Mijn kind naar het speciaal onderwijs? Nee...!

Met tranen in de ogen verlaten de vader en moeder van Hein het kamertje van de direkteur van de basisschool. Hun jongen...! Hein. Hij moet misschien naar een andere school. Naar een school voor moeilijk lerende kinderen. Hun jongen.

Vader en moeder zijn er al lang over aan het denken.

De probleempjes en problemen van Hein zijn er al lang en worden eigenlijk steeds een beetje groter.

Toen Hein klein was. zag moeder zelf. dat de jongen wat langzaam was in veel dingen. Omrollen, kruipen, optrekken en lopen; maar ook praten, met duplo spelen, torentjes bouwen enzovoorts... het duurde bij Hein allemaal wat langer voor hij begon. Ook de manier waarop hij dingen deed. vras vaak anders dan bij andere kinderen van zijn leeftijd.

Oma en opa. (goedwillende) buurtjes, vrienden en professionele hulpverleners op het kleuterbureau gaven al dan geen wijze raad.

..Hij groeit er wel overheen", zei de dokter. , Je ziet niets aan hem."

„Zie je wel", dachten vader en moeder. „We maken ons bezorgd om niets." Maar toch....

Kortom: er waren best veel mensen met en om Hein bezig. Toen kwam de dag. dat Hein naar de eerste groep van de basisschool mocht. Op een peuterspeelzaal was hij nooit geweest. Het was allemaal erg nieuw voor Hein. Vandaar dat hij niet zo met de andere kinderen kon spelen als de juf wel wilde. Hein vond het allemaal best. Hij ging rustig zijn eigen kalme gangetje en redde zich op zijn manier. Tot de juf op huisbezoek kwam. Het klopte wel wat ze zei, maar het deed zo'n pijn!

Hein is anders. Hein kan niet zo snel leren als de andere kinderen in de groep. Volgens de juf kan hij beter groep 1 nog eens overdoen. Een goede ondergrond is heel belangrijk! Eerst het fundament, dan pas bouwen. De ouders van Hein knikken. Ze zullen er over nadenken. Uiteindelijk gaat Hein toch over naar de tweede groep. De ouders vinden het zo zielig voor Hein als hij zou moeten blijven zitten in groep 1...

Hein beklimt met heel kleine stapjes de leerladder. Aan het eind van groep twee blijkt hij nog verder achter te zijn geraakt. „Hij is nog niet schoolrijp", vertelt de juf. Eerlijk gezegd weten de vader en moeder van Hein dat ook best.

De acceptatie van de problemen van hun jongen is heel moeilijk te verwerken.

„Het is toch zo'n lieve jongen en hij gaat zo rustig zijn gangetje", vindt iedereen. Maar de laatste tijd is hij wel eens ondeugend en plagerig naar andere kinderen.

Vader en moeder hebben zich herhaaldelijk afgevraagd hoe het toch komt. dat Hein niet zo makkelijk leert. Ze hebben zo hun eigen gedachten: - vader kon vroeger zelf niet zo goed leren; - we hebben hem misschien wel verwend, als we hem strenger hadden aangepakt... - op school kunnen ze er ook best meer aan doen. Die juf... - we hadden hem toch naar de peuterspeelzaal moeten doen. Bij al deze vragen en konstateringen helpen alle betrokkenen weer vrolijk mee.

Hein voldoet niet aan het verwachtingspatroon van zijn ouders. „Je moet heel goed je best doen. jongen." Hein kijkt dan wat beteuterd: doet hij zijn best dan niet?

En zo is de klimax gekomen: speciaal onderwijs wordt geadviseerd!

Ondanks de lange voorbereidingstijd kunnen vader en moeder niet tot een besluit komen. Thuis komen de vragen: * moet Hein dan met een busje naar school? * hij wil vast niet naar een 'gehandicaptenschool'. * wat zullen de buren en al die anderen zeggen? * zou daar op die school echt meer individuele aandacht zijn? * hoe zullen zijn vriendjes het vinden?

Nog meer vragen, veel zonder antwoord. Een moeilijke verwerkingstijd wordt vaak afgesloten met een gesprek op de school voor speciaal onderwijs. Voor Hein zijn ouders is dat een reformatorische school, ver van hun woonplaats. De stap is gezet: de problemen niet over.

Het informatief gesprek

Na enig zoeken vinden de ouders de school voor speciaal

onderwijs. Hel lijkt wel een gewone school!

Op het plein spelen en rennen kinderen. Heel gewone kinderen! Binnen is het rustig en stil. Zou het toch nog meevallen? De meeste kinderen zien cr zo gewoon uit. Net als Hein.

In het gesprek met de direkteur van de school horen de ouders over:

a. De onderzoekskommissie

In deze kommissie participeren verschillende deskundigen. - de orthopedagoog/psycholoog Deze funktionaris probeert aan de hand van gegevens over Hein en na het afnemen van een psychologisch onderzoek een weergave te geven van

Heins funktioneren ten opzichte van zijn leeftijdgenootjes. Hij of zij geeft eventuele achterstanden op verschillende gebieden aan. Bijvoorbeeld: koncentratie. denk-leervermogen. werkhouding en andere (ontwikkelings) achterstanden. - de arts

De schooldokter doet een onderzoek, waarbij alle lichamelijke funkties aan de orde komen. Samen met een assistent(e) doet de arts verslag van de bevindingen in een schriftelijk rapport. Hierbij is het mogelijk, dat er direkt al een verwijzing naar dc huisarts plaatsvindt. We denken aan bijvoorbeeld spraakproblemen. motorische problemen, vergroeiingen en dergelijke. - maatschappelijk werkende

Natuurlijk is het van groot belang te weten waar en hoe de aangemelde leerling woont en leeft. Ook vragen en opmerkingen vanuit de huissituatie worden door dit kommissielid in een verslag weergegeven. - de direkteur

Tot slot is de direkteur van de school voor speciaal onderwijs de verzamelaar van alle beschikbare informatie over dit unieke kind. Gegevens van de basisschool, schoolbegeleidingsdienst logopedie, fysiotherapie en andere belangrijke informatie worden opgevraagd. De direkteur doet tevens zelf een onderzoek naar de pedagogische en didaktische vorderingen op de huidige school. Hoe doet Hein het in de basisschool? Meestal gebeurt dit op de school waar het kind zich thuisvoelt. de 'eigen' school dus.

Na verzameling van alle gegevens volgt een bespreking in de kommissie van onderzoek. waarna het kind al dan niet toelaatbaar wordt verklaard. Het is namelijk mogelijk dat bij dit kind een ander schooltype beter aan de hulpvraag kan voldoen (bijvoorbeeld l.o.m.). Het advies wordt zowel mondeling als schriftelijk aan de ouders meegedeeld. Uiteindelijk moet elk kind op het allerbeste plekje blijven of komen, om zo ver mogelijk te kunnen klimmen op de 'leerladder'. Het spreekt vanzelf dat arbeidsvreugde een heel belangrijk gegeven is in het schoolgaan, ook en vooral bij moeilijk lerende kinderen.

b. Het vervoer

In het gesprek met de ouders komt uiteraard het vervoer van Hein aan de orde. Hij gaat nu zelf lopend of op de fiets naar school. Straks is dat de bus. Voor Hein cn vooral ook voor de ouders een hele stap. Het is echter best prettig te weten, dat de kinderen doorsnee genomen de soms verre reis niet als een probleem ervaren. Integendeel...

De kosten van het vervoer worden grotendeels door de gemeente, waarin het kind woont, gedragen. Ouders betalen bij vrijwel alle gemeenten een bedrag van ongeveer ƒ200.-.

De organisatie van cn verantwoording voor het vervoer ligt voor de meeste scholen bij de gemeenten.

c. De school

Vervolgens horen de ouders hoe de school voor speciaal onderwijs probeert te werken. Elders in deze special lees je daarover. Bij de mondelinge 'sight-seeing' door dc school zal steeds naar voren komen, dat evenals op de basisschool ccn 'doel'programma gevolgd wordt. In alle vakken wordt lesgegeven door gewone mensen met gewone fouten.

Als afsluiting wordt de school doorgewandeld. De ouders kunnen nu zien en vragen. Ze hebben over de school gehoord, ze hebben met eigen ogen kunnen zien. waar hun jongen misschien een plekje zou kunnen krijgen.

d. Wat nu?

Samen met de ouders wordt bezien of zij hun kind officieel willen aanmelden. Na de lange weg, die de ouders met hun kind gegaan zijn. is dit min of meer een afsluiting van een periode. De stap is gezet, de kommissie gaat. in opdracht van het bestuur, aan het werk. Wat zal de uitkomst zijn?

En Hein?

Vaak blijkt een kind als Hein het als een opluchting te ervaren, om op een school voor speciaal onderwijs te kunnen en mogen gaan. Alle %'ooroordelen ten spijt!

De druk gaat van de ketel. Hein mag gewoon zichzelf zijn; fouten maken net als de anderen. Er zijn zelfs kinderen die minder goed dan hij kunnen rekenen!

Hein fleurt op. Vader en moeder zien het. De buren merken het. Opa en oma zien hun Hein terug.

De school voor speciaal onderwijs: gewoner dan je denkt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen