Alle dagen...

De eerste avond alleen... Marthe zat op dc bank. Ze keek de lege kamer rond. ..Alleen", zei ze zacht. ..moederziel alleen."

Ze zag de stoel, moeders stoel. F.lke avond zat zij er te breien. Af en toe zei ze een enkel woord. Moeder was nooit zo pralerig geweest.

Marthe zuchtte diep. Juist de kerstdagen waren fijn geweest. O ja. ze wisten wel dal moeders lichaam langzaam zwakker werd. ..Nog drie weken, misschien", had de dokter gezegd, maar hoe vaak hoorde je "t niet anders? Moeders blije geest bleef geloven in het wonder...

F.n toen. zo heel plotseling, was zij er niet meer. Ze zat in dc slocl met haar breiwerk, maar haar handen waren krachteloos geworden. Marthe rilde. Ze beleefde die vreselijke, donkere avond opnieuw. En het 'waarom' wrong haar keel dicht.

Ze stond met een ruk op. Vooruit, het was al lang koffietijd. Als je bijna negentien was. kon je heus wel voor jezelf zorgen! Ze glimlachte opeens. Tante Micn vond van niet. Tante Micn wist wel een goed kosthuis, met een lieve, moederlijke vrouw. Ach. tante wilde niet begrijpen, dat zij hel liefst in moeders huisje wilde blijven. Zolang ze 't zich kon herinneren, hadden ze cr gewoond...

Marthe zette koffie. Het was vreemd: een klein beetje water, anderhalf schepje koffie en een scheutje melk. Ze realiseerde zich opeens, dat moeder er altijd geweest was Ze vond /ichzell geen figuur voor de vrouwcnveieuigmg ze /, it liever knus niet haai breiwerk in huis Maithe klemde haai lippen op elkaar \Itijd was zi| er. en /e li.id haai tallo/e keren alleen gelaten .Och moeke ', /ei /e /achi. ..kon ik hel maai góed maken.

Ze dronk de kolfie waim Ze zat op het puntje van de bank. de hele avond. En de kamer was zo vreemd, zo stil. zo akelig stil. Zou ze 1111 altijd alleen zijn?

Op de rand van haar bed zat ze lang met het bijbels dagboek in haar handen. Elke avond rond tien uur pakte moeder het. En dan zei ze: ..Wc gaan dc dag besluiten. Marthe." Gisteren had oom Gart het gedaan en eergisteren ouderling Wendhoven.

Ze staarde naar de kleine letters. Had het zin om tc lezen en tc bidden? Moeder had altijd in een wonder van God geloofd, maar 'l was nooit gekomen. Moeders lichaam werd afgebroken door venijnige kankercellen... Waarom - er waren nog zoveel vragen, die ze haar had willen stellen... Had het zin...? Ze hoorde moeders stem weer. Zij waarschuwde tegen een leven zonder de Heere. Er kwam een zachte glans op haar gezicht, als ze vertelde over Gods genadewerk. Marthe wist het. al heel jong: mijn moeder is een kind van de Heere. Marthe las. Haar gedachten dwaalden telkens weg. Geërgerd klapte ze het boek dicht. Wat had ze op dit moment aan die mooie herinneringen? Moeders stoel was leeg en bleef leeg. F.n zij moest alleen verder, het nieuwe jaar in...

De volgende morgen was ze vroeg wakker. Ze keek naar de verlichte wijzers van het wekkertje. Halfzeven - ze kon nog een uur slapen! Maar de slaap kwam niet. Ze hoorde de regen legen 't raam kletteren. Met een diepe zucht dook ze nog 'ns onder haar dekbed. Klokslag half acht stapte ze eruit. Huh. gauw de kachel omhoog! Als moeder dan straks... Meteen stond ze stil. Daar was de harde werkelijkheid weer. zonder moeder. Wild veegde ze over haar ogen. ..Stel je niet aan", zei ze boos. Ze kleedde zich snel aan. liep haastig langs moeders kamer naar beneden. Op de keukentafel stond haar broodtrommel. Ze was vergeten het ding af tewassen.

Nog nooit had ze zó haastig gegeten en zó snel een psalm gelezen. Er was een vreemde gejaagdheid in haar. En toen ze de buitendeur dichtklapte en de sleutel omdraaide, kwam de opluchting. Ze zou niel langer alleen zijn...

Op school wensten ze elkaar een gelukkig nieuwjaar. Marthe zag. dat ze een beetje schuw haar kant opkeken. Ze liep naar de groep toe. „Allemaal een gelukkig nieuwjaar!", zei ze. harder dan ze wilde. Er werd iets gemompeld. Er werd gekucht.

..Hoe is "t. Marthe? " vroeg Harry toen. Zijn warme stem brak iets in haar. „Slecht", zei zc kort. „Mijn nieuwjaar is niet bepaald gelukkig." Ze schrok een beetje van dc woorden, 't Was of ze moeder 'l hoofd zag schudden. „O nee. gekondoleerd". reageerde Hetty. .."t Is wal. hoor. je

moeder..." Ze zuchtte overdreven. Marthe keek haar recht aan. Hoe wist je. dat het 'wat was", als je moeder nog leefde.

..Och. ik zag het aankomen", zei ze. Ze haalde haar schouders op. Toen kwam dc docent naar hen toe. Het eerste lesuur begon. En heel even kon Marthe vergeten.

In de pauze kwam Harrv bij haar zitten. ..Als je er 'ns een avond uitwilt. ben je welkom hoor", zei hij.

Marthe glimlachte. „Eijn". reageerde ze. ..'( Is wel stil hoor. zo alleen." Waarom zei ze dit - ze praatte eigenlijk nooit met Harrv. Ze wist niet eens. of hij kerkelijk was...

..Kan ik me een béétje voorstellen", knikte Harrv. ..Mijn moeder is niet overleden hoor. maar "k zie haar ook nooit. Zc heeft een erg interessante baan. zie je." Hij lachte schamper. „Gezellig, hè? !" Marthe keek langs hem heen. Moeder was er altijd geweest - wat had ze het weinig gewaardeerd...

„Misschien kom ik wel "ns". zei ze. ..Je woont vlakbij mij. hè? " Hij knikte, noemde de straatnaam. „Nummer negentien", kwam hij.

Drie avonden later werd het haar tc veel. Zc had het idee. of de muren op haar afkwamen. Wankelend sfond zc op. ..Ik ga naar Harrv". dacht ze. „ik móét ergens heen." Ze trok haar jas aan. Toen zc al buiten stond, merkte zc dat ze geen sjaal omhad. Och. wat maakte het uit..? Zo koud was 't niet cn zc had in geen jaren meer griep gehad.

Dc straat was dichtbij. Op nummer negentien was alles donker. Haar hand reikte naar de bel. Stel je voor. dat hij niet thuis was... Wat moest ze dan..? Toch naar tante Mien?

Na haar tweede belletje ging de deur open. Er stond een donkere vrouw in het schemerlicht van de nauwe, volle hal. ..Hallo", zei zc. Zc keek afwachtend. Marthe haalde haar schouders op.

„Is Harrv thuis? ", vroeg ze. „Ik ben een groepsgenoot van de opleiding. En. eh. hij..." De vrouw schudde haar hoofd.

„Ben je zijn nieuwe vriendin? " wilde ze weten. Haar ogen dwaalden van boven naar beneden.

Marthe schudde haar hoofd. „Ik ben gewoon Marthe. Maar. eh. dan ga ik maar weer." Ze voelde zich net een klein kind. Als deze vrouw Harrv's moeder was. leek hij in niets op haar.

„Goed", knikte de vrouw. ..Ik zal zeggen, dal je geweest bent. Kan hij je bellen? " Ze wilde toch nog moeite voor haar doen... Marthe knikte aarzelend.

„Hij weet m'n telefoonnummer", zei zc. „Doeg."

Hel huisje was weer even leeg en koud als altijd. Marthe huilde, met haar gezicht tegen tic koude tegels van de douche. ..O God", zuchtte ze. ..God van mijn moeder, waar bent U? Ik moet alleen verder, maar ik kan niet. ik wil niet. Waarom nam IJ juist móéder weg? Moeder deed immers alles, wat U wilde..? "

De bel ging. heel doordringend. Marthe boende snel haar gezicht droog. Ze wreef over de rode vlekken in haar hals. Als er nu maar geen zielige zeur voor de deur stond... Iemand, die moeder o zo goed gekend had en het o zo erg vond. dat zc er niet meer was. maar die hel o zo gauw weer naast zich neer kon leggen, zodra hij buiten stond...

In het licht van de buitenlamp zag ze Harry staan. Vlug draaide ze de sleutel om. ..Kom erin", zei ze. ..Ik ben net bij jou geweest..." Harry stapte binnen.

..M'n moeder zei het", knikte hij. ..Hoe is "t? " Hij keek naar de kapstok, trok z'n jas uit. Marthe glimlachte.

..Wil je koffie? ", vroeg ze. ..Ja. hang je jas daar maar op. Ik. eb..." Ze haalde haar schouders op. ..Ik werd raar van de stilte. Harry. En toen dacht ik aan jouw woorden. Daarom..."

Even later zaten ze samen in de kamer. Harry roerde in zijn koffie. Marthe zat in moeders stoel. Zc glimlachte zacht. Hoe anders leek de kamer nu... Stel je voor. dat Harry... Ze schudde haar hoofd. Wal een rare gedachte: ze kénde hem amper. Ooit had ze aan moeder verteld, dat er bijna niemand van de opleiding elke zondag twee keer naar de kerk ging. Harry leek erg modern en... Er kwam twijfel in haar. Wat deed ze hier. met een onkerkelijke jongen? Ging ze dan toch weer verkeerde wegen? Was ze moeders ernstige woorden nu al vergeten? Ze zette haar mok met een klap op de tafel neer. ..Nee moeder", dacht ze. ..maar... ik voelde me zo akelig alleen en die jongen... ach. hij wil niets verkeerds."

Harry kuchte. ..Vertel 'ns wat over je moeder. Marthe". kwam hij. ..Als je wilt. tenminste..." Marthe keek langs hem heen. ..Wat moet ik vertellen? " schokschouderde zc. Ze voelde een felle pijn. Harry kuchte weer. ..Geloof jij in de hemel? " vroeg hij toen. Mart hes ogen werden groot. Wat zei hij daar? Zie je wel. dat ze een vreemde, onkerkelijke jongen in huis gehaald had... Als tante Mien het hoorde... Ze zou meteen zeggen, dal het niet vertrouwd was om haar in moeders huis te laten wonen. En oom Gart zou 't roerend met z'n vrouw eens zijn.

..Geloof jij bijvoorbeeld, datje moeder nu in de hemel is? ", kwam Harry weer. Ze voelde. dat hij haar recht aan keek. Langzaam knikte ze.

Ja", zei ze zacht. ..want m'n moeder. Harry. m'n moeder was een echt kind van God. dat weet ik zeker. En kinderen van God mogen na hun sterven naar de hemel." Ze zweeg, verlegen. Nog nooit had ze met een groepsgenoot over de kerk of de Bijbel gepraat. En nu. deze konfrontatie En jij..? " aarzelde ze.

Harry haalde zijn schouders op. ..Ik weet het niet", zei hij eerlijk. ..Maarre. als jij dat toch gelooft van je moeder, dan. dan mag je eigenlijk niet boos ofzo. zijn. In de hemel is iemand helemaal gelukkig, hè? Nou dan!" Diep in haar hart moest Marthe hem gelijk geven. Ze haalde haar schouders op. ..Je praat er erg gemakkelijk over", verweerde ze zich. ..Dan mag ik me natuurlijk ook niet vreselijk alleen voelen, hè? Enne..." Ze durfde niet verder te gaan.

Harry aarzelde, zag ze. Toen zei hij: „Eigenlijk niet. nee. Geloof jij in God. Marthe? Ze zeggen, dat Hij dan heel dichtbij je kan zijn..." Z'n slem was vol vraagtekens. Marthe knikte langzaam. ..Dat zei moeder ook altijd", antwoordde ze. ..Maar ik..." Ze klemde haar lippen op elkaar. Zij. het nette, kerkelijke meisje, kon toch niet tegen Harry zeggen, dat ze niets, helemaal niets bezat van moeders geloof...?

Ze zaten nog een poosje en ze babbelden over van-alles-ennog-wat. Het was gezellig. Marthe vond de tijd veel tc snel gaan. Om half elf stapte Harry op.

..Bedankt", zei hij. ..En sterkte ermee." Hij keek haar recht aan. „En als je 'l weer 'ns moeilijk licht..." Ze glimlachte. ..Jij ook bedankt", kwam ze. Toen hij weg was, pakte ze het bijbels dagboek. ..1 Ieel dichtbij", dacht ze. ..De Heere wil heel dichtbij je zijn. Dan ben je wel alleen, maar niet eenzaam." Zó was moeders leven geweest - zou ook haar leven zo kunnen worden?

Ze las de dagtekst. „En ziet. Ik ben met ulieden al de dagen tol de voleinding der wereld. Amen." Er drongen opeens tranen. Dit was één van dc teksten, die moeder sterk aangesproken had in de maanden van haar ziek-zijn. En ze had het met klem gezegd: „Al de dagen. Marthe. als jc Hem mag kennen. Hij laat je nooit alleen."

Marthe vouwde haar handen. „O Heere". zei ze zacht. ..maak me zoals moeder. En ga mee. het nieuwe jaar in. Al de dagen..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen