladerde, vond ze een losse folder, een folder van de kerk.

„Kan nooit bij-de-lijd zijn", dacht zc spottend. Ze wilde het ding al wegduwen. Wat drong haar toch tot lezen? Ze las met een rode blos op haar wangen. „House verwoest je, geestelijk en lichamelijk", stond cr. Ze glimlachte erom. Nog altijd leerde ze trouw haar huiswerk, ging zc mee naar dc kerk, las ze uil de Bijbel en... Goed. het zei haar allemaal wal minder, maar... had het haar eerder veel gezegd? Had ze niet stiekem altijd gedacht, zoals Lex met een lachje zei. dal godsdienst voor oude mensen was?

„Andere goden clan dc ene ware God worden vereerd, Gods Naam gelasterd", las ze. Ze keek naar hel bureau laatje. „Tot niemands eer", zei Lex - waar maakte de schrijver van het artikel zich dan druk om? „...de satan wordt openlijk geëerd..." De kleine letters lekken opeens groter.

„I'm the satan, I'm number six, six, six..." werd dat gezongen in dc herrie en het steeds sneller wordende ritme? Hel ritme, dal opzweeple en alle nare gedachten leek le verdrijven...

Geraldine kreeg het opeens benauwd in haar ruime kamer. Ze haalde een bandje uil hel bureaulaatje, stopte het in haar rokzak en rende de trap af. , , 'k Ga even uitwaaien met Kevin", zei ze. zonder moeder aan te kijken. „Kan nog net voor het eten."

Kevin stoof vrolijk mee. de bosweg op. Hij hapte naar een paar oude, bruine bladeren, die door de wind steeds opnieuw meegenomen werden. En hij blafte naar ccn eekhoorn, die verschrikt een boom invloog. Geraldine liep tol ze de boerderij van haar ouders niet meer kon zien.

Toen ging ze op een omgeval- len boomstam zitten. Ze haalde het bandje tevoorschijn, keek er lang naar. Het was het enige origineel, dat zc bezat - misschien zou het haar verontrusting weg kunnen nemen. Ze las de Engelse teksten. die heel eerlijk op het hoesje stonden. Kevin kwam blaffend naar haar loe. Hij snuffelde aan haar handen, gaf haar een lik.

„Schiet op. jij!" zei ze. bijna onverstaanbaar. Een vreemde kilte trok door haar heen. Ze zag de dorre bladeren, de omgezaagde en omgevallen boomstammen. Ze zag de dood... Het "Cantate Deo' op het hoesje werd een vloek, „zelfs dc satan wordt openlijk gcccrd..."

Kevin trok aan haar rok. „Ja, wc gaan verder", knikte ze. Toen gooide zc het bandje op dc dorre bladeren, maakte met haar voel een kuiltje en schoof de bladeren er weer overheen. „Dat is één, " mompelde ze.

Hoe kwam het. dat ze er toch niet loc kon komen om dc rest ook in de container tc gooien? Was het de schuld van Lex, met zijn lachje? Ze probeerde kontakt met hem te vermij-

den. Meer dan een oppervlakkige vriend was hij immers niet? Ze probeerde het kontakt met de hele groep te vermijden en het lukte aardig. Maar toen ze aansluiting zocht bij andere jongeren, was er een drempel, een hoge drempel.

„Wat heb je toch? " mopperde moeder. „Je bent nog nooit zo ongedurige geweest. Ik hoor je niet meer over Lcx cn Annemarie en... Wal is cr toch? "

Geraldine verstopte haar vuurrode hoofd achter de krant.

„Niks", zei ze. „helemaal niks - hoe komt u erbij? " Als moeder zich maar niet kon herinneren, wanneer het begonnen was...

„Je voelt jc toch wel goed? " vroeg moeder door. „Niet moe, of...? Leandra van tante Janna was laatst ook helemaal niet goed. Bloedarmoede. Maar 't had ook wat anders kunnen zijn."

Geraldine rilde. Wat anders - ccn ziekte - de dood. De Dood. En boven, hoven lagen de bandjes. Af en toe luisterde ze cr nog naar. Af en toe - zou dat verkeerd zijn? Ze zong in de kerk netjes de Psalmen mee. En ze liep niet meer de kamer uit, als moeder 'Cantate Deo' op had staan, „...zelfs de satan wordt openlijk geëerd..." Ja. maar God ook. God ook!

„Er is niks", zei ze weer, „helemaal niks. Een beetje druk op school, och."

Moeder glimlachte. „Da's gezond", knikte ze. Boven haalde ze dc muziek tcvoorscl

„Gooi hel weg", zei de ene stem.

„Ach, hel kan niet echt kwaad", kwam, harder, de andere.

„Een geestelijke en lichamelijke verwoesting? Je benl toch nog altijd dezelfde? Zo af en toe - daar kan niets op tegen zijn!" Geraldine haalde haar schouders op. Ze keek naar dc bandjes, die Lex ooit voor haar gekopieerd had. House, huis, thuis? Zc duwde de bandjes van zich af

Opeens was er die ene stem, sterker dan zoeven: „Die dc zonde doel. is uit de duivel." De duivel, de satan, die zij openlijk eerde door te luisteren naar zi jn muziek... Plotseling was het duidelijk: er bestond geen mogelijkheid om èn hem le dienen èn tol eer van God te leven. Ze zag zichzelf weer zitten in het bos. Dorre bladeren, omgevallen boomstammen, de Dood. De Dood, ook voor haar. als ze satan bleef eren... Waarom drongen juist nu dc nooit-gehoorde teksten uit dc nummers zich op? „I'm number six. six. six..." In de verte hoorde ze Lex lachen. Of... was het iemand anders? Ze pakte de bandjes, deed ze in een plastic tasje. Toen haastte ze zich de trap af.

„O. je vader heeft de container net aan de weg gezel, " zei moeder. Geraldine haalde haar schouders op. „Des te beier", dacht ze. „Ooh, dan loop ik er wel even naar toe, " glimlachte ze.

Even later zocht ze in de Concordantie van vader en moeder naar de lekst, die in haar gedachten was gekomen. En boven, heel dicht bi j het lege burcaulaatje, zocht ze het op:1 Johannes 3 vers 8. Op de open Bijbel vouwde zc haar koude handen. Hel stond er, ja, maar cr stond nog meer achter... „Hiertoe is de Zoon van God geopenbaard, opdat Hij de werken des duivels verbreken zou." Verbreken, radikaal verbreken, want sterker dan „six, six, six" was Hij. de Volkomene.

„Alleen bandjes weggooien is niet genoeg. Heere", zei ze. „M'n hart moet veranderen. Ontferm U over mij - bekeer me. Want dan alleen zal het worden 'Cantate Deo' - zingt voor God, voor U alleen."

Door het raam zag zc het frisse groen van de lente-bomen. En hoog in dc lucht scheen dc zon.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen