Moeder en kind in onze samenleving

„Is dit niet te zwart-wit gesteld? " werd gevraagd op dc Pagina's voor haar in 'Daniël' nr. 4 (19 februari jl). Daar willen we nu wat verder op ingaan. Het eist veel aanpassingsvermogen om vanuit een volledige baan in ccn totaal andere situatie terecht te komen.

Als eerste is daar de geboorte van de baby. Als alles goed mag verlopen en moeder en kind zijn in een bepaalde regelmaat gekomen, is er vaak tijd over.

Er zijn moeders die dan erg graag wat meer kontakten in het maatschappelijk leven hebben. Ze vragen zich af. wat nu? De tijd vullen met eindeloos winkelen en overal koffiedrinken? Deze tijdsvulling geeft geen voldoening, is niet goed voor de moeder, en dus ook niet voor het kind. Het omgaan met de vrijheid om de tijd zelf in te delen als huisvrouw moet men leren.

Kijk eerst eens goed om u heen. Kan men iemand een plezier doen met een bezoekje? Is er nog iets in de gemeente te doen? Wanneer men openstaat voor kontakten cn bereid is tot hulpverlening, komt er meestal wel wat. Het maakt wel verschil in welke omgeving men woont, na het trouwen. Wonen de ouders of schoonouders in de buurt, of woont men in een omgeving waar men niemand kent? In een bepaalde omgeving is het niet zo moeilijk om oppas te krijgen. Minder eenvoudig is het in een vreemde omgeving.

In beide gevallen is het wel belangrijk of de oppas wel eenzelfde levensovertuiging heeft en over opvoeding hetzelfde denkt.

Een gezin met leeftijdgenootjes is heel prettig. Er kan dan over en weer wat voor elkaar gedaan worden. De kinderen zijn dan gewend in een vertrouwde omgeving.

Hopelijk heeft de gemeente waarin men nieuw binnen komt oog voor jonge mensen en jonge gezinnen. Dit is voor de vrouwenvereniging een taak om daar acht op te slaan. Ook een goede buurvrouw is heel belangrijk, die af en toe eens op dc kinderen let. of oppast. Natuurlijk zijn er de mogelijkheden om weg te gaan als de man thuis is.

Wanneer men naast het gezin tijd heeft om er iets bij te doen. laat het niet steeds méér tijd vragen. Als het teveel is. stop er dan meteen mee; er komt heus wel weer iets anders wat beter past. Het is belangrijk dat men zijn grenzen kent en die van de man cn de gezinsleden, die aan ons zijn toevertrouwd.

Opvoeden is geestelijk vormen

Ook vaardigheden aanleren om in de maatschappij te kunnen funktioneren, vanuit de geestelijke vorming die men tracht mee tc geven. Als de kinderen klein zijn. zijn ze zo ontvankelijk. Laten we die tijd ons niet laten ontnemen. Juist op die jonge leeftijd kunnen we hen veel uit de Bijbel vertellen cn over dc Hcerc met hen spreken. Als ze ouder worden, wordt het vaak zoveel moeilijker.

Prediker 11 vers 6 roept op: „Zaai uw zaad in de morgenstond, en laat uw hand des avonds niet af; Gij weet niet. wat recht wezen zal. of dit of dat. of dat die beide tc zamen goed zijn zullen".

Sedert de Mammoetwet in dc jaren zestig in werking getreden is. is er veel veranderd in de opleiding van de meisjes. Door de leerplicht tot en met 16 jaar. krijgen de meisjes de gelegenheid om een verdere opleiding te volgen op het niveau waarvoor ze talenten gekregen hebben. Daardoor is ook dc zelfstandigheid van de jonge vrouw toegenomen.

Het emancipatiebeleid heeft daar gebruik van gemaakt om de vrouw allerlei negatieve dingen voor ogen tc stellen alsof het huwelijk en gezin minderwaardig zijn. Natuurlijk is het in het huwelijk en gezin niet volmaakt. Zelfs is het in sommige gezinnen en huwelijken slecht. Maar daar mogen we niet van uit gaan. En zeker niet als mensen die getrouw willen zijn aan Gods Woord.

De emancipatiegedachte gaat cr van uit dat dc vrouw bevrijd moet worden en moet kunnen werken en daardoor zich moet kunnen ontplooien. Zodoende i.s er in de loop der jaren steeds meer kinderopvang gekomen, wat door de regering nog steeds gestimuleerd wordt.

Is kinderopvang goed?

Er wordt door pedagogen verschillend over gedacht. Twee vrouwelijke pedagogen hierover in een vraaggesprek in de Volkskrant van 21 december 1992. Mevr. Singer is vóór kinderopvang. Mevr. Lodewijcks-Frenken denkt er anders over.

Mevr. S: Ik begrijp niet dal iemand durft beweren dat kinderen in de hele-dag-opvang niet goed worden opgevoed.

Mevr. L: Wie zo redeneert maakt kinderen slachtoffer van een egocentrische maatschappij. Kinderen moeten niet worden opgevangen maar opgevoed.

Mevr. S: Onze ideeën gaan over een twee-relatie: moeder en kind. Als leidsters in de kinderopvang dat doen. dan rennen zc de hele dag en hebben maar anderhalve minuut per kind. Je hebt een andere opvoedingstechniek nodig. Je moet kijken hoe kinderen met elkaar kunnen spelen.

Kinderen vragen begrip

Mevr. L: Hele-dag-opvang is wellicht goed voor de ouders, maar niet voor de kinderen.

Als ouders daarvoor kiezen, vinden ze andere dingen belangrijker dan de opvoeding van hun kind. Als ouders hebben we de plicht voor de kinderen te zorgen, die recht doet aan dc kinderen. Als niemand zich verantwoordelijk stelt voor een kind. op een manier die recht doet aan het kinderleven, dan is het voor een kind veel moeilijker om zeil'op te groeien tot een volwassene die verantwoordelijk kan zijn voor zichzelf. Laat staan verantwoordelijkheid voor een ander kan dragen.

Ouders kunnen keuzes maken die niet goed zijn voor de kinderen. Als hier geen principiële diskussie meer over mag zijn. in wat voor samenleving leven we dan?

Verder stond cr in de Volkskrant van 9 februari 1993 een verslag van een gesprek met de hoogleraar pedagogiek M. van IJzendoorn te Leiden. De vraag of kinderopvang goed is voor kinderen is niet meer aan de orde. Kinderopvang is er en steeds meer ouders kiezen ervoor. Men zegt dat de ouders de kinderen met een gerust hart een flink deel van de week aan derden kunnen overlaten, mits dc kwaliteit van de opvang maar goed is. Wat de kwaliteit betreft staat de diskussie nog in de babysokjes.

Tachtigduizend kinderen maken gebruik van de opvang, nog honderdzeventigduizend zijn op zoek naar een plaats. In dc meeste plaatselijke gemeenten is de kinderopvang gebonden aan een verordening naar het model van dc Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) opgesteld in 1990.

Daarin staan richtlijnen op het gebied van veiligheid, ruimte, groepsgrootte en personeel. Dc richtlijnen worden vrijwel nooit gekontroleerd. Er ontbreken ook pedagogische richtlijnen.

De band tussen kind en leidster is een belangrijke vereiste. Jammer genoeg is het verloop onder de leidsters groot. Jonge kinderen moeten dan steeds weer afscheid nemen en dat kunnen ze heel slecht verwerken.

Hij noemt nog een belangrijk punt. De kinderopvang moet aansluiten op hel gezin cn de mogelijkheden van het kind. Goede kwaliteit wil ook zeggen dat er geregeld overleg is over de opvoedingskwesties. In de praktijk blijkt dat ouders al blij zijn dat ze een plaatsje krijgen.

Een werkende vrouw merkt nog het volgende op: „Je komt in een soort machtskonflikt met je kinderen terecht. Een machtskonflikt over dc tijd. Daar hebben veel vrouwen mee te maken. Kinderen leggen - volkomen terecht - een claim op je. Als zij aandacht vragen moet daarop gereageerd worden - zeker de eerste jaren. Doe je dat niet. dan bestaat het gevaar dat ze zonder zelfvertrouwen opgroeien. Dan zie je het verraderlijke van de ontplooiingsideologie: omdat ouders zich zo nodig moeten ontplooien, wordt het kind verwaarloosd. Als het zo veT gaat. ben je diep gezonken".

In de officiële stukken van dc emancipatiebeweging komt men steeds meer tegen: het gaat om de macht lussen dc man en de vrouw, zowel in het huwelijk als in de maatschappij. Op dit altaar wordt alles geofferd. Liefde, huwelijk, gezin en kinderen. Letterlijk: abortus, figuurlijk: de kinderen niet meer opvoeden, maar grootbrengen.

Het staat haaks op wat de Heere leert in Zijn Woord in Efeze 5. Als we dat hoofdstuk goed op ons in laten werken, wordt het Woord van de Heere steeds dierbaarder. Leest u het eens na. Er staan zoveel vermaningen en opwekkingen in. Vers 10: „Beproevende wat de Heere welbehagelijk zij".

Vers 22: „Gij vrouwen, weest aan uw eigen mannen onderdanig, gelijk aan de Heere".

Vers 25: „Gij mannen, hebt uw eigen vrouwen lief. gelijk ook Christus de Gemeente liefgehad heeft, en

Zich/elven voor haar heeft overgegeven". Is er wederzijds respekt voor elkaar? Het gaal in een huwelijk toch niet om macht, maar om liefde en waar liefde heerst, is geen heerschappij. Ook wat betreft eikaars fouten leert de Bijbel ons:

„Hoeveel maal zal ik mijn naasle vergeven? Zeventig maal zevenmaal".

Een van de grondregels van het Koninkrijk van God is ..Gelijk ook wij vergeven". Hoe meer we over alles nadenken, hoe meer we zien dat niemand zonder genade kan. Hoe diep is onze verlorenheid: vijand van God. van onze naaste en van onszelf.

Door onze blindheid zien wc niet. dat we steeds verder wegzinken in de wetteloosheid, daardoor de christelijke normen en waarden verwoestend. We moeten ons - au de nieuwe wetten in de Tweede Kamer aangenomen zijn - zeer goed bezinnen wat dit voor ons en onze kinderen betekent. Wij voelen dan te meer dat wijsheid ons ontbreekt. Mocht het Woord van God ons tot een licht op ons pad zijn en een lamp voor onze voet. wanneer we in Jakobus 1 vers 5 lezen: „En indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere. Die een iegelijk mildelijk geeft, en niet verwijt: en zij zal hem gegeven worden".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen