Keerpunt

Een dag in het vroege voorjaar. Eén van de eerste dagen dit jaar dat de zon volop schijnt. Een zee van licht na dagen vol van grijze somberheid. In de keurig aangelegde tuin bij het komputerbedrijf bloeien de krokussen.

Erik van Houten konstateert dat alles van achter zijn bureau, maar hij kan er niet echt van genieten. Het stralende zonlicht doet de sombere gedachten die hem bezig houden, niel verdwijnen. Voordat hij zich weer aan zijn werk wijdt, ziet Erik nog juist hoe een vogel voor het raam langs scheert en vervolgens klapwiekend opstijgt. Een symbool van vrijheid. Een kontrast met de werkelijkheid. Een werkelijkheid die bestaat uil een beeldscherm vol getallen die nog vele bewerkingen moeten ondergaan.

Er zijn lijnen in zijn leven aan te wijzen, die al ver voor die bewuste middag hun beginpunt hebben.

Daar is het gezin waaruit hij komt. Vader, moeder, drie zoons. Erik is de middelste van de drie kinderen. Zijn vader is een suksesvol zakenman, nuchter en hardwerkend. De begrippen winst en karrière staan hoog in het vaandel bij hem. De beide broers van Erik aarden duidelijk naar hun vader.

Erik daarentegen lijkt veel meer op zijn moeder. Zij is een gevoelige vrouw. Het geloof heeft een centrale plaats in haar leven. Telkens weer laat zij merken, dat voor haar andere, diepere waarden gelden dan een vorstelijk inkomen en een schitterend huis. Bij haar kan Erik steeds terecht met al zijn vragen. Bij haar kan hij zijn belevenissen en ervaringen kwijt. Bij haar kan hij zichzelf zijn.

„Weet je nu nóg niet wat je wilt gaan doen? Jc kunt zo in de zaak terecht. Dat heb ik je steeds gezegd. "

Hoe vaak zijn vader deze en dergelijke opmerkingen gemaakt heeft een paar jaar geleden, weet Erik niet meer. Eén ding wist hij al die tijd wél zeker: nooit met zijn vader en zijn broers in één zaak te willen werken. Hij zou zich daar niet kunnen ontplooien.

Op een dag had hij de stoute schoenen aangetrokken en gezegd dat hij er wel iets voor voelde om groepsleerkracht le worden. Hij las de minachting van het gezicht van zijn vader en wist al hoe hij zou reageren. Zijn vader had inderdaad geen tijd nodig om na te denken: „Daar zul je nooit rijk van worden", had hij gezegd. Zijn jongste broer was gelukkig niel thuis op dat moment. Die zou ongetwijfeld heel negatief gereageerd hebben. Zijn oudste broer had niet-begrijpend zijn schouders opgehaald. „Waar je zin in hebt", had hij gezegd, „maar ja, je bent altijd al anders geweest dan wij. Ma zal je wel beïnvloed hebben. ïk moet niets hebben van die softe beroepen."

Voor de zoveelste keer in zijn leven had Erik zich onbegrepen en gekleineerd gevoeld. Anderhalfjaar geleden.

Een groepje HAVO-5 leerlingen staat na te praten over dc eerste tentamenperiode. De één na de ander komt echter tot de konklusie dal nakaarten weinig zin heeft. Iedereen is blij dat er een paar rustiger weken voor hen liggen.

..Ik ga er zo vandoor", zegt Marjoke. .."k Moet nog een paar boodschappen doen. Morgen komt er ook niets van. want dan is 't open dag van de PABO."

Dat bepaalt hen allemaal bij de belangrijke keus die ze moeten maken. Binnen afzienbare tijd zal ieder moeten beslissen of hij of zij een vervolgopleiding gaat volgen en 7.0 ja. welke.

..Wat ga jij eigenlijk doen. Erik? ", vraagt één van de jongens.

Erik heeft, zwijgzaam als gewoonlijk, wat achteraf mee staan luisteren. Hij schrikt een beetje van die vraag. Wat aarzelend zegt hij: ..Misschien ga ik wel naar dc PABO". „Je meent het", zegt één van de meisjes verbaasd.

„Watje daarin ziet", reageert Adriaan niet-begrijpend. „Zie je je al rondhuppelen met die kleutertjes? "

„Nou ja", vindt Kees berustend, „misschien dat jij daar nog wel past. Voor mij zou het in ieder geval niets zijn."

„Wat heb je er nu aan om zo tc doen? ", vraagt Marjoke wat geërgerd, ., 't Lijkt me een mooie opleiding en ieder moet toch voor zichzelf beslissen." Haar woorden dringen niet eens meer goed lot Erik door. De reakties van de anderen hebben hem gekwetst. Hij heelt

toch altijd al het gevoel dat hij een beetje buiten de groep staat. Als hij inderdaad voor de PABO kiest, ligt hij er waarschijnlijk helemaal uit. Op dezelfde middag dat hij op school voor het eerst aarzelend zijn idee heeft durven uitspreken, komt hij tot de konklusie dat het geen werkelijkheid mag worden.

Zijn vingers drukken vaardig de toetsen in. De ene bewerking na de andere wordt door de komputer uitgevoerd. Als hij een printopdracht heeft gegeven, ziet Frik met een wat vermoeide blik weer even om zich heen. Zijn blik dwaalt nu niet naar buiten, maar hij kijkt de kamer eens rond. Buro's, beeldschermen, toetsenborden. KoJlega's die ingespannen bezig zijn. Er zijn er die zich nauwelijks tijd gunnen om een kop koffie te drinken of om rustig hun brood op te eten tijdens de middagpauze. Hij. Erik. is altijd blij als hij even pauzeren kan.

Hij zit hier nu bijna een jaar en als hij eerlijk is. moet hij zichzelf bekennen dat hij zich niet gelukkig voelt. Het ligt niet aan het werk op zich. maar het zit in hemzelf. Hij ziet hoe anderen vreugde beleven aan hun werk en er uitdaging en voldoening in vinden. Bij hem is dat niet het geval. Integendeel, het boeit hem steeds minder.

Achttien is hij nu. Het benauwt hem als hij bedenkt dat hij nog tientallen jaren dit werk zal moeten doen als hij aezond blijft. Hoe langer hij hier zit. hoe meer hij moet denken aan het plan dat hij had om naar de PABO tc gaan. Aan de ene kant lijkt een baan in het onderwijs nu onbereikbaar ver weg. Aan de andere kant houdt het hem toch nog steeds bezig. Een bescheiden piepgeluidje kondigt aan dat de komputer klaar is voor de volgende opdracht. Opnieuw richt hij zijn aandacht op zijn werk.

Die avond gaat hij een eind fietsen. Zomaar, nergens heen. alleen maar om buiten te zijn. Hij voelt de wind in zijn haar. Het werk waarmee hij die dag bezig is geweest, is ver en zijn gedachten nemen hun eigen loop. Een kompromis is het geweest, die interne opleiding bij het komputerbedrijf. De PABO had hij uit zijn gedachten gebannen. De zaak van zijn vader was niet in beeld. Een baan in de komputer wereld. Dat was tenminste iets zakelijks en er zat toekomst in. vonden zijn vader en zijn broers. Zijn moeder had bedenkelijk gekeken, maar hij had gedaan alsof hij het niet zag. Zijn moeder heeft vermoed, wat hij nu ervaart.

Hij is niet iemand om met komputers en getallen om te gaan. Hij moet mensen om zich heen hebben. Mensen met wie hij in kontakt kan treden. Geen mensen die allemaal in hun eigen werk opgaan, maar mensen aan wie je iets door kunt geven. Kinderen.

Het omgaan met kinderen heeft zijn hart. Hij merkt het telkens weer. Als hij voetbalt met de buurjongens. Als hij een spannend verhaal vertelt aan zijn neefjes en nichtjes. Hij merkt het ook in het kinderevangelisatiewerk, waarvoor hij zich sinds kort inzet. Misschien dat hij daar nog wel de meest waardevolle ervaringen in de omgang met kinderen heeft opgedaan. Onverwacht diepzinnige vragen stellen ze soms. Vragen die moeilijk te beantwoorden zijn en waarbij hij vaak duidelijk zijn eigen onmacht voelt. Toch gelooft hij dat de Heere ook dat werk wil gebruiken. Dat God ook hém daarin een plaatsje wil geven.

Door al die ervaringen is hem steeds meer duidelijk geworden dat hij een verkeerde keus gedaan heeft. Hij moet achteraf bijna lachen als hij denkt aan zijn argumenten om niet naaide PABO te gaan. Bang voor de minachting van zijn vader en zijn broers. Bang om buiten de groep te komen staan. Het waren toen wel dingen die werkelijk op hem afkwamen. Hij heeft echter een denkfout gemaakt. Steeds sterker beseft hij dat niet in de eerste plaats de opleiding die hij zou kiezen in het geding was. Het ging veel meer om zijn hele persoonlijkheid. Hij hóórt er niet plotseling bij nu hij deze baan heeft. Hij zal er nóóit bij gaan horen door zakelijk te doen en door wat werkelijk zijn interesse heeft, te verloochenen.

Vaak heeft hij het afgelopen jaar gebeden of God hem dc weg wilde wijzen. Deze avond ziet hij duidelijk de weg die hij gaan moet. Hij voelt zich heel rustig als hij weer naar huis fietst.

Als hij thuiskomt, treft hij alleen zijn moeder. Zijn vader is na het avondeten nog weer teruggegaan naar het bedrijf. Dc broers zijn meegegaan. Hij weet dat het goed is. wat hij zeggen gaat. Zonder verdere inleiding zegt hij: ..Ik zeg voor de vakantie mijn baan op. Ik zal in dit werk nooit gelukkig worden. Na de vakantie wil ik graag naar de PABO."

Zijn moeder knikt begrijpend: ..Ik had het eerlijk gezegd een beetje verwacht", zegt ze. „en in mijn hart hoopte ik er ook op. Ik ben blij dat de stem van je hart zwaarder is gaan wegen dan de mening van anderen." „Fijn, dat u er zo op reageert", zegt hij erkentelijk. „De anderen zullen het wel minder geslaagd vinden, maar dat kan me niet eens zo veel meer schelen." Fluitend loopt hij naar de keuken om een appel tc halen. Hij heeft hel gevoel dat een zware last van zijn schouders gegleden is.

Een paar weken later komt hij op een zaterdagmorgen Marjoke tegen in de boekhandel. „Ik hoop je voorbeeld te volgen het komende jaar", zegt hij. „Dus toch", zegt ze verrast. „Ik vond het vorig jaar zo jammer dat je afhaakte. Ik vond je helemaal niet passen tussen die kompu lers."

„Daar paste ik ook niet", zegt hij. „Maar soms heb je tijd nodig om dat toe te geven." „Wat een verschil", denkt Marjoke hardop. „Komputers of kinderen."

„Het is inderdaad iets heel anders", zegt Erik. „En soms heb ik ook het gevoel dat ik veel meer verantwoordelijkheid te dragen krijg, hoewel ik nu net zo goed verantwoordelijk werk heb."

„Een ander soort verantwoordelijkheid". zegt ze. „Maar je moet eens langskomen als je zin hebt. 't Lijkt me leuk om er nog wat verder over door te praten." „Goed", zegt Erik. „Ik bel je nog wel. 'lot ziens!"

Hij draait zich om en gaat verder met het zoeken naar de gedichtenbundel die zijn moeder voor haar verjaardag gevraagd heeft. Hij voelt zich alsnog in zijn waarde gelaten. In de tijd dat hij zich meer en meer buiten de groep voelde slaan, is er toch iemand geweest, die zich om hem bekommerde. Iemand die hem aksepteerde. zoals hij was.

Erik gaat inderdaad een avondje naar Marjoke. Hij treft alleen Marjoke en haar zus Elise thuis. Hun ouders zijn naar een receptie. Elise verdwijnt na de koffie naar boven. Ze heeft binnenkort een tentamen en wil nog wat studeren. Erik vindt hel ergens wel prettig dat hij Marjoke nu alleen kan spreken. Hij is al gauw bang dat anderen het raar zullen vinden wat hij zegt. Al snel grijpt hij terug op hun gesprek in de boekhandel. Hij vertelt wat hem de laatste maanden heeft beziggehouden. Hoe het kwam dat hij vorig jaar afhaakte en hoe hij ertoe gekomen is om alsnog voor de PABO te kiezen. Hij vertelt hoe hij steeds duidelijker ging zien waar zijn interesses lagen. Al pratend durft hij ook zijn twijfels en vragen naar voren te brengen. Het roept bij Marjoke een gevoel van herkenning op als hij wat ervaringen vanuit het kinderevangelisatiewerk doorgeeft.

„Heel vaak loop ik ook tegen zulk soort vragen aan", zegl ze. „En dan denk ik: „Moet ik bijbelverhalen vertellen? Moet ik dingen doorgeven? Dat kan ik helemaal niet". Ik zit zelf zo vol vragen. Er is zoveel waar ik niet uit ben. Maar ondanks dat of misschien wel juist daarom mag je ook altijd weer vragen 1 of de Heere je helpen wil. .Ie hoeft het niet alleen te doen." Erik knikt bevestigend. Hij voelt dat Marjoke gelijk heeft, maar hij weet niet zo goed hoe hij er verder op in moet gaan.

„Hel heelt ook weer te maken met die verantwoordelijkheid waar ik het laatst over had", zegt hij. „Weet je nog dat jij toen zei dat ik een ander soort verantwoordelijkheid te dragen zou krijgen? Later kwam ik er achter waar het verschil volgens mij in zit. Straks ben je verantwoordelijk voor een groep kinderen. Nu heb ik vaak het idee dat verantwoordelijkheid in dc eerste plaats samenhangt met tijd en met geld en met winst. Voor mijn gevoel werk ik meer tussen mensen, dan met mensen. Als ik niet oppas, zal het me straks nog moeite kosten om om te schakelen", zegt hij met een quasi-zorgelijk gezicht.

Marjoke kan wel nagaan dat hij er niets van meent. Ze lacht. „Dat zal nog wel meevallen", zegt ze. „Jij ben al lang omgeschakeld." Dan loopt ze naar de keuken om nog iels te drinken te halen. Niet lang daarna vertrekt Erik. „'k Vond het fijn om er zo eens over te praten", zegt hij. „We moeten maar wat ervaringen uitblijven wisselen als ik eenmaal op de PABO zit." „Ja. dat lijkt me fijn", zegt Marjoke eenvoudig.

Als Erik even later door de stille straten naar huis fietst, is zijn hart licht. Nog voordat hij op dc PABO begonnen is. heeft zijn beslissing al positieve gevolgen gehad: een gevoel van rust en een waardevolle vriendschap. Hij kijkt omhoog. Het is bewolkt weer. Hij ziet geen enkele ster. Het doet hem denken aan de tijd dat alles zo donker leek. God lijkt soms ver. maar Hij leidt ieders leven, heel persoonlijk. Vanuit die wetenschap durft Erik met vertrouwen de toekomst tegemoet te gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen