Marieke

Met loeiende sirene baant de ambulance zich een weg door het stadsverkeer. Auto's schuiven gehoorzaam en gewillig aan de kant en verlenen doorgang.

Het meisje ligt met gesloten ogen en kreunt soms. Ze gaat door een inktzwarte tunnel en er is geen weg terug. Met absolute dwang jaagt zij in de voortrazende ziekenauto naar de laatste etappe.

„Ik wil hem niet meer in huis zien. Je maakt het uit, je cijfers liegen er niet om", snauwde vader. Ze haalde gelaten haar schouders op.

„Wat heeft Ruud nou met mijn schoolprestaties te maken? ", had ze brutaal gevraagd. Geprikkeld door dc uitdagende blik in haar ogen cn het onverschillige in haar houding, had vader zijn geduld verloren.

„Moet jij dat nog vragen? ", bulderde hij. „Sinds je hem kent, gooi je met je pet naar je huiswerk. Het leven is voor jou een feest. Uitgaan en vrijen, dat zijn de dingen waartoe je nog in staat bent."

Hij sloeg met zijn vuist op tafel.

Met een snelle blik keek Marieke naar moeder. Die zat er zo zwijgend en instemmend bij, 't was zeker afgesproken dat vader haar de les zou lezen.

Vader was steeds bozer geworden. Uiteindelijk had ze in blinde woede haar tas gepakt en was dc deur uitgerend.

Wat had hij tc maken met haar relatie met Ruud? Zc was zeventien jaar cn volwassen genoeg om tc weten hoe ze haar leven moest inrichten. Vervelend dat Ruud van-

Vervelend dat Ruud vanavond niet thuis was.

Doelloos had ze door de stad geslenterd. Totdat het tc laat werd om nog langer rond te zwerven. Er bleef niemand anders over dan tante Marie.

Het was gaan regenen. Druipnat stond ze een kwartier later op de glimmende stoep van haar tante.

De deur zwaaide open voordat ze kans kreeg om te bellen. aan

„Kom binnen, kind", zei tante warm, „je vader hoopte al dat je hier zou belanden."

De zwaaiende lampen strooien schoksgewijs blauw grillig licht in het rond. De ambulance neemt een scherpe bocht.

Tegelijkertijd doorboren vlijmscherpe pijnscheuten haar lichaam. Tante Marie. die zich door geen honderd ambulancebroeders laat verjagen, houdt haar hand vast. ..Knijp maar. liefje", zei ze.

Ze woonde voortaan bij tante Marie. Ruud mocht niet binnenkomen, dat vond tante steilloos tegenover vader. Het hinderde niet. ze ging gewoon zelf naar Ruud. Zijn ouders waren vrijwel nooit thuis, ze hadden het rijk alleen. Van praten kwam niet veel, ze hadden het veel te druk met het ontdekken van eikaars lichamen. Wanneer ze dan naar het huis van haar tante terugfietste, voelde ze zich onbevredigd cn leeg. Haar ervaringen stemden niet volledig overeen met de stil gekoesterde voorstelling die zij als jong meisje had van het fenomeen liefde. Ze kon soms zo'n behoefte hebben aan een diepgaand gesprek met haar vriend.

Hij lachte haar altijd uit zodra ze een diskussie uitlokte, trok haar in zijn armen en smoorde haar wensen.

„Gaan we niet te ver. Ruud? ", had ze eens gevraagd.

„Daar zul jij last van hebben", spotte hij, „bovendien kan ik nergens in de Bijbel lezen dat jc persé moet wachten tot je getrouwd bent. Als je maar van elkaar houdt, is het goed. Je hebt natuurlijk mensen die met Jan cn alleman.... nou ja. dat veroordeel ik ook. Zoals wij doen. is het een eerlijke zaak.

Als ik genoeg geld heb, gaan we immers toch trouwen. En ik neem toch altijd voorzorgsmaatregelen? "

Zc leefde in twee werelden. Die van Ruud cn die van tante. Tante was zo lief en zacht. Zo wijs en verdraagzaam. Tante hield zielsveel van haar naamgenootje en dat was wederzijds. Als tante haar een enkele keer vermanend toesprak, deed haar dat eigenlijk veel meer dan zij het zichzelf wilde bekennen. Bij tante voelde zc dat het regelrecht uit haar hart kwam.

Tante had heel duidelijk slechts een doel voor ogen: leven tot de eer van de Heere.

Als zc sprak over de liefde tot de Heere in haar hart, dan brak er iets bij Marieke.

Haarscherp voelde ze op die momenten hoezeer deze wereld verschilde met die van Ruud. Ze was er niet gerust op.

Tante verschilde zo met haar eigen moeder. Moeder was een ijdele vrouw die opging in mooie kleren en haar parttime baan. De kinderen waren immers groot en moeder kon wel een centje extra gebruiken om dc mode, de betere mode, op dc voet te volgen. Vader had een erg druk bestaan. Avonden was hij op pad en volgens

Marieke koesterde hij zich in de wetenschap dat hij graag gezien was bij de mensen. Marieke had bij Ruud de

gezelligheid gevonden die ze thuis miste.

Het zijn niet de handen van haar moeder die haar ijskoude voeten venvannen. Het zijn tantes zorgzame handen. Die handen zijn overal waar ze zijn moeten. Ze wissen het klamme zweet van haar voorhoofd en drukken bemoedigend de hare.

..Even volhouden, lieve kind. We zijn er bijna."

..Nog vijf minuten ", vult de broeder aan.

Ruud had verontwaardigd gereageerd op haar voorzichtige toespelingen over eventuele gevolgen die hun manier van samenzijn kon krijgen. Hij geloofde er niets van.

Toen ze meer zekerheid had gekregen en hem daarvan op de hoogte bracht, was hij woedend geworden. Het was zijn eigen schuld. Hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan.

Over trouwen repten beiden geen woord.

Het leven ging schijnbaar gewoon door. Zc bleven elkaar bij Ruud thuis ontmoeten. Toch was er iets in hun relatie veranderd. Het vuur van de hartstocht doofde geleidelijk aan en er kwam geen verdieping voor in de plaats. Ruud begon haar saai te vinden, dat voelde ze met vrouwelijke intuïtie. Zijzelf had enorm behoefte aan geestelijk kontakt. Steeds meer raakte zc ervan overtuigd dat ze het leven niet met hem zou kunnen delen. Ze hadden gespeeld met vuur terwijl ze absoluut niet bij elkaar pasten. Ze kon niet met hem praten.

Haar bezoeken namen af. Eenzaam doorworstelde ze de weken. Langzaam maar zeker ging ze inzien hoe hol en leeg de gevoelens geweest waren die ze voor elkaar hadden.

Het lichamelijke aspekt in hun verhouding had de boventoon op een ongezonde

manier gevoerd. Hun eerste verliefdheid was overgegaan in onverzadigbare hartstocht in plaats van een rijpende liefde. Er was geen sprake van echte, warme liefde. Ze hadden oppervlakkig met elkaar geleefd, dat was alles. De nood steeg. Tante voelde scherp, tante wist.

Ze hoefde niets te zeggen en op een avond huilde ze met haar hoofd in tantes schoot tot ze geen tranen meer had.

De ambulance rijdt door de poort van hel ziekenhuis en komt met piepende banden tot stilstand bij de ingang. Vaardige handen tillen haar uit de wagen en rijden haar snel op de brancard naar binnen. Haar ogen zoeken een moment in paniek naar tante Marie. Glimlachend voegt de kleine vrouw zich bij de voortsnellende broeders. Ze knikt geruststellend. Marieke sluit haar ogen. Ze blijft bij me. weet ze. ze zal me niet alleen laten.

Tante had een vervelende eigenschap, vond Marieke. Ze beluisterde 's avonds preken.

Als Marieke thuiskwam van Ruud, gebeurde het vaak dat tante de kassetterekorder niet afzette. Ze gebaarde haar dat ze cr wel even bij kon komen zitten. Niets vond Marieke zo irritant als dat gedwongen luisteren naar die zangerige preekstemmen. Op een avond kwam ze later thuis dan gewoonlijk. Ze had met Ruud bij dc snackbar nog even een kroketje gehaald en was daar bij de televisie blijven plakken.

In de keuken hoorde ze al dat het weer zover was: tante had niet bepaald zacht een bandje opgezet. Met de deur in haar hand overwoog ze een snelle spurt naar boven.

Eigenlijk kon ze dat niet maken, want tante wist dan niet dat ze al thuis was. Zc wachtte altijd op haar.

Opeens hoorde ze de dominee iets zeggen dat haar aandacht trok. Onbeweeglijk bleef ze in de gang staan luisteren.

„Deze dingen doet gij. en Ik zwijg; gij meent dat Ik ten enenmal ben gelijk gij; Ik zal u straffen, en zal het ordentelijk voor uw ogen stellen." De dominee citeerde de tekst uit een psalm en hield zijn gehoor voor hoe God vertoornd is over de zonden en deze niet door de vingers ziet.

Marieke kon zich niet verroeren. Pas toen de gemeente begon tc zingen, kwam ze schoorvoetend de kamer binnen.

De maanden die volgden was tante haar steun en toeverlaat geweest. Er waren zoveel vragen en problemen.

Trouwen? Moet ze een huwelijk aangaan met Ruud, terwijl hij over het' zondige van hun levenswijze niet wil praten? Ze was er toch zelf bij geweest? Hij vond dat ze maar vroom begon te worden.

Ongehuwde moeder blijven? Hadden ze eigenlijk al niet als man en vrouw geleefd? Wekenlang worstelde ze met deze vragen.

Langzamerhand kwam ze tot dc konklusie dat ze niet met Ruud kon trouwen. Vooral omdat ze geestelijk niet één waren. Maar een oplossing voor haar problemen gaf het besluit om zonder Ruud door het leven te gaan niet.

Gelukkig begreep tante haar besluit. Ze beloofde haar te helpen waar ze kon.

Toch was er iets in Marieke dat ze zelfs tante Marie niet durfde vertellen. Ze vreesde voor de straf van de Heere die onherroepelijk volgen zou, dat stond voor haar vast.

Bovendien besefte ze niet alleen met Ruud in zonde te hebben geleefd, het was nog veel erger, ze had haar hele leven al tegen de Heere gezondigd. Ze had nooit een afbreking van haar zwangerschap durven overwegen omdat zc niet nog meer tegen de Heere durfde te zondigen.

Haar zonden benauwden haar steeds meer, uiteindelijk gaf ze ook dit geheim aan tante prijs.

„Kindje, wat heb ik hier veel om gebeden", zei tante ontroerd. „Ik heb tijdens de avonden, die je bij die jongen doorbracht, geworsteld met de Heere en Hem gesmeekt of Hij je ogen wilde openen. Want de Heere is het zo waard om gediend te worden. Hij is zo'n goede, lieve God." „Nee, nee, niet voor mij", had ze uitgesnikt.

„Toch wel. Je mag Hem aanroepen in je nood. Juist voor mensen die het van zichzelf niet meer verwachten. wil Hij een Redder zijn."

Tante was gaan spreken over de tere zaken van het geloof, over dc mogelijkheid van zalig worden. Vroeger zou deze taal haar geërgerd hebben, nu dronk zij dc woorden in. Steeds meer wilde zij weten van deze dingen. Het verlangen naar vrede met God groeide in haar hart. Zo gebeurde het dat ze voortaan samen preken zaten te beluisteren in het knusse kamertje van tante Marie.

Haar ouders schaamden zich ontzettend voor hun dochter. Iedereen vond het beter dat ze bij tante bleef. Verlegen hadden haar ouders haar schuldbekentenis aangehoord. Erg op hun gemak waren ze niet.

„Je hebt een zoon. een klein lief kindje", zegt tante Marie zacht in haar oor. De dokter legt een rose hoopje mens in haar armen. In zonden ontvangen en geboren. Ze glimlacht door haar tranen naar tante. Ze begrijpen elkaar zonder woorden. Dit kindje heeft ze ondanks alles toch van de Heere gekregen en ze mag hem. met alle gebreken, opvoeden in de vreze van de Heere. Een onmogelijke opdracht. Met Gods hulp een heerlijke opdracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen