Dankbaarheid

Enige tijd geleden las ik het. Een klein berichtje. Tussen de advertenties in een regionale krant. 'Dank aan Maria voor gebedsverhoring'. Met de initialen van de afzender eronder. Je zou denken dat het in ons land niet meer voorkomt. Maar toch. Er zijn blijkbaar nog van die 'ouderwetse rooms-katholieken'. Zeïïs in Nederland....

Dank aan Maria.... We schudden ons hoofd. En terecht. Niet Maria. Geen enkele 'heilige'. Alleen bij de Heere moeten we zijn. Met onze gebeden. En met onze dankzegging. Niet in de naam van Maria. Maar in de naam van Jezus mogen we ons gebed besluiten.

Wat een voorrecht dat we dat mogen weten. Zien we dat ook nog als voorrecht? Of is het heel gewoon? Dat we mogen bidden. En dat dit alleen kan en mag 'om Jezus' wil'.

Hoe zit hel met onze dank? Want gebedsverhoringen vinden plaats. In overvloed. Denk 's avonds maar terug aan wat je 's morgens gevraagd (? ) hebt. Om bewaring. Om kracht. Om alles wat je nodig hebt. Nee. geen advertentie in de krant. Maar hoort de Eleere - met eerbied gesproken - nog weieens iets van ons terug? Niet omdat 'het er nu eenmaal bij hoort'. Maar omdat het de behoefte is van ons hart. Om Hem te danken. Voor alles wat Hij uit genade, om Jezus' wil heeft gegeven.

Uw goedheid, Heer, is hemelhoog... En zegent mens en beest (ook zo'n goddeloze als ik ben!) en doet Uw hulp nooit vrucht 'loos vergen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen