Hoe spreek je straks je ja-woord uit?

Verband met de heilige doop

Wat betekent liet nu. dat je je ja-woord uitspreekt? Wij kunnen het zo zeggen: je neemt je doop over. Toen je nog niet wist. dat je op de wereld was. hielden je ouders je ten doop. Zij heben toen de doopbelofte afgelegd. Zij hebben toen beloofd je op te voeden volgens het Woord Gods. In de doop heeft God je apart gezet, apart van de wereld op het terrein van Zijn verbond en Zijn gemeente. De Heere heeft toen in het teken en zegel van de doop onderstreept, dat Hij recht op je heeft. Jc ouders hebben dat alles met hun ja-woord overgenomen.

Inmiddels is het vele jaren later. Je hebt de leeftijd der volwassenen bereikt. Dat betekent, dat je in het maatschappelijk leven allerlei verantwoordelijkheden gaat dragen. Zou dat in het kerkelijk leven dan niet het geval dienen te zijn? Je wordt geroepen de verantwoordelijkheid. die je ouders altijd droegen krachtens hun doopbelofte, nu over tc nemen, nu voor eigen rekening te nemen. In artikel 28 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis staat te lezen ten aanzien van de kerk: ..Wij geloven, aangezien deze heilige vergadering is een verzameling dergenen, die zalig worden, en dat buiten haar geen zaligheid is. dat niemand, van wat staat of kwaliteit hij zij. zich behoort op zichzelf tc houden, om op zijn eigen persoon te staan: maar dat zij allen schuldig zijn. zichzelf daarbij te voegen en daarmede te verenigen."

Je bent schuldig je bij de kerk te voegen, je daarmee te verenigen. De Heere eist het.

Er zijn jongelui, die het doen van belijdenis maar uitstellen, omdat zij menen er (nog) niet aan toe tc zijn. Maar moet de eis van God ons dan niet het zwaarst wegen? Zijn wij zo niet bezig ons te onttrekken aan de eis van God? Zeker, het doen van belijdenis des geloofs betekent een keus. maar als je geen belijdenis doet. dan maak je ook een keus. maar wel een verkeerde keus.

Denk niet. dat het maar een formele zaak is je doop over tc nemen. Het heeft verstrekkende konsekwcntics. Jc zegl er amen op. dat de Heere recht op je heeft. Je zegt er amen op. dat de Heere je apart heeft gezet op het terrein van Zijn kerk en Zijn verbond. Wij lezen in het doopsformulier. dat de doop ons vermaant en verplicht tot een nieuwe gehoorzaamheid. Daar zeg je ook amen op. Ik ben verplicht in een nieuwe gehoorzaamheid te wandelen. Ik ben verplicht de Heere te vrezen en voor Hem te leven. I Iet is onder ons de gewoonte, dat de belijdenisvragen van Voctius worden gesteld. In de tweede vraag van Voetius beloof je door de genade Gods. in de belijdenis der zaligmakende leer. volstandig te zullen blijven en

daarnaar te leven en te sterven. Is dat alles niet diep ingrijpend? En als je belijdenis doel. clan doe je daar een eed op. waarop de Heere jc zal aanspreken als je eens zuil staan voor Zijn rechterstoel.

Verband met het heilig avondmaal

Er is ook verband tussen het doen van belijdenis des geloofs en het heilig avondmaal. Onze vaderen noemden het doen van belijdenis wel het toelating vragen tot het avondmaal. Na jc ja-woord ligt. kerkelijk gezien, de weg open naar de avondmaalstafel. Toch mag dat nooit een automatisme worden: ik heb belijdenis gedaan, dus ga ik nu aan hel avondmaal. Met alle ernst zullen wij tegen een dergelijk automatisme moeten waarschuwen. Tussen het doen van belijdenis en het avondmaal ligt de voorbereiding. Aan hel avondmaal gaat voorbereiding vooraf. En in hel avondmaaJsI'ormuJier kunnen wij lezen wie de waardige disgenoten zijn. Het zijn degenen, die bevindelijke kennis hebben aan de drie stukken, ellende, verlossing en dankbaarheid, al is er verschil in de trap of mate van die kennis. Met het oog op het heilig avondmaal heb ik mij voor 's Heeren aangezicht af te vragen-of-ik, mij ooit een verloren zowaar heb geweten voor God-ef ik iets heb mogen leren v< | hopen op Zijn genade Christus, of het de keu mijn hart is geworden voor de Heere tc mogen leven. Aan de andere kant mogen wij echter het verband tussen belijdenis ££ , av^ndry^al, pjyt »n aur-inflm-ial ni.-t losmaken. WoWhSW-Vi geen enkel verbandjeou zijin. Door wedeYkVboiU C, ik een goddelijk recht ten kerkelijk recht. Iedere! atodcj-CK maalsbediening komt daarom de roepstem ook heel bijzonder tot mij: beproeft uzelf of gij in het geloof zijt! Daar mag ik mijzelf niet van afmaken. Er zijn zoveel kerkmensen, die belijdenis hebben gedaan, en die eraan gewend zijn geraakt, dat zij onbekeerd zijn. dat zij natuurlijk niet aan het heilig avondmaal deelnemen. Rustig leven zij verder alsof er geen dood en eeuwigheid aanslaande zijn. Zou het ons ook maar één ogenblik mei rusl mogen laten? Zou het ons niet dagelijks op dc knieën moeien brengen mei de nood van ons leven?

Een spanningsveld

Het uitspreken van het jawoord bij hel doen van belijdenis brengt ons in een spanningsveld. De Heere is niet tevreden met een belijdenis alleen met onze lippen. Hij /iet hel hart aan. Hij ziet naar waarheid in ons binnenste. Is het ons echt om God te doen.' Leeft die keus van Ruth in ons hart. zodat wij mogen zeggen vanuit het hart: uw volk is mijn volk. en uw God mijn God? Is hel ons innig verlangen en ons hartelijk voornemen in die nieuwe gehoorzaamheid te wandelen, waar ons doopstbrmulier van spreekt? Het zijn alle zulke grote zaken en LI Durf je dan le zeggen, dat het wgarlyeicUisJn je binnenste? j k u n nin § nertsen _v\ eilynSzëll e maar wetende God nooit. Als wij dat alles overdenken, dan slaat dc schrik ons om het hart. dan ZOUtlcn WÏj gCCll enkele m s ^NijÖfêdEi^FSBRMÊeKO ja-woord uit te spreken.

Maar geen belijfefS£itïn, QfJ hetjnaar uitstellen jaar op ÜÉS. ITVFÊÊG^TF^IUSIIJIIIG. Eï[ ligt een cis van God. Wij worden van Godswege geroepen onze doop voor onze eigen verantwoording te nemen. Daar mogen wij ons nooit onderuit wringen. Géén belijdenis doen is uiteindelijk ook een keus. een keus tegen de Heere. een keus tegen hetgeen Hij in jc doop heeft verzegeld, een keus tegen Zijn kerk. Zou je daarover ooit Gods gunst en zegen kunnen verwachten? De weg van het doen van belijdenis des geloofs is de weg. die de Heere Zelf ons wijst, die Hij van ons vraagt. Dit is de weg. nandel in dezelve! Daar heb je nu het spanningsveld, waarin het uitspreken van je ja-woord plaatsvindt. Aan de ene kant. als je op de eis van God ziet. móet het. Niet te kunnen en toch te moeten. En probeer die klem nu niet weg te redeneren met wal voor argumenten ook. Laat het je in de nood voor de Heere op de knieën mogen brengen. Daar wil de Heere je hebben. Spreek dan zo je jawoord uit in biddend opzien tot dc Heere. „Ik durf mij niet aan Uw eis te onttrekken, o Heere. Maar van mijzelf mis ik alles. Wilt U Zelf geven, wat U eist en wat ik mis. Bij U is toch een volheid!" Het wonder is. dat de Heere geven wil. wat Hij eist. Het is niet tevergeefs, als één die van zichzelf alles Wst. de Naam des Heeren aan te roepen. Dan denk ik aan die bekende psalmregels:

Opent uwen mond; Eist van Mij vrijmoedig, Op Mijn trouwverbond; Al wat u ontbreekt, Schenk Ik, zo gij 't smeekt, , (Psalm 81:12)

Zeist ds. J. J. van Eckeveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen