Leer mij Uw weg...

Onlangs verscheen er een nieuw boekje bij de Jeugdbond: 'Leer mij Uw weg'. Het is geschreven door de heer J. H. Mauritz, direkteur van de JBGG en de heer W. Visser, adjunktdirekteur van de Eliëzerschool voor speciaal onderwijs in Zwolle. We stelden hen vragen over de inhoud van het boekje. Het zijn ook vragen die jou niet voorbijgaan. En hoe belangrijk is het gebed 'Leer mij Uw weg'. Dat is de beste weg! En de Heere Jezus Zelf heeft gezegd: „Ik ben de Weg de Waarheid en het leven".

Wat is de direkte aanleiding geweest tot het schrijven van dit boekje?

De heer Visser: De direkte aanleiding tot het schrijven van dit boekje waren de vele vragen, die we ontvingen van jongeren over de leiding van

God in hun leven. Vooral na inleidingen over de voorzienigheid Gods viel het ons op, dat er juist over dit onderwerp zoveel vragen werden gesteld. Er is zoveel nood, er leven zoveel vragen. Zo ontstond de gedachte om een eenvoudig. pastoraal getint boekje te schrijven voor onze jongeren met de bede of de Heere het wilde gebruiken. Twee predikanten en enkele jongeren lazen mee.

Kunt u iets meer zeggen over de titel van dit boekje?

De heer Visser: Leer mij Uw weg', is ontleend aan Psalm 27 : 11, waar David deze woorden bidt. Hieruit blijkt dat David genade kende, want van onszelf kiezen wc eigen wegen en laten we ons door niets cn niemand gezeggen. Genade echter leert buigen, leer! volgen, hoe moeilijk ook, want ook Gods kinderen kennen hun vragen, hun zorgen, hun raadsels. Ze hebben door Gods Geest zichzelf leren kennen en juist daarom bidden ze: .Heere, leer mij Uw weg! Doe mij U volgen, al gaat Uw weg dwars legen mijn weg in. Heere, maak mij Uw wegen door Uw Woord cn Geest bekend. Maak me daartoe ook genegen!"

Alleen door het geloof kunnen we Gods weg in Zijn handen leggen. Doet een gelovige dat altijd?

De heer Visser: De gelovige heeft lang niet altijd 'het geloof in oefening'; maar redeneert nog zoveel. En redeneren is de rede ... eren! Hel geloof echter ieert zich onvoorwaardelijk en zonder tegenspreken aan de Heere overgeven, maar de gelovige - in zichzelf - niet. Die heeft van zichzelf uit ook geen onderwerping, kan vanuit zichzelf ook niet blijmoedig zijn kruis dragen, steekt vanuit zichzelf ook de vuist omhoog. Denk maar aan Asaf cn Jeremia. Vanuit zichzelf is Gods kind hel ook na ontvangen genade nooit met de

Heere eens, maar wanneer Hij overkomt en hel geloof doet geloven, wordt hij het wel

met dc Heere eens. Dan kan hij psalmen zingen, zelfs in de nacht van zijn leven.

Wat bedoelt de Heere Jezus als Hij tegen Petrus zegt: 'Na dezen zult gij het verstaan? '

De heer Visser: k geloof vast en zeker, dat er raadsels in mijn leven zullen blijven. Niet op alle vragen ontvang ik hier op aarde een antwoord. Een treffend voorbeeld hiervan schrijft ds. G. van Reenen in een van zijn preken. Hij vertelt van twee mensen, die in het donker met elkaar zitten te twisten over een kleur van een voorwerp. De een zegt: Het is groen", de ander zegt: Nee, het is blauw". Na een poosje steken ze kunstlicht aan. maar ook dat helpt niet om uit het meningsverschil te komen. En dan komt het: e verstandigste van de twee zegt: Laten we wachten tot morgen. We hebben daglicht nodig". Zo begreep bijvoorbeeld Jozef er ook niets van hoe de Heere hem leidde. De Heere had zo veel beloofd, maar zijn weg gaat via het slaaf-zijn naar de gevangenis. Wie kan Gods wijs beleid doorgronden? Wanneer Jozef echter onderkoning is geworden en hij zijn broers voor zich ziet buigen. gaat het licht op. Hij moest deze weg van vernedering gaan om nu zijn volk in het leven te behouden (Genesis 45 : 5 en Genesis 50 : 20).

In hoofdstuk I gaat u in op het begin en de zin van het leven. Is dat een bewuste keuze geweest?

De heer Mauritz: We hebben er nadrukkelijk voor gekozen om in het eerste hoofdstuk van ons boekje in te gaan op dc vraag naar de zin van het leven. Als je iets gaat zeggen over Gods leiding in ons leven, dan moetje toch wel beginnen bij de vraag wat de zin van ons leven is. Hoe zou je iets van Gods leiding kunnen zien. als je dc waarde en dc zin van het leven niet (of niet meer) ziet. En juist daar tobben in deze tijd toch heel wat mensen mee. Heeft mijn leven wel zin? Wat is dan de zin van mijn leven? En juist dan mogen we vanuit de Bijbel laten zien dat de Schepper aan het begin van elk menselijk leven staat. Wal is het een troostrijke gedachte dat geen menselijk leven waardeloos is. Dat elk menselijk leven in Gods oog waardevol leven is.

Leeft het onder jongeren ook: het zinloze van het leven'? Geldt dat 'trouwe kerkelijk meelevende' jongeren of slechts randkerkelijke?

De heer Mauritz: Ja, ook jonge mensen worstelen met dc vraag naar de zin van het leven. Dat geldt ook, als je ze zo wilt noemen, kerkelijk meelevende jongeren. Soms komen jongeren er helemaal niet meer uil en schuiven dan langzamerhand naar de rand van dc kerk. Ze hebben hel gevoel dal ze in de kerk niel begrepen worden. Wat is dat erg. Wat is hel van belang om daar ook oog voor te hebben! Gelukkig leren veel jongeren in hun weg naar de volwassenheid zichzelf accepteren en gaan ze hun levensdoel aanvaarden. Wat is dat fijn, als dat zo mag zijn. Maar er zijn ook jongeren die er niet uit komen. Ze stellen te hoge eisen aan zichzelf. Ze krijgen een negatief zelfbeeld en hebben er alleen oog voor wat er fout gaat. Als dat echt belemmeringen gaat geven, is deskundige hulp nodig. Het kan ook zijn dat jongeren moeten leren dat er onderscheid is tussen zondaar-zijn en voortdurend op je fouten en onmogelijkheden blijven zien.

Zondaar zijn we allen. En hei is nodig dat we dat leren. De Schrift zegt: alleenlijk ken uw ongerechtigheid, dat ge tegen de Heere uw God gezondigd hebt. Wat kun je je waardeloos voelen als de Heere je ontdekt aan je zonden. Maar. dan mogen we en moeten we dat bij Heere brengen. Bi j Hem is immers vergeving! Dat wil dan niel zeggen dat ons leven geen waarde zou hebben. Onze belijdenis zegt dat ieder mens geschapen is om zijn Schepper te dienen (NGB. artikel 12).

Alleen bekering van een zondaar brengt hem weer tot het in beginsel beantwoorden aan het doel van God met ons leven. Hoe moet je jongeren dan benaderen, die steeds weer zeggen, dat ze zich niet kunnen bekeren?

De heer Mauritz: och maar blijven wijzen op wat de Heere zegt. Hij zegt immers: Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop: ndien iemand Mi jn slem zal horen, en dc deur opendoen, Ik zal tot hem inkomen...' (Openbaring 3 : 20). Er staat nadrukkelijk 'en de deur opendoen'. Je kunt je er niet vanaf maken door te zeggen: at kan ik niet. Ds. Van Haaren zegt in ccn preek over deze tekst: De Heere zegl niet: ndien iemand Mijn stem zal horen, en Ik de deur zal opendoen...' Nee, we worden geroepen om de deur open te doen. En lukt dat? Of heb je al gemerkt dat het niet meer gaat. En dat het je eigen schuld is, omdat je zelf dc deur hebt dichtgespijkerd. Dan leer je roepen als een schuldige.

En daar ziet de Heere naar uit.

Kunnen we jongeren duidelijk maken hoe de spanningsboog tussen verkiezing en verantwoordelijkheid funktioneert. Is doorslaan naar het een of hel andere niet de realiteit?

De heer Mauritz: Er zijn jongeren voor wie de verkiezing een struikelblok is. Zulke jongeren zeggen: 'Als ik niet uitverkoren ben, dan heeft het toch allemaal geen zin.' De vraag is natuurlijk of je dat echt een probleem is. Je kunt zoiets zeggen om daarmee de Heere de schuld te geven.

Waarom zou je ernst maken met de dingen van de eeuwigheid, als jc cr toch niets aan kunt doen. Intussen heb ik nog nooit een jongen horen zeggen: "Als er niemand voor mij bestemd is, dan heeft het geen zin om een meisje le zoeken.' Dat zou iedereen een dwaze gedachte vinden. Dat weet je immers niet. Zo is het ook met Gods verkiezing. Dat is geen muur, maar een poort. Heel opmerkelijk is het dat onze vaderen in de Dordtsc Leerregels in het hoofdstuk I over de Goddeli jke verkiezing na de vaststelling dat wij allen de eeuwige dood schuldig geworden zijn in artikel 2 zegt: 'Maar hierin is de liefde Gods geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden heeft, opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderve. maar het eeuwige leven hebbe'.

Geloof in de Heere Jezus Christus. Daar gaat het om. En als je dat mag kennen is de verkiezing geen probleem meer maar een wonder. Dat zaligmakend geloof is een genadegave. Het is niel zo dat je dan zegt: „Ik geloof, dus voor mij is het geen probleem. Dat is het andere gevaar. Met een beroep op onze verantwoordelijkheid wordt dan in feite ontkend dat er een werk van de Heilige Geest in ons leven moet plaatsvinden wil er sprake zijn van een waar geloof. Dan wordt ook de verwondering gemist: „Waarom was hel om mij gemunt...".

Kunnen we jongeren nog wel voorhouden 'dat onze Heere God u samengevoegd heeft' (huwelijksformulier) in hel licht van de vele echtscheidingen ook in onze gezindte?

De heer Mauritz: We komen mei deze vraag op een heel ander terrein. Toch heeft het alles te maken met Gods voorzienigheid in ons leven.

Als jonge mensen elkaar ontmoeten en besluiten om samen door het leven te gaan. dan gaat dat niet buiten Gods leiding om. In het huwelijksformulier staat, dat de Heere 'een ieder zijn vrouw als met Zijn hand toeschikt'. Er is dus sprake van een bijzondere, zeer persoonlijke en goddelijke voorzienigheid in hel samenbrengen van twee jonge mensen. Dal is iets heel moois cn iels om ons ooimoedig te doen zijn. Dat de Schepper cn Onderhouder van alle leven zó iwee mensen leidt in een huwelijk. Wat is het dan erg als door onze zonden dc band die God gelegd heeft, verbroken wordt. De Bijbel is daar duidelijk in. 'Hetgeen clan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet' (Matthéüs 19:6).

Deze dingen mogen we ook vandaag aan jongeren voorhouden. En wat is het dan nodig om vanaf het begin van de verkeringstijd aan de Heere te vragen of het Zijn weg mag zijn om straks samen door het leven te gaan. Vraag of de Heere je ook hierin wil leiden. Als je je zó samen mag voorbereiden op je huwelijk, mag je op je trouwdag weten dat 'onze Heere God u samengevoegd heeft'.

Het slothoofdstuk gaat over kruisdragen. Hoe kunnen jongeren onderscheiden of hun kruisdragen kastijding is of straf? Is dat niet moeilijk om daar een algemene regel voor te geven?

De heer Mauritz: e apostel Paulus zegt in Hebreen 12 : 6a: Want die de Heere liefheeft, kastijdt Hij'. Ik zou aan jongeren die deze vraag stellen, willen vragen: eb je de

Heere lief.' Heb je jezelf leren kennen en heb je dc Heere leren kennen? Als dat zo mag zijn, dan heeft je dat doen buigen voor de Heere. Dan heb je je strafwaardig leren kennen. En als er dan kastijdingen zijn in je leven, dan is dat geen zaak van vreugde. Zeker niet als je gevoelt dat je schuldig staat voor de Heere. Jc hebt gedaan wat kwaad was in Zijn oog. daarom ben je Zijn gramschap waardig. Wal een wonder, als de Heere je op die plaats brengt, waar je gaat vragen: Straf mij in Uw gramschap niet; toon mij toch, dat Uw kastijden, in mijn lijden, uil geen grimmigheid geschiedt". Dan voel je wel de pijn, maar toch word je het eens met de Heere. 'I Is net als met een kind dat straf verdiend heeft. Het voelt de pijn, het verzet zich, maar toch is het recht. Want hel is vader die het doet. Zo kastijdt de Heere; "Opdat wij Zijner heiligheid zouden deelachtig worden (Hebreen 12 : 10b).

Toch zijn er ook kinderen Gods, die niet zo'n zware kruisweg moeten gaan!

De heer Mauritz: Dat is inderdaad zo. Niet ieder heeft ccn zware kruisweg in dit leven. Soms kan de levensweg heel moeilijk zijn. En laten we daar nooit gering over denken. Jc kunt zo gemakkelijk iets zeggen als je zelf zo'n beproevingsweg niet behoeft te gaan. Wat kan het een strijd met zich meebrengen om te mógen aanvaarden, wat God bestuurt van boven. Toch gaat het uiteindelijk niet om de zwaarte van dc kruisweg. Vroeger zei men weieens: 'Sta niet naar zwaarheid, maar naar klaarheid'. En zo is het. Het gaat om Gods werk in ons leven. En dan betekent Jezus volgen altijd kruisdragen. Hij heeft gezegd: 'Zo iemand achter Mij wil

komen, die verloochene zichzelf en neme zijn kruis op, en volgc Mij' (Mattheüs 16 : 24a). Als de Hccre door Zijn Geest gaat werken in ons hart, dan komt er een verlaten van de wereld en de zonde. Dan moet geleerd worden eigen wil te verzaken en Gods wil die alleen goed is, zonder tegenspreken gehoorzaam te zijn. Dal wil zeggen jezelf verloochenen cn dc Heere gehoorzamen. Wat is dat een moeilijke les. Wat kost hel een strijd om je vlees te kruisigen; te sterven aan eigen ik: e leren dal jc hoogmoed cn vertrouwen op jezelf er aan moet. Elk kind van God zal moeten leren dat Jezus volgen en kruisdragen onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn. Daarom kan dat volgen alleen door genade. Maar dan kan het ook: iende op Jezus! Kruisdragers zij vreemdelingen op de aarde. Maar, tijdens de pelgrimsreis ontvangen ze van hun Meester kracht om het kruis te dragen.

Hoe kunnen onze jongeren tot die onderwerping komen die werkelijk rust geeft?

De heer Visser: Uiteindelijk brengt alleen Gods genade die onderwerping. Anders buigen we nooit voor God, maar blijven wc Hem ter verantwoording roepen. Alleen door genade kotnen we aan Gods kant terecht en weten we. van binnenuit, nergens rccht op te hebben. In het boekje haal ik de zestienjarige Spurgeon aan, die in zijn dagboek van 10 april 1850 schreef - en dat beleefde! - 'Alles wat niet de hel is, is genade". Als we daar met al onze kruisen cn zorgen mogen zijn. mopperen we niet meer op God. Dan keuren we Zijn handelen goed. Waar heb ik immers rccht op? Wat is het goed om elkaar dan ook de weg van het gebed te wijzen in de moeilijkste omstandigheden: „Heere. leer mij buigen onder Uw wil, zou U het kwaad in mijn leven ten besle willen doen keren? Uit mezelf heb ik geen onderwerping: mijn tegenstand is groot en breekt maar nooit". En eerlijk waar, wie in het stof ligt neergebogen, wordt door Hem weer opgericht.

Geloof en ongeloof liggen vaak zo dicht bij elkaar. De vader van de maanzieke knaap zei: „Ik geloof Heere, maar kom mijn ongelovigheid te hulp". Wal wil de Heere ons hieruit leren?

De heer Visser: Wat is dal waar! Philpot zegt ergens: boven aan de trap geloof ik, onder aan dc trap ben ik het weer kwijt. En dat is de praktijk. De Heere wil ons hieruit leren dat het geloof een genadegeschenk is. maar dat ook hel geloof in oefening een geschenk is. Wat moetje jezelf vaak aanklagen, dat cr zoveel ongeloof is, zoveel wantrouwen aan de Heere cn Zijn leidingen. Het zich onvoorwaardelijk en zonder tegenspreken overgeven aan dc Heere is een hoge stand in het genadeleven. Uit het gebed van de vader proefje een sterk verlangen om dc Heere op Zijn Woord te vertrouwen, terwijl het ongeloof dat ziet op de omstandigheden van zijn lijdende zoon om dc voorrang strijdt. De vader betuigt zijn geloof en belijdt zijn ongeloof. Het geloof heeft nu wel de boventoon!

Het ongeloof schudt hij echter niet van zich af; daarom schreeuwt hij het uit: ..Heere, kom mijn ongelovigheid te hulp". Hij twijfelt aan zichzelf, maar niet aan dc Heere Jezus! Dit gebed wordt nog zo vaak gebeden in het leven van Gods kinderen. Volmaakt zijn in het geloof is er niet, maar ze zouden het wel willen hebben.

Wat zou moeilijker zijn in voorspoed dankbaar of in tegenspoed geduldig ?

De heer Visser: Allebei zijn even moeilijk, allebei zijn vanuit onszelf onmogelijk. We mogen deze twee nooit tegenover elkaar uitspelen. Op huisbezoek merk je wel eens. dat mensen bang zijn voor de vele zegeningen en denken: als er iets ergs gebeurt, brengt je dat eerder bij de Heere. Toch is dat niet waar. Paulus schrijft dat de goedertierenheden des Heeren tot bekering dienen te leiden. Tegenspoed, door God in Zi jn hand genomen. kan grote zegen brengen. maar het kan mc ook laten vloeken, mei de vuisl omhoog. Het kan verharding teweeg brengen, verbittering. Een andere zaak is, dat de Heere in het leven van Zijn kinderen heel wijs en opvoedkundig gewicht aan de klok hangt. Wat is dat nodig. Een duiker moet wel eens afdalen naar heel diep water. Dat is erg gevaarlijk, want daar heb je de sterkste stroom en door die stroom zou de duiker kunnen afdrijven en verdrinken. Wat ze daarom doen? Naast het pak dat hij aan krijgt, hangen ze een gewicht aan zijn lichaam en zo wordt hij overboord gezet! Dat gewicht bewaart hem voor afdrijven en verdrinken. En zo mogen in het leven van Gods kinderen alle dingen meewerken ten goede, alhoewel ze er middenin zittend, klagen: 'Al deze dingen zijn tegen mij!'

Is het stellen van waaromvragen altijd verkeerd.' De Heere Jezus bad toch ook tot Zijn Vader: 'Waarom hebt Gij Mij verlaten'.''

De heer Visser: Nee, in het boekje hebben we daarop ook gewezen. Wc mogen het echter niet opnemen voor nieuwsgierige en brutale waarom-vragen. Ik heb het voorbeeld gebruikt van die man uil Lukas 13, die vraagt of cr ook weinigen zijn die zalig worden. De Heere Jezus gaat op die vraag helemaal niet in. maar geeft op een andere wijze ccn vruchtbaar antwoord. Al deze waaroms zijn principieel fout te noemen als ze voortkomen uit een verkeerde instelling. Als ons hart bemoeiziek, bedillerig, zelfingenomen is, zullen onze waaroms hetzelfde stempel dragen, liet kan ook anders. Dc waaroms kunnen ook wanhoopskreten zijn. op dc puinhopen van het leven. Je vader of moeder overlijdt, je bent incestslachtoffer, alles is donker, uitzichtloos en hopeloos... wat zijn de waaroms dan begrijpelijk. We mogen ze eerbiedig voor de Heere neerleggen en vragen: 'O God. waarom toch? ' We mogen elkaar de weg van het gebed bij een opengeslagen Bijbel van harte wijzen. Een betere weg weet ik niet. Vraag of de Heere je in de geestelijke strijd wil zetten, om als Asaf gebracht te mogen worden in het heiligdom. bij het altaar der verzoening. Alleen daar lossen vragen zich op. Dan wordt God goed voor slechte mensen. Alleen na strijd komt rust.

Maken we niet té gemakkelijk van waarom, waartoe? Daar zit toch vaak een lange weg tussen?

De heer Visser: Van harte mee eens! In dc grootste moeilijkheden hoor jc mensen wel legen anderen zeggen: Je moet maar niet vragen 'waarom', maar 'waartoe'. Hoe goed bedoeld ook, maar wat kan het goedkoop overkomen bij diegene, die een groot verdriet heeft. Er kunnen soms van die pasklare antwoorden worden neergelegd, maar ze troosten niet. Je hoort ook wel: 'berust cr maar in', maar ook dat is onbijbels. Berusten is immers niel anders dan machteloze woede? Van binnen brandt de vijandschap tegen God en Zijn wegen, maar uiterlijk voeg je je heel gewillig. Mensen zeggen: wat kan die er toch in berusten.

maar ze kijken niet hoe het van binnen is! Tussen waarom en waartoe ligt meestal een lange weg, ligt strijd, vertwijfeling, opstand, worstelen met God. alleen overblijven met God. Job en Asaf rusten uiteindelijk in God. Niet berusten. De Heere Zelf moet van gebalde vuisten gevouwen handen maken.

Hebt u persoonlijk wel eens duidelijk Gods leiding in uw leven ervaren?

De heer Visser: In m'n persoonlijk leven heb ik ook wel eens verwonderd mogen staan over dc leiding van God in mijn leven. Ons huwelijk bleek na ccn aantal jaren kinderloos te blijven. Wat dat is. weten alleen diegenen, die het zelf ook hebben ervaren. We moesten door een diepe weg, maar toch liet dc Heere Zich niet onbetuigd. Soms mochten we zingen: 'De Heer' is recht in al Zijn weg en werk'.

Door een ontmoeting met mensen, die kinderen hadden geadopteerd uit India, kwamen ook wij op de gedachte: 'Zullen we ons in dc weg stellen om een kindje tc adopteren? Er is zoveel nood in andere delen van de wereld en heeft de Heere ons nu de kinderzegen onthouden om juist deze kinderen in ons gezin op te vangen? Tegelijkertijd rijst dan de vraag: mag dal wel? Kruipen we dan niet onder het door Hem opgelegde kruis uit? En zo was het ons gebed: 'Heere. wijst U ons de weg, die we mogen gaan? " In dc jaren van wachten, wisselden hoop en vrees zich af, maar ook klemde de vraag: 'Heere is het Uw weg? ' Nooit vergeet ik meer hoe we op een gegeven moment samen heel moedeloos waren.

Antwoorden bleven uit, wachten duurde lang. Op de zondag, die volgde, waren we door omstandigheden in een andere gemeente. Er ging een kandidaat voor. die ons niet kende, en wij kenden hem niet. Hij preekte op die zondag over Izak cn Rebekka. Al twintig jaar waren ze getrouwd en nog steeds was er geen kindje. Onverwachts ging de kandidaat door met dc vraag: zijn cr hier die kinderloos hun weg moeten gaan? Zijn er die worstelen met de vraag of adoptie een door God gewilde mogelijkheid is? Heel veel vragen, die we voor de Heere probeerden neer te leggen, zijn in die preek beantwoord. Werkelijk onvergetelijk! Toen we thuis kwamen. hebben we het tegen elkaar gezegd: 'Wat geloven wij van de Voorzienigheid Gods? '

Heb! a nog een slotopmerking voor jongeren?

De heer Mauritz: Als je jong bent. lijkt het soms wel of er geen kruiswegen zijn. Je slopt de gedachte dat het ook anders zou kunnen gaan in je leven zo ver mogelijk weg.

Dat het uitnemendste van dil leven moeite en verdriet is, dat geloof je eenvoudig weg niet. De wereld lijkt veel le bieden. Straks een goede baan, veel geld verdienen, een mooie auto... En dan? Jc zegt misschien: ik ga iedere zondag naar de kerk. Ik doe alles wat ik kan, de rest moet de Heere doen. Weet je wat de Heere dan zegt: 'Wie een vriend van de wereld wil zijn, die wordt een vijand van God gesteld'.

God dienen en de wereld dienen, dat kan niet samen gaan. Wat ben je nog arm, als je dat wonder van genade niet kent. Dan heb jc geen toekomst. Maar nu wil de Heere dat wonder nog werken. Hij doet dat ook vandaag nog door Woord en Geest. Daarom zou ik willen vragen: ben jij al een discipel van Jezus? Een kruisdrager? De kruisweg is een weg zonder menselijke glorie.

Het is een weg waarin geleerd wordt te buigen voor de Heere. En toch is het zo goed op deze weg. Want beter dan dit tijdelijk leven is Zijn goedertierenheid. Begrijp je dat een van Gods dienaren eens zei: 'Daarom is Jezus met Zijn kruis, duizend maal beter dan de wereld met zijn kroon!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen